ฝึกฝนขั้นสุดยอด

"ถ้าขืนนายยังใช้วิธีฝืนถักทอวงแหวนเวทด้วยความหนาแน่นระดับนั้น เส้นประสาทเวทมนตร์ในแขนซ้ายของนายได้กลายเป็นผุยผงก่อนที่จะได้เห็นหน้าบอสประจำหอคอยร้อยชั้นนั่นแน่ เรย์" น้ำเสียงของเซราฟิน่าราบเรียบ ทว่าแฝงความกังวลระคนหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด ร่างระหงของทายาทตระกูลเวทมนตร์โบราณก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า หินอัคนีสีดำสนิทภายในห้องฝึกซ้อมลับใต้ดินสะท้อนเงาใบหน้าอันเคร่งเครียดของเธอ รอบตัวเรย์ในยามนี้คือกองซากเศษศิลาเวทที่แตกละเอียดเป็นผงธุลี ซึ่งเกิดจากการปล่อยคลื่นพลังที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนจะทานทน เรย์ถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบมองทบทวนหน้าจอสถานะโปร่งแสงสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวเลขค่าพลังเวทและขีดความสามารถทางกายภาพพุ่งทะยานจนเกือบแตะเพดานสูงสุดของระบบ แต่มันไม่ใช่ความสำเร็จที่น่าชื่นชมในสายตาของเขา เพราะทุกครั้งที่ตัวเลขขยับขึ้น ร่างกายของเขากลับส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากภายใน "ถ้าไม่ทำตอนนี้... ในการทดสอบจริงสัปดาห์หน้า เราก็จะเป็นได้แค่ตัวประกอบฉากที่ต้องตายตั้งแต่หน้าประตูดันเจี้ยนนะคุณหนู" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความเหนื่อยล้า เขายกแขนซ้ายขึ้นมาสำรวจ เส้นเลือดใต้ผิวหนังปูดโปนเป็นสีครามเข้มราวกับกิ่งไม้แห้งที่พร้อมจะหักโค่นได้ทุกเมื่อ "นายมันบ้า..." เซราฟิน่าพึมพำเบาๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสะบัดมือเรียววาดลวดลายกลางอากาศ สร้างม่านพลังสีเงินยวงเข้ามาโอบล้อมรอบตัวเรย์เพื่อช่วยถ่ายเทความร้อนระอุออกจากกล้ามเนื้อ "ตระกูลของฉันบันทึกไว้ว่า ขีดจำกัดของมนุษย์ถูกกำหนดไว้ด้วย 'กฎแห่งความสมดุล' การที่นายพยายามยัดเยียดมานานาชาติพลังเวทมหาศาลเข้าไปในร่างกายเนื้อหนัง นายกำลังฝืนกฎธรรมชาติ และนั่นคือทางไปสู่ความตาย" "กฎมีไว้แหกไม่ใช่หรือครับ ยิ่งกับระบบที่ชอบแจกบั๊กประหลาดๆ ให้ผมแบบนี้ด้วยแล้ว" เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาส่อแววเจ้าเล่ห์ แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างเมื่อหน้าจอระบบตรงหน้ากระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนอันเยียบเย็นที่ดังขึ้นในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความพยายามในการทะลวงขีดจำกัดมนุษย์ (Human Limit Break)] [คำเตือน: อัตราการปฏิเสธของร่างกายพุ่งสูงถึง 98.4%] [กระบวนการปรับแต่งยีนและโครงสร้างเวทมนตร์ขั้นสุดท้ายกำลังเริ่มต้นขึ้น...] ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแกลลอนสาดใส่ทั่วร่างพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สัญญาณเตือน เรย์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลา มือทั้งสองข้างจิกแน่นลงบนพื้นจนหินแตกละเอียด เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเสื้อผ้าชุ่มโชก ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวจนแทบขาดห้วง "เรย์!" เซราฟิน่าอุทานลั่นด้วยความตกใจ ร่างเพรียวพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าตัวเขาไว้ แต่ทว่า แรงดันมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากตัวเรย์กลับผลักเธอจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ม่านพลังสีเงินยวงแตกสลายในพริบตา บรรยากาศภายในห้องฝึกซ้อมบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวกลายเป็นสุญญากาศชั่วขณะ แรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวจนพื้นห้องยุบตัวลงเป็นหลุมลึก เรย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสองข้างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ปุถุชน มันคือดวงตาของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่ยืนอยู่จุดสูงสุดห่วงโซ่อาหาร ในห้วงความคิดของเรย์ เวลาราวกับหยุดนิ่ง เขามองเห็นเส้นใยแห่งมานานับล้านเส้นที่เคยเร้นกาย บัดนี้พวกมันไหลเวียนเข้ามาหลอมรวมกับกระแสเลือดและกระดูกทุกท่อนในร่างกาย กลไกการทำงานของระบบถูกถอดรหัสและผสานเข้ากับจิตวิญญาณของเขาอย่างไร้รอยต่อ ความรู้สึกเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความกังวลทั้งหมดมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความปลอดโปร่งและพลังอำนาจที่สามารถพลิกแผ่นดินได้ด้วยการกระดิกนิ้วเดียว เซราฟิน่ายืนพิงผนังห้องด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเด็กหนุ่มผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงตัวประกอบจืดจางในสายตาคนทั้งโรงเรียน บัดนี้เขากลับแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่แค่การอัปเกรดทักษะธรรมดา แต่มันคือการ "เกิดใหม่" ของตัวตนที่แท้จริง [การอัปเกรดเสร็จสมบูรณ์ 100%] [ทักษะทั้งหมดถูกยกระดับสู่ขีดจำกัดสูงสุด: "ราชันย์ไร้เงา" (Shadow Sovereign) ปลดล็อกสำเร็จ] [ค่าพลังทุกด้าน: MAX] เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีทองค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ เขายันกายลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ความรู้สึกเบาสบายราวกับลอยได้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขากวาดสายตามองมือตนเองที่ดูเหมือนเดิมทุกประการ แต่กลับซ่อนพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวไว้ภายใน "นาย... นายกลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย..." เซราฟิน่าเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย แม้เธอจะเป็นทายาทตระกูลเวทมนตร์ผู้สูงศักดิ์ แต่ภาพตรงหน้าก็เกินกว่าที่สามัญสำนึกจะรับไหว เรย์หันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและคุ้นเคยเช่นเดิม ทว่ากลับแฝงความลึกล้ำที่ชวนให้ค้นหามากกว่าเก่า "ก็แค่... กลายเป็นคนที่พร้อมจะปกป้องคุณหนูจากพวกตัวน่ารำคาญได้ดีกว่าเดิมนิดหน่อยครับ" เขากล่าวติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียด แต่ก่อนที่เซราฟิน่าจะได้ตอบโต้อะไร ประตูเหล็กหนาหนักของห้องฝึกซ้อมลับที่ควรจะถูกลงกลาญเวทไว้อย่างแน่นหนากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาพยายามพังมันเข้ามาจากด้านนอก *โครม!* แรงระเบิดปริศนาซัดประตูหินหลุดกระเด็น ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงโสตประสาท "เจอตัวจนได้... เจ้าหนูบั๊กของท่านผู้นำ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของไมโลกับภูตน้อยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ