จุดเปลี่ยนของโชคชะตา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเศษละอองเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่แตกสลายคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินของหอคอยวิจัยเก่า แรงกดดันมหาศาลจากการระเบิดของผนึกอักขระโบราณยังคงสั่นสะเทือนอยู่ที่ปลายประสาท ทุกการหายใจเข้าเต็มไปด้วยความเจ็บแปลบราวกับมีเข็มนับพันเล่มกรีดแทะตามทางเดินหายใจ เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นหินเย็นเฉียบ มือข้างขวายังคงยันพื้นไว้เพื่อพยุงไม่ให้ร่างทั้งร่างล้มพับลงไป ลมหายใจของเขากระชั้นถี่และหนักหน่วง เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าผากกระทบกับคางก่อนจะหยดลงสู่พื้นหินจนเกิดเสียงสะท้อนเบาๆ ภายในความเงียบงัน "เรย์... นาย... เลือดออกที่หัวไหล่..." เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้วยความสั่นเครือ เซราฟิน่าพยายามฝืนพยุงร่างอันบอบช้ำของตนเองลุกขึ้นจากเศษซากหินเวทมนตร์ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นคราบสีชาดที่ซึมผ่านเสื้อคลุมนักเรียนสีเทาเข้มบริเวณหัวไหล่ขวาของเด็กหนุ่มจนเป็นวงกว้าง "อย่าเพิ่งขยับตัวเซราฟิน่า... อั่ก..." เรย์กัดฟันกรอด ฝืนส่งเสียงดุกลกลืนความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาถึงลำคอ ทว่าเขากลับทำได้ไม่ดีนักเมื่อรสชาติเค็มปร่าของเลือดไหลย้อนจากกระเพาะขึ้นมาสัมผัสที่ริมฝีปาก เหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาตรีก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า เมื่อม่านพลังป้องกันระดับสูงของห้องโถงเกิดความผิดพลาดทางโครงสร้างจากบาตรเวทที่ทำงานเกินพิกัด แรงระเบิดระลอกนั้นพุ่งตรงเข้าใส่กลุ่มนักเรียนปีสองที่ติดอยู่ใจกลางรัศมี หากปล่อยไว้เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างของทุกคนคงถูกบดขยี้จนแหลกสลายไปกับแรงดันเวทไร้รูป เรย์ที่ยืนอยู่ห่างออกไปจึงไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดคำนวณความคุ้มค่า เขาพุ่งทะยานเข้าไปใช้ทักษะกักเก็บมานาขั้นสูงดูดซับแรงกระแทกทั้งหมดไว้ที่ตัวคนเดียว ผลลัพธ์คือเพื่อนร่วมชั้นปลอดภัยครบทุกคน... แลกมากับการที่แกนกลางมานาในร่างกายของเรย์เกือบจะแตกสลาย ค่าพลังงานเวทมหาศาลที่ถูกเซ็ตไว้จนเต็มแม็กซ์ในระบบ ถูกสูบฉีดออกไปจนเกือบหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตาเดียว "ทำไมนายถึงบ้าบิ่นขนาดนี้..." เซราฟิน่าทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเคียงข้างเขา มือเรียวสั่นเทาพยายามร่ายเวทฟื้นฟูขั้นพื้นฐาน แม้เธอจะรู้ดีว่าปริมาณมานาที่เหลืออยู่ของตนเองในตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะรักษาบาดแผลระดับนี้ได้เลยก็ตาม "นายก็รู้ว่าถ้าฝืนรับแรงระเบิดนั้นตรงๆ แกนมานาของนายจะ..." "ถ้าผมไม่ทำ... ตอนนี้พวกคุณคงไม่ได้มานั่งเถียงผมอยู่ตรงนี้หรอกครับคุณหนู" เรย์ฝืนยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนใบซีดเผือด ดวงตาสนเท่ห์ที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และสุขุมอยู่เสมอกลับดูอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ความอบอุ่นจากรอยยิ้มนั้นกลับทำให้หัวใจของเด็กสาวกระตุกวูบอย่างประหลาด เซราฟิน่าเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเย่อหยิ่งและมายาคติของทายาทตระกูลเวทมนตร์โบราณที่เธอเคยยึดถือ ถูกทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าเด็กหนุ่มผู้ซ่อนเร้นตัวตนคนนี้ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาใช้ชีวิตของตนเองเข้าแลกเพื่อปกป้องคนรอบข้าง โดยไม่เคยเรียกร้องคำชมเชยหรือสถานะใดๆ "นายมัน... คนโง่เง่าที่สุด..." เสียงของเซราฟิน่าขาดหายไปในลำคอ หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาคู่สวยก่อนจะร่วงเผาะลงบนหลังมือของเรย์ที่วางอยู่บนพื้น เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแต่เบนสายตาไปยังหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า—หน้าต่างระบบที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่ในยามนี้ ตัวเลขสถานะที่เคยพุ่งทะยานจนแตะเพดานสูงสุด กลับกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน [คำเตือนระบบ: พลังงานมานาคงเหลือต่ำกว่า 8%] [สถานะ: แกนเวทมนตร์เข้าสู่ภาวะจำศีลชั่วคราว เพื่อป้องกันการเสียหายถาวร] [ระบบอัปเกรดอัตโนมัติถูกระงับชั่วคราว] ความรู้สึกหนาหนักและว่างเปล่าแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับสายธารแห่งพลังอันยิ่งใหญ่ที่เคยหล่อเลี้ยงร่างกายมาตลอดถูกตัดขาดลงอย่างกะทันหัน นี่คือครั้งแรกตั้งแต่เขาข้ามมิติมายังโลกใบนี้ ที่เรย์ได้สัมผัสกับคำว่า "ความอ่อนแอ" อย่างแท้จริง ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังก้องกังวานมาจากทางเดินเบื้องล่าง บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน กลิ่นอายเวทมนตร์อันดำมืดและเก่าแก่แผ่ซ่ายเข้ามาปกคลุมห้องโถงจนเศษฝุ่นบนพื้นลอยเคว้งคว้าง ไอร้อนจากเปลวเพลิงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหนาวเหน็บที่เสียดแทงถึงกระดูกดำ เซราฟิน่าสะดุ้งสุดตัว เธอรีบปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วดึงไม้เท้าเวทมนตร์ประจำตัวขึ้นมาตั้งรับ แม้เรียวขาจะยังสั่นเทาจากการใช้มานาเกินขีดจำกัดก็ตาม "นั่นมัน... อะไรกัน..." เรย์หรี่ตามองฝุ่นควันหนาทึบที่ค่อยๆ จางลงเบื้องหน้า สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับทำงานได้ช้าลงเนื่องจากภาวะขาดมานาหล่อเลี้ยง แต่มันก็ยังเฉียบคมพอที่จะวิเคราะห์ภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามาได้ เงาร่างมหึมาค่อยๆ ก้าวพ้นกลุ่มควันออกมา เป็นอสูรรับใช้โบราณรูปร่างคล้ายอัศวินสวมเกราะเหล็กสีดำสนิท ทว่าทั่วทั้งร่างกลับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์สีทองที่ส่องแสงระยิบระยับ ดวงตาสีแดงฉานใต้หมวกเหล็กจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองราวกับพญามัจจุราชที่กำลังเลือกเหยื่อ ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังอัศวินเหล็กนั้น เรือนผมสีเงินยาวสลวยสะท้อนกับแสงสลัว ใบหน้าเรียวคมที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นและแววตาน่าหลงใหลแต่อันตรายถึงชีวิต ศาสตราจารย์เวลล์—อาจารย์ผู้ควบคุมหอคอยวิจัยส่วนกลาง ผู้ซึ่งควรจะอยู่ที่อาคารบัญชาการในเวลานี้ กำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับปรบมือเบาๆ ช้าๆ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "เด็กปีหนึ่งที่เสียสละมานาจนหมดตัวเพื่อช่วยเพื่อนร่วมชั้น ช่างเป็นมิตรภาพที่งดงามในรั้วสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้เสียจริง" เซราฟิน่ากัดฟันกรอด ขยับตัวขวางหน้าเรย์เอาไว้แม้ร่างกายจะแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง "ศาสตราจารย์เวลล์! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ ทำไมอสูรรับใช้โบราณตนนี้ถึง..." "จุๆ อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับท่านทายาทตระกูลวาล็อค" เวลล์ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก รอยยิ้มบนใบหน้าขยายกว้างขึ้นจนน่าขนลุก "สิ่งที่พวกคุณเผชิญเมื่อครู่ ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่เป็น 'บททดสอบ' ที่ถูกจัดเตรียมไว้ต่างหากล่ะ และดูเหมือนว่า ผลลัพธ์จะน่าพึงพอใจกว่าที่คิดเสียอีก เพราะตอนนี้..." ศาสตราจารย์หนุ่มกวาดสายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่ร่างของเรย์ที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหลังเด็กสาว "...หนูทดลองที่ทรงพลังที่สุดคนนั้น ได้สูญเสียคมเขี้ยวไปจนหมดสิ้นแล้ว" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย ภายใต้ความเหนื่อยล้าและหยาดเหงื่อ มุมปากของเด็กหนุ่มไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย เขากลับแย้มยิ้มบางเบาออกมาอย่างท้าทาย ในวินาทีที่สถานการณ์แขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตาย และระบบในร่างกายส่งเสียงเตือนเป็นครั้งสุดท้าย หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีแดงฉานที่เคยนิ่งสนิท ก็พลันปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามที่สั่นระริก [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลุก "ขีดจำกัดที่แท้จริง" ของโฮสต์] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: เมื่อมานาลดลงต่ำกว่า 10% และเผชิญหน้ากับเจตంటีมุ่งร้ายถึงชีวิต...] [ระบบกำลังทำการปลดล็อก... 3... 2... 1...] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเรย์และเซราฟิน่าในตอนนี้นะครับ พบกันตอนถัดไปครับ! ไมโลกับภูตน้อย