การหักหลังภายในภาคี

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบมานาที่ระเหยกลายเป็นไอจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินลับใต้หอพักศาสตราจารย์ แสงสีฟ้าอมม่วงจากผลึกเวทมนตร์กักเก็บข้อมูลสั่นไหววับแวม สะท้อนเงาร่างของบุคคลสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว "เธอรู้อยู่แล้วสินะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำของศาสตราจารย์คาร์ลอส 1 ใน 12 มหาจอมเวทผู้ทรงเกียรติแห่งสถาบันการศึกษาเวทมนตร์หลวง เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่แววตาหลังกรอบแว่นโลหะกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นแบบที่เคยแสดงออกมาระหว่างคาบเรียนเวทประยุกต์ มือเรียวยาวของเขาไม่ได้ถือไม้เท้าเวทมนตร์ หากแต่กำลังกุมกริชโบราณที่สลักอักขระสีดำสนิท ซึ่งกำลังดูดกลืนแสงรอบตัวจนเกิดเป็นเงาดำบิดเบี้ยว เรย์ยืนนิ่ง สองมือล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม สีหน้ายังคงความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับของตัวประกอบที่พยายามทำตัวกลมกลืนกับบรรยากาศ แม้ในใจระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานจะกระพริบรัวด้วยความถี่สูงจนแทบระเบิด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตนาสังหารระดับสูงจากเป้าหมาย] [คำเตือน: ค่าพลังความต้านทานเวทมนตร์ของท่านกำลังถูกรบกวนด้วยอาณาเขตผนึกเงา] "ผมแค่สงสัยครับอาจารย์ ว่าทำไมรายงานการวิจัยเกี่ยวกับ 'ประตูมิติชั้นที่เจ็ด' เมื่อสัปดาห์ก่อน ถึงมีลายเซ็นของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในสงครามกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อนประทับอยู่" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่น ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานหินที่ดัง *ติ๊ง... ติ๊ง...* เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกับอมชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง "เด็กหนุ่มที่สอบเข้ามาด้วยคะแนนภาคปฏิบัติในระดับ 'น่าผิดหวัง' อย่างเธอ ช่างขยันหาเรื่องใส่ตัวเสียจริงนะ" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ "คนที่รู้อะไรมากเกินไป มักจะมีอายุขัยสั้นกว่าที่ควรจะเป็นเสมอ เรย์... เธอคิดว่าการที่เธอซ่อนค่าพลังระดับ 'เกินขีดจำกัด' ไว้ใต้ตัวเลขปลอมๆ บนกระดานประเมิน จะทำให้ฉันมองไม่เห็นความจริงงั้นหรือ?" พริบตานั้นเอง อากาศรอบตัวก็หนักอึ้งขึ้นเป็นร้อยเท่า อาณาเขตเวทมนตร์ถูกกางออกโดยไร้ร่องรอยของการร่ายคาถา แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของเรย์จนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยก ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ประตูไม้ด้านหลังห้องใต้ดินก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างระหงของเซราฟิน่าที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ไม้เท้าประจำตระกูลในมือของเธอเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าพร้อมใช้งาน "หยุดนะ! คาร์ลอส!" เสียงหวานใสที่มักจะติดอาการเชิดหยิ่งในยามปกติ บัดนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสีไพลินจ้องมองอาจารย์ที่ตนเคยเคารพด้วยความผิดหวัง "อาจารย์ทรยศภาคีเวทมนตร์... และกำลังทำอะไรกับเรย์!" คาร์ลอสเหลือบมองทายาทตระกูลเวทมนตร์โบราณที่ก้าวเข้ามาติดกับดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "เซราฟิน่า เด็กน้อย... เธอก็เป็นอีกคนที่ถูกรูปลักษณ์ภายนอกของเจ้าเด็กนี่หลอกลวงสินะ เขาไม่ใช่แค่ตัวประกอบธรรมดาอย่างที่เธอกำลังเข้าใจหรอก" เรย์ปรายตามองเซราฟิน่าที่ยืนหายใจหอบอยู่ข้างกาย แม้ริมฝีปากของเธอจะเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง แต่แววตาที่มองมาทางเขากลับฉายชัดถึงความห่วงใยและความเด็ดเดี่ยวที่จะปกป้อง *ยัยคุณหนูจอมอวดดีคนนี้... มักจะโผล่มาในเวลาที่คาดไม่ถึงเสมอสินะ* เรย์คิดในใจ พรางถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างนึกระอา "ถอยไปก่อนครับ เซราฟิน่า" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างของหญิงสาวไว้ครึ่งก้าว แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบไม่เหลือทางรอด แต่ดวงตาคู่คมของเขากลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "คนคนนี้ไม่ได้มาเพื่อเจรจาตั้งแต่แรกแล้ว" "แต่ว่าเขา—" "เชื่อใจผมสักครั้ง... ส਼ิครับ" เรย์หันไปมองสหายร่วมรบด้วยสายตาที่อบอุ่นและมั่นคงเป็นครั้งแรก รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากส่งผ่านความเชื่อมั่นบางอย่างจนทำให้หัวใจของเซราฟิน่ากระตุกวูบ คาร์ลอสยกกริชในมือขึ้นสูง อักขระสีดำบนใบมีดแผ่ขยายออกเป็นปีกเงาขนาดใหญ่ บรรยากาศภายในห้องสั่นสะเทือนราวกับมิติ กำลังจะฉีกขาด "น่าประทับใจในความสหายรักดีนี่..." คาร์ลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "แต่,น่าเสียดายที่พวกเธอไม่มีโอกาสได้ออกจากที่นี่แล้ว... ประตูแห่งพันธนาการ จงเปิดออก!" สิ้นคำประกาศิตของมหาจอมเวท พื้นห้องใต้ดินทั้งหมดก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดูดมหาศาลดึงร่างทั้งสามให้ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ไร้ก้นบึ้ง เรย์คว้าข้อมือของเซราฟิน่าไว้แน่นในวินาทีที่กำลังจะดิ่งลงไป พร้อมๆ กับที่ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน [แจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'การทรยศของภาคี'] [คำสั่งฉุกเฉินระดับ SSS: ผู้เล่นเรย์ได้รับการยืนยันตัวตนจาก 'สิทธิ์ดั้งเดิม' ของระบบ] [กำลังดาวน์โหลดข้อมูลต้นกำเนิด... 10%... 50%... 100%] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลปริศนาที่สามกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่อาณาเขต... และเขากำลังรอพวกคุณอยู่ที่ก้นเหวแห่งนั้น] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนไมโลกับภูตน้อยมาโดยตลอดนะครับ