ค่ำคืนในห้องสมุดต้องห้าม

กลิ่นอับของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่สะสมมานานนับร้อยปีตีเข้าจมูกทันทีที่บานประตูเหล็กดัดชั้นใต้ดินคลายล็อกออกอย่างไร้เสียง เรย์ใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่วงเวทพรางตาบนแหวนเวทมนตร์เพื่อตรวจสอบความเสถียรของมันเป็นรอบที่สาม แสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเขา ในขณะที่มืออีกข้างกำลังประคองโคมไฟเวทมนตร์ที่หรี่แสงจนแทบจะมืดสนิท เพื่อไม่ให้สะดุดตาเวรยامที่ตรวจตราอยู่ชั้นบน "ถ้านายเดินช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว ฉันคงสาปให้นายกลายเป็นกบไปจริงๆ แน่ เรย์" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันดังขึ้นจากด้านหลัง เซราฟิน่ายืนกอดอกพิงชั้นหนังสือสูงตระหง่าน แสงเรืองรองจากคريสตัลนำทางในมือเธอขับให้ใบหน้าอันเย่อหยิ่งดูเคร่งเครียดขึ้นเป็นกอง ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องสมุดต้องห้ามด้วยความระแวดระวัง ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายความตื่นเต้นที่เธอพยายามซ่อนมันไว้อย่างเต็มที่ "ผมบอกแล้วว่าการหลบเวทตรวจจับระดับสูงของอาจารย์แบรดต้องใช้เวลาคำนวณมุมอับสายตาครับ คุณหนูเซราฟิน่า" เรย์ตอบเสียงกระซิบ กลับเบาแต่นิ่งสงบ "ถ้าไม่อยากโดนทัณฑ์บนจนไม่ได้นอนไปอีกสามสัปดาห์ ผมแนะนำให้เดินตามรอยเท้าผมมาเงียบๆ ดีกว่าครับ" เซราฟิน่าเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ แม้เธออยากจะเถียงกลับสักแค่ไหน แต่ความจริงที่ว่าเรย์เป็นคนพาเธอลัดเลาะผ่านกลไกป้องกันอันซับซ้อนของหอคอยกลางมาได้โดยที่ระบบเตือนภัยไม่ออกอาการแม้แต่น้อย ก็ทำให้เธอจำต้องกลืนความถือดีลงคอไปก่อน ทายาทตระกูลเวทมนตร์โบราณก้าวเท้าตามเด็กหนุ่มผู้สวมบทบาท 'ตัวประกอบ' อย่างจำยอม ทั้งสองลึกเข้ามาเรื่อยๆ จนถึงเขตลึกสุดของห้องสมุดต้องห้าม ที่ซึ่งตำราและบันทึกประวัติศาสตร์ถูกเก็บรักษาไว้หลังม่านพลังเวทสีดำทึบ เรย์หยุดยืนหน้าชั้นหนังสือไม้พะยูงสีดำสนิท ไร้ซึ่งป้ายชื่อหรือรหัสผ่านใดๆ มีเพียงสัญลักษณ์รูปนาฬิกาทรายกลับหัวที่สลักไว้ลึกEลงไปในเนื้อไม้ "ตรงนี้สินะ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นแตะที่สัญลักษณ์นั้น ระบบในหัวของเขาตอบสนองทันทีด้วยเสียงกริ่งเตือนเบาๆ *(แจ้งเตือน: ตรวจพบสิทธิ์การเข้าถึงระดับผู้สร้างระบบ - กำลังปลดล็อกผนึกประวัติศาสตร์โลกอัตโนมัติ)* พริบตาเดียว แสงสีทองจางๆ ก็แผ่ซ่านไปทั่วชั้นหนังสือ บานไม้หนาแยกตัวออกจากกันอย่างเงียบเชเชียบ เผยให้เห็นบันทึกหนังแท้สีเข้มเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนแท่นหินอ่อนเดี่ยวๆ บรรยากาศรอบตัวพลንግเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ราวกับอากาศในรัศมีนี้ถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เซราฟิน่าก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพของบันทึกเล่มนั้น "นั่น... มันบันทึกเหตุการณ์ยุคปฐมกาลนี่! บันทึกที่สภาเวทมนตร์ประกาศว่าถูกเผาทำลายไปหมดแล้วตั้งแต่สงครามร้อยปีก่อน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" "เพราะประวัติศาสตร์ที่เราเรียนกันในโรงเรียน... มันถูกเขียนขึ้นใหม่ทั้งหมดอย่างไรล่ะครับ" เรย์หยิบสมุดหนังเล่มนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง น้ำหนักของมันเบากว่าที่คิด แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถือระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าได้ทุกเมื่อ เขาเปิดหน้าแรกออก แสงจากคريสตัลส่องกระทบตัวอักษรโบราณที่เขียนด้วยหมึกสีแดงเข้ม เซราฟิน่าชะโงกหน้าเข้ามาอ่านด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่ายิ่งอ่าน สีหน้าของเธอก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ จนไร้สีเลือด "นี่มัน... อะไรกัน..." เสียงของเธอสั่นเครือ "ในบันทึกนี้บอกว่า... เหล่าจอมเวทผู้ก่อตั้งสภาไม่ได้เสียชีวิตจากการปกป้องโลกจากปีศาจ แต่พวกเขา... ถูกสังหารโดยสิ่งมีชีวิตจาก 'นอกมิติ' ที่พวกเขากลอออัญเชิญมาเอง เพื่อใช้เป็นเครื่องมือควบคุมพลังมานาของโลกนี้อย่างงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่ควบคุมครับ..." เรย์พลิกหน้ากระดาษต่อไป ดวงตาสกิดมองภาพวาดแผนผังโครงสร้างพลังเวทของโลกที่ซับซ้อนกว่าตำราเรียนทั่วไปหลายเท่า "แต่มานาทั้งหมดที่พวกเราใช้ร่ายคาถาอยู่ในปัจจุบัน แท้จริงแล้วไม่ใช่พลังธรรมชาติ... แต่มันคือเศษเสี้ยวพลังชีวิตของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกกักขังไว้ใต้รากฐานของโรงเรียนแห่งนี้ต่างหาก" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง เซราฟิน่ายกมือขึ้นปิดปาก ดวงสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก "ถ้าเรื่องนี้แพรพพรายออกไป โครงสร้างทั้งหมดของโลกเวทมนตร์จะล่มสลาย สภาจะต้อง..." *ตึง!* เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงกวาดตรวจของคบเพลิงเวทมนตร์ที่สว่างวาบขึ้นทีละดวงอย่างรวดเร็ว "ใครอยู่ตรงนั้น! แสดงตัวออกมา!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดของอาจารย์แบรดดังทะลุผ่านม่านพลังเวทเข้ามา แรงกดดันจากพลังเวทระดับสูงแผ่ซ่ายเข้ามาจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง เรย์หรี่ตาลงทันที สมองประเมินเส้นทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... *(แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลดผนึกบันทึกปฐมกาลสมบูรณ์ เงื่อนไขลับ 'ผู้ปลุกอดีต' ถูกกระตุ้น)* *(ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของห้องสมุด: เริ่มต้นกระบวนการทำลายล้างหลักฐาน)* พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองเกิดรอยร้าวสีแดงฉานขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังขึ้นจากใต้พื้นดิน ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานับพันปี... กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากความตาย เรย์คว้าแขนของเซราฟิน่ากระชากเข้ามาใกล้ตัวด้วยสัญชาตญาณ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวขาหนี แสงสว่างจ้าสีดำสนิทก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกใต้พื้น ดึงดูดร่างของพวกเขาทั้งสองให้ร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาร่างมหึมาคู่หนึ่งที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดมิด... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ จาก "ไมโลกับภูตน้อย"