ความหึงหวงไร้เหตุผล

เสียงหัวเราะของรินรดากังวานก้องอยู่เบื้องหน้า—เสียงที่อคินทร์ไม่เคยได้รับฟังมาตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตร่วมกัน เสียงที่เต็มไปด้วยความสุข สดใส และเป็นอิสระจากพันธนาการแห่งความเจ็บปวดที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ รอยยิ้มบนเรียวปากบางของเธอนั้นส่งไปถึงดวงตาคู่สวย สดใสเสียจนคนมองรู้สึกแสบสันในอก "คุณกรณ์อย่าแกล้งสิคะ เดี๋ยวเอกสารกองนี้ก็เปื้อนกาแฟพอดี" น้ำเสียงอ่อนหวานที่เจือรอยยิ้มนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับเขา... อคินทร์ยืนกำหมัดแน่นอยู่หลังเสาต้นใหญ่ของคาเฟ่กึ่งสำนักงานแห่งนั้น นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี๊ยบที่กำลังยืนโน้มตัวลงใกล้ชิดรินรดาเกินความจำเป็น ปลายจมูกของ ‘กรณ์’ เพื่อนร่วมงานหนุ่มคนนั้นแทบจะชนเข้ากับแก้มเนียนใสอยู่รอมร่อ หากรินรดาไม่เอייהตัวหลบพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักเสียก่อน ภาพบาดตาบาดใจนั้นกรีดลึกเข้ากลางใจของอคินทร์ราวกับมีคมมีดนับพันเล่มมากวาดซัด ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลและสิทธิ์ตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก เขามีสิทธิ์อะไรจะไปหึงหวงเธอ? ในเมื่อเขาเป็นคนผลักไสเธอออกไปจากชีวิตเอง เป็นคนเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลกสลายด้วยความเย็นชาและความหยิ่งทะนงในอดีต ทว่า ความสำนึกผิดเหล่านั้นดูเหมือนจะพังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อกรณ์เอื้อมมือไปแตะที่ไหล่บางของรินรดาอย่างสนิทสนม พร้อมกับกระซิบกระซาบบางอย่างที่ทำให้หญิงสาวส่งค้อนวงใหญ่ให้อย่างน่ารัก "รินรดา..." อคินทร์พึมพำชื่อนั้นลอดไรฟัน กรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่าน เขาไม่เคยรู้เลยว่าเวลาที่เธอไม่ได้อยู่ภายใต้เงาของเขา เธอกลับมีชีวิตชีวาและเปล่งประกายได้มากขนาดนี้ และที่สำคัญ... เธอกำลังยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา! ก้าวเท้าหนาพุ่งตรงเข้าไปยังโต๊ะทำงานตัวนั้นทันทีโดยไม่ทันยับยั้งชั่งใจ แรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้สุขุมมาตลอดพังทลายลงในพริบตา "คุณรินรดาครับ เอกสารโปรเจกต์นี้..." กรณ์ยังไม่ทันพูดจบประโยค มือหนาของใครบางคนก็กระชากไหล่ของเขาให้ออกห่างจากรินรดาอย่างแรงจนเซถลาเกือบชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ "ถอนมือสกปรกของคุณออกจากตัวภรรยาผม!" เสียงทุ้มต่ำที่ตวาดกร้าวด้วยความโกรธจัดดังขึ้น พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่ลดฮวบลงจนติดลบ รินรดาสสะดุ้งสุดตัวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าเจ้าของมือที่กำลังกำรอบแขนของกรณ์ไว้แน่นจนข้อต่อปูดขาวคืออคินทร์—อดีตสามีผู้ไม่เคยใส่ใจไยดีเธอนั่นเอง "คุณอคินทร์! ปล่อยคุณกรณ์เดี๋ยวนี้นะคะ คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" รินรดารีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ พยายามเข้าไปแกะมือหนาที่กำลังบีบแขนเพื่อนร่วมงานของเธอไว้อย่างคุกคาม กรณ์เองก็สีหน้าเปลี่ยนสี เขาพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมพร้อมกับจ้องหน้าอคินทร์กลับด้วยความไม่พอใจ "นี่คุณเป็นใครวะ? มาทำรุ่มร่ามอะไรที่นี่ ริน... คนนี้ใครเนี่ย?" "ผมเป็นสามีทางกฎหมายของเธอ!" อคินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่แผดเผาจนน่ากลัว เขาตวัดสายตากลับมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อ "แปลกใจมากสินะที่เห็นผม? หรือว่ากลัว... กลัวว่าชู้รักของคุณจะรู้ความจริงว่าคุณยังไม่ได้หย่าขาดจากผมอย่างสมบูรณ์แบบตามพฤตินัย!" "คุณอคินทร์!" รินรดาค่อนขอดเรียกชื่อเขาด้วยความเหลืออด เรียวปากสั่นระริกด้วยความโกรธและอับอายที่ถูกปรักำต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน "คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาต่ำทรามแบบนี้! เราเซ็นใบหย่ากันไปนานแล้วนะคะ! อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉัน ไล่ตามราวีฉันไม่เลิกราแบบนี้เลย มันน่าสมเพช!" คำว่า ‘น่าสมเพช’ จากปากของหญิงสาวที่เคยเทิดทูนเขาไว้เหนือหัวแทบจะทำให้อคินทร์ขาดสติ เขาหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น สายตาคมกริบกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลนที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้มิดชิด "หย่าแล้วงั้นเหรอ? ในทางเอกสารอาจจะใช่... แต่ในทางพฤตินัย คุณคิดเหรารินรดา ว่าผู้หญิงที่เคยเป็นของผม จะสามารถไปนอนอ้าขาให้ผู้ชายคนอื่นเชยชมได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้?" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้มสากของอคินทร์ดังสนั่นหวั่นไหว แรงตบนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความชิงชังที่สะสมมานาน ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงปะทะ รอยแดงเป็นปื้นปรากฏชัดเจนบนผิวแก้ม แต่เขากลับไม่ยอมขยับหนี นิ่งค้างอยู่ในท่าเดิมราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น รินรดายืนตัวสั่นเทา ฝ่ามือข้างที่ใช้ตบชาหนึบ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด "คุณมันทุเรศที่สุด... อคินทร์ ไสหัวไปจากชีวิตฉันเดี๋ยวนี้!" กรณ์ที่ตั้งสติได้รีบก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคน พร้อมกับผลักอกอคินทร์ออกห่าง "ถอยไปเลยนะเว้ย! อยากมีเรื่องนักใช่ไหม? เดี๋ยวผมจะแจ้งตำรวจจับข้อหาบุกรุกและทำร้ายร่างกาย!" อคินทร์ปรายตามองกรณ์ด้วยแววตาดุจพญามัจจุราชที่พร้อมจะบดขยี้ให้แหลکคามือ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดดันให้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนที่เขาจะแค่นجเสียงออกมาเบาๆ "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." อคินทร์กัดฟันกรอด หันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดาที่กำลังสั่นระริก "ส่วนเธอ... รินรดา อย่าคิดนะว่าหนีฉันพ้น จำคำฉันไว้!" พูดจบ รำพึงหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปด้วยความเร็วสูง แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นไม่หยุดหย่อน อารมณ์หึงหวงอย่างไร้เหตุผลกัดกินขั้วหัวใจจนเขาแทบคลั่ง ยิ่งนึกถึงภาพที่เธอยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น ความเจ็บปวดผสมความแค้นก็ยิ่งตีรวนขึ้นมาซ้ำเติม อคินทร์ก้าวขึ้นมานั่งหอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่บนเบาะหลังรถยนต์ส่วนตัว มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ แต่ภาพรอยยิ้มของรินรดากับท่าทีปกป้องผู้ชายคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย "นายครับ... มีเรื่องด่วนครับ" เสียงของเลขาหนุ่มดังขึ้นผ่านโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนคอนโซลรถ ทำให้เขาต้องกดรับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "มีอะไรอีก!" "คือ... ทางสำนักงานทนายความส่งเอกสารเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีทรัพย์สินมาให้ครับ แล้วก็... มีพัสดุตีกลับจากบ้านพักเก่าของคุณรินรดา ส่งตรงถึงคุณโดยเฉพาะครับ" อคินทร์ขมวดคิ้วมุ่น "พัสดุอะไร?" "ผู้ส่งระบุว่าเป็น... โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังครับ ข้างนอกเขียนว่า ‘ผลการตรวจสอบพันธุกรรมและประวัติการรักษา’ ...และที่สำคัญ..." เสียงของเลขาเว้นจังหวะไปนิดราวกับลังเลที่จะพูดต่อ "ในกล่องนั้น มีรูปถ่ายของเด็กชายวัยสี่ขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากคุณราวกับแกะ... แนบมาด้วยครับคุณอคินทร์" หัวใจของอคินทร์กระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกทันทีที่ได้ยินคำนั้น ภาพทุกอย่างรอบตัวคล้ายหยุดนิ่งลงชั่วขณะ เมื่อจิ๊กซอว์ทุกชิ้นเริ่มประกอบเข้ารูปอย่างชัดเจนในหัว เด็กคนนั้น... เด็กที่วิ่งเล่นอยู่ในสวนวันก่อน... "นายอยู่ที่ไหน..." อคินทร์ถามเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวatผวาเป็นครั้งแรกในชีวิต "เอาเอกสารนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เมฆหมอกสีชมพูขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ