มหาศึกชี้ชะตาเริ่มต้นขึ้น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเศษละอองเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ คือสิ่งยืนยันชั้นดีว่า เกราะป้องกันระดับมหาสถาปัตยกรรมของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ได้ถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว แรงสั่นสะเทือนระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ซ่านผ่านพื้นหินอ่อนแกร่งใต้ฝ่าเท้า จนทำให้โครงสร้างโบราณที่ยืนหยัดมานานหลายศตวรรษส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียด เศษกระจกเวทมนตร์สะท้อนภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนที่บิดเบี้ยว ดวงดาวนับร้อยถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกสีดำทมิฬที่แผ่ขยายตัวราวกับสิ่งมีชีวิตมีลมหายใจ เบื้องล่างสนามหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลซึ่งเคยเป็นสถานที่ประลองและฝึกฝน บัดนี้ถูกย้อมด้วยกองทัพเงาดำสนิทสุดลูกหูลูกตา เสียงคำรามต่ำของอสูรสงครามและเสียงกระทบกันของเกราะเหล็กดังระงมประสานกับเสียงกรีดร้องของความตื่นตระหนก "พวกมันไม่ได้มาแค่ทดสอบระบบ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงบัญชาการฉุกเฉิน เรย์ปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมเวทมนตร์ที่ปรากฏค่าตัวเลขแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่ระรัว ค่าพลังงานป้องกันตกลงสู่จุดวิกฤตในเวลาไม่ถึงสิบนาที เซราฟิน่าก้าวเข้ามาประชิดเบื้องข้าง เธอไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกจนเสียกระบวน แม้ปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังร่ายวงเวทสื่อสารจะสั่นระริกเล็กน้อยจากแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนชั้นบรรยากาศ ใบหน้าสวยคมยังคงเชิดขึ้นอย่างถือดีตามสายเลือดตระกูลขุนนางเก่าแก่ แต่ดวงตาสีไพลินกลับฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แนวป้องกันชั้นที่สามแตกแล้วค่ะ... ไม่สิ ต้องบอกว่าถูกเจาะทะลวงด้วยเวทมนตร์ทำลายล้างระดับสูงในพริบตาเดียว" เซราฟิน่ากัดริมฝีปากแน่น เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงความตระหนักรู้ถึงสถานการณ์อันเลวร้าย "ตระกูลใหญ่ส่งกองกำลังส่วนตัวเข้ามาสมทบไม่ทัน ข้อมูลข่าวกรองรั่วไหล... หรือไม่ก็ มีหนอนกระ่อนอยู่ลึกกว่าที่เราคาดไว้มาก เรย์" เรย์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นแตะคาง สัมผัสถึงความเย็นเยียบของอากาศรอบตัว นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยขณะประเมินสถานการณ์ผ่านมุมมองของ 'บั๊กค่าพลังเต็มแม็กซ์' ที่ซ่อนอยู่ใต้สถานะตัวประกอบไร้ตัวตน แม้ระบบจะไม่ได้ส่งเสียงเตือนภัยดังลั่นเหมือนตอนเจอเหตุการณ์ปกติ แต่มวลมานารอบตัวที่ไหลทะลักเข้ามาอย่างผิดธรรมชาติกำลังบอกเขาว่า มี 'ตัวตน' ระดับหายนะกำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "หนอนบ่อนไส้แน่นอนครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังวิเคราะห์ปัญหาโจทย์เลขในห้องเรียนมากกว่าสนามรบ "ไม่อย่างนั้น ค่ายกลมหาเวทที่ใช้พลังงานจากแกนกลางของโรงเรียนจะถูกปิดตายการทำงานในจุดสำคัญพร้อมกันเจ็ดจุดได้อย่างไร... ฝ่ายนั้นมีการเตรียมการมาเป็นแรมปี และเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่การยึดครองสถาบัน" "แล้วเป้าหมายคืออะไร?" เซราฟิน่าหันมาสบตา ประกายความสงสัยฉายชัดในแววตาคู่สวย "เรา" เรย์ตอบสั้นๆ ชัดถ้อยชัดคำ "และพลังงานเวทมนตร์โบราณที่ถูกผนึกไว้ใต้รากฐานของหอคอยบรรพจน์... พวกมันต้องการปลดปล่อยบางสิ่งที่ถูกฝังกลบไว้ในอดีต" ก่อนที่เซราฟิน่าจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม แรงระเบิดมหาศาลก็ปะทุขึ้นที่กำแพงด้านทิศตะวันออก แรงอัดอากาศกระแทกเข้ามาจนบานประตูไม้สักทองหนาหนักหลุดกระเด็นออกจากวงกบ ฝุ่นควันและเศษปูนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมๆ กับการปรากฏตัวของผู้บุกรุกกลุ่มแรก ร่างในชุดเกราะสีเงินยวงสลักลวดลายอักขระเวทสีเลือดก้าวเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง ไอร้อนและกลิ่นอายความตายแผ่ซ่านออกมาจากตัวพวกมัน ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องหรี่ตาลงไม่ใช่จำนวนของกองกำลังเบื้องหน้า แต่เป็นสัญลักษณ์รูปตาข่ายอสรพิษที่ประทับอยู่บนอกเสื้อของผู้นำกลุ่ม—สัญลักษณ์ขององค์การลับที่ควรจะถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อน "เจอตัวแล้ว... เป้าหมายระดับพิเศษตามที่ข่าวกรองระบุไว้จริงๆ ด้วย" น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังลอดออกมาจากหมวกเกราะเหล็ก ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับยกคถาเวทหัวกะโหลกคริสตัลขึ้นชี้ตรงมาที่เรย์ "เด็กปีหนึ่งที่ไม่มีใครสนใจ... ใครจะคิดว่าเบื้องหลังตัวประกอบไร้ค่าคนนี้ จะกุมกุญแจสำคัญในการเปิดประตูมิติไว้กันล่ะ" เซราฟิน่าก้าวขึ้นมาขวางหน้าเรย์โดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วของเธอเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้าพร้อมซัดบทเวทโจมตีระยะประชิด "สามหาว! กล้าดียังไงมาเหยียบสถานที่แห่งนี้ แถมยังบังAอาจ..." "ถอยไปก่อนครับ เซราฟิน่า" เรย์ยื่นมือไปแตะลาดไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงห้าม แรงสัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นกลับถ่าย 1 ทอดความอบอุ่นและมั่นคงจนทำให้หญิงสาวชะงักไปชั่วขณะ เรย์ก้าวผ่านร่างของเธอขึ้นมาเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน "คำพูดสวยหรูพวกนั้น ใครเป็นคนสอนมาหรือครับ? น่าเสียดายจริงๆ ที่ความพยายามในการบ้านมาอย่างดี จะต้องมาจบลงตรงที่ข้อมูลดิบในหัวของพวกคุณมันล้าสมัยไปเสียแล้ว" "สามหวานนักนะไอ้เด็กเวร!" ผู้นำกลุ่มผู้บุกรุกคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว คถาในมือส่องแสงสีม่วงเข้มจนเกิดเป็นสนามพลังกดทับรอบบริเวณ "ฆ่ามัน! เอาหัวมันไปถวายท่านผู้นำ!" สิ้นเสียงคำสั่ง กองกำลังนับสิบพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ประกายแสงจากอาวุธเวทสว่างวาบไปทั่วห้องโถง มุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ด้วยเจตนาฆ่าล้างโคตร เซราฟิน่าสูดหายใจเข้าลึกเตรียมปลดปล่อยมหาเวทป้องกันขั้นสูงสุด แต่ทว่า... เรย์กลับเป็นฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วกว่า ไม่มีการร่ายคาถาที่ยาวเหยียด ไม่มีเสียงตะโกนก้องกังวาน มีเพียงแค่การสะบัดข้อมือเบาๆ ครั้งเดียว... *ตูมมมมม!* คลื่นพลังงานสีทองอร่ามบริสุทธิ์ระเบิดออกรอบตัวเรย์ราวกับคลื่นสั่นสะเทือนจากใจกลางแผ่นดินไหว แรงปะทะมหาศาลนั้นรุนแรงเสียจนกองกำลังผู้บุกรุกที่พุ่งเข้ามาถูกดีดกระเด็นกลับหลังราวกับใบไม้ปลิวตามลม เกราะเวทมนตร์ราคาแพงแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ซ่ายกดทับจนทุกคนในห้องโถงแทบจะทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ในเสี้ยววินาทีต่อมา ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มองภาพเด็กหนุ่มที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ด้วยท่าทีผ่อนคลาย โดยมีคลื่นออร่าเวทสีทองหมุนวนรอบตัวอย่างน่าเกรงขาม เรย์ถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ พลางเหลือบมองหน้าจอโปร่งใสที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่ชั้นใน...] [ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: "ผู้พิทักษ์แห่งรากเหง้า" - ค่าพลังถูกปลดปล่อยเพิ่มขึ้น 30%] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลปริศนาผู้กุมกุญแจดอกสุดท้าย กำลังรอคอยคุณอยู่ที่เบื้องล่างของหอคอย...] เรย์หันกลับมาส่งยิ้มให้เซราฟิน่าที่กำลังยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง "ดูเหมือนว่า... แขกไม่ได้รับเชิญตัวจริงเพิ่งจะมาถึงแล้วล่ะครับ" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเรย์และเซราฟิน่าในตอนนี้นะครับ พบกันตอนถัดไปครับ! ไมโลกับภูตน้อย