เตรียมรับมือมหาภัย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลระเบิดเวทมนตร์คละคลุ้งไปทั่วห้องโถงยุทธการใต้ดิน แสงสีฟ้าอมม่วงจากผลึกศิลามานาสั่นไหวรุนแรงจนเกิดเงาทอดยาวน่ากลัวบนผนังหินแกรนิตหนาเตอะ “พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้นสะดม หรือสร้างความปั่นป่วนเล่นๆ ครับ... เป้าหมายของกองกำลังเงาพاقินคือการทำลายเสาหลักค้ำยันเขตอาคมชั้นในของสถาบันอาร์케นัวร์ให้สิ้นซากในคืนนี้” เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับ เขากำลังใช้ปลายนิ้วปัดกวาดละอองแสงโฮโลแกรมของแผนที่สามdimensional ที่ลอยอยู่กลางโต๊ะประชุมยุทธศาสตร์ แผนผังโครงสร้างสถาปัตยกรรมโบราณถูกจำลองขึ้นอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม แสดงให้เห็นจุดอ่อนนับร้อยที่กำลังจะกลายเป็นสุสานของนักเรียนนับพันชีวิตหากพวกเขาป้องกันไว้ไม่ได้ เซราฟิน่ายืนกอดอกอยู่เบื้องขวา ดวงตาสีไพลินคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเคร่งเครียด ใบหน้าเชิดรั้นตามแบบฉบับทายาทตระกูลขุนนางเก่าแก่ตอนนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้มอวดดี มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดอยู่ภายใน “นายมั่นใจแค่ไหนกับแผนบ้าบิ่นนี้ เรย์?” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลกว่าปกติเล็กน้อย เจือความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้ใต้มาดคุณหนูผู้เย่อหยิ่ง “การดึงพลังงานจากเตาปฏิกรณ์มานาสำรองมาเสริมเกราะป้องกันแบบโอเวอร์โหลด จะทำให้โครงสร้างเวทมนตร์รอบสถาบันรับภาระหนักเกินไป... ถ้าคำนวณพลาดแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว ตัวนายเองนั่นแหละที่จะถูกแรงสะท้อนย้อนกลับจนแหลกสลายเป็นจุล” เรย์ชะงักมือที่กำลังปรับแต่งค่าตัวเลขมานาบนอากาศ เขาสบตากับหญิงสาวครู่หนึ่ง แววตาของเด็กหนุ่มที่ภายนอกดูเป็นเพียงตัวประกอบจืดจางไร้ตัวตน กลับมีความลึกซึ้งและผ่านศึกมาโชกโชนเกินกว่าอายุจริง “ผมไม่เคยพลาดในสิ่งที่เดิมพันด้วยความปลอดภัยของคนรอบตัวหรอกครับ... อีกอย่าง” เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก “คุณก็รู้ว่าผมเก่งเรื่องการ ‘ซ่อนตัว’ แค่ไหน ถ้าสถานการณ์เลวร้ายจริงๆ ผมนี่แหละที่จะเผ่นหนีเป็นคนแรก... วางใจเถอะครับ” “ปากแข็งสิ้นดี” เซราฟิน่าพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายพูดจาประชดประชันเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด แต่มันก็ได้ผล เธอผ่อนคลายหัวไหล่ลงเล็กน้อยก่อนจะสะบัดมือเรียกคถาประจำตระกูลออกมา “บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ได้ช่วยนายเพราะเห็นแก่หน้าหรอกนะเรย์... แต่ถ้าพวกสวะเงานั่นกล้ามาเหยียบสนามหญ้าที่ฉันปลูกกุหลาบเวทมนตร์ไว้ ฉันจะเผาพวกมันให้ไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าเลยคอยดู” บรรยากาศตึงเครียดพลันเจือด้วยความอบอุ่นของมิตรภาพที่ผูกพันผ่านความเป็นความตายมาหลายต่อหลายครั้ง ทั้งสองคนไม่มีเวลาให้ซาบซึ้งกันมากนัก เมื่อเสียงระฆังเตือนภัยโทนต่ำดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาเขตโรงเรียนเวทมนตร์ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าแนวหน้าปะทะกลุ่มแรกถูกเจาะทะลวงเรียบร้อยแล้ว “มาแล้วสินะครับ” เรย์พึมพำเบาๆ ขณะที่หน้าต่างระบบโปร่งใสสีทองที่เขาคุ้นเคยดีพุ่งพรวดขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวในหัว [ ตรวจพบการรุกรานระดับภัยพิบัติ: กองพลเงาทมิฬแห่งพันธสัญญาโบราณ ] [ เงื่อนไขพิเศษ: ปกป้องสถาบันอาร์เคนัวร์จนกว่าจะรุ่งสาง ] [ สถานะปัจจุบัน: ค่าพลังงานบั๊กถูกปลดล็อกชั่วคราว 100% ] เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก and ผ่อนออกช้าๆ เขาก้าวเท้าเดินนำหน้าออกไปยังระเบียงกว้างที่มองเห็นลานกว้างหน้าหอพักใหญ่ได้อย่างชัดเจน ความมืดมิดยามวิกาลถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบของเวทมนตร์ทำลายล้างที่ระเบิดขึ้นเป็นระยะ เสียงกรีดร้องและเสียงคำรามกึกก้องผสานกันเป็นบทเพลงแห่งสงคราม ทว่า ในวินาทีที่เรย์ก้าวออกไปรับลมยามค่ำคืนที่พัดโชยกลิ่นอายคาวเลือดเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอันเป็นเอกลักษณ์ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก “เจอตัวจนได้... เจ้าหนูบั๊กของท่านผู้นำ” เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า เรย์และเซราฟิน่าชะงักกุนซือทันที ทั้งคู่หันขวับกลับไปมองยังเงาดำที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดของเสาหินอัฒจันทร์ ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายตาสีแดงฉานที่หน้าอกข้างซ้ายกำลังยืนยิ้มเยาะ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและจิตสังหารที่เหนือกว่าศัตรูทุกตัวที่พวกเขาเคยเจอมา ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง เรย์หรี่ตาลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... แผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้ ถูกล่วงรู้ตั้งแต่ก่อนที่มันจะเริ่มต้นเสียอีก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ