คำสารภาพของเซราฟิน่า

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะถูกส่งไปแท่นประหารเสียที เรย์... ฉันแค่อยากคุยเรื่อง 'แผนการ' ของนาย ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย" เสียงของเซราฟิน่ากังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดต้องห้ามยามวิกาล เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊กโบราณ แสงจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลตาขับให้ใบหน้าคมสวยของหญิงสาวดูนิ่งเฉย ทว่าดวงตาสีมรกตคู่นั้นกลับจ้องเขม็งมาที่ผม ราวกับจะเจาะทะลุผ่านความนิ่งเงียบที่ผมสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง ผมถอนหายใจแผ่วเบา วางตำราเวทมนตร์เล่มหนาลงบนโต๊ะก่อนจะประสานมือไว้ที่ใต้คาง ความเย็นเฉียบยังคงเกาะกินปลายนิ้วจากการเผชิญหน้ากับกลลวงเมื่อครู่ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เธอจะรู้ทันผมขนาดนี้ การที่เซราฟิน่าจับทางผมได้หมดเปลือก... นั่นหมายความว่าบั๊ก 'ค่าพลังเต็มแม็กซ์' ของผมอาจไม่ใช่สิ่งที่ซ่อนตัวได้แนบเนียนอย่างที่คิด "เธอไม่ได้อยากคุยเรื่องแผนการหรอก เซราฟิน่า" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัย "เธออยากคุยเรื่อง 'ตัวตน' ของฉันที่เธอกำลังสงสัยมากกว่า" เซราฟิน่าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่แสนเย่อหยิ่งจางหายไปแทนที่ด้วยความลังเล เธอลุกขึ้นช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะไม้มาหยุดอยู่ข้างกายผม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่มักติดตัวเธอโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลและอันตรายในเวลาเดียวกัน "นายฉลาดเกินไป... เรย์" เธอกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือน้อยๆ "ฉลาดจนฉันรู้สึกเหมือนเป็นแค่เด็กน้อยที่พยายามไล่ตามแผ่นหลังของนายมาตลอด และมันน่าหงุดหงิดที่ฉันไม่สามารถหาสาเหตุได้เลยว่า ทำไมไอ้พวก 'ค่าพลังกระจอกๆ' บนหน้าต่างสถานะของนาย ถึงได้กลายเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เหตุการณ์พังพินาศในคราวก่อนกลายเป็นเรื่องล้อเล่นได้" ผมมองสบตาเธอ แววตาของหญิงสาวเบื้องหน้าไม่ได้มีความเกลียดชัง สิ่งที่สะท้อนอยู่ในม่านตาคู่นั้นคือความสับสน... และความห่วงใยที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีถือตัว "ถ้าฉันบอกว่าฉันแค่โชคดีล่ะ?" ผมถามหยั่งเชิง "อย่ามาพูดจาประชดประชันกับฉัน!" เธอตบโต๊ะเบาๆ เสียงนั้นก้องไปทั่วห้องโถง "ฉันเห็นมัน... ตอนที่นายลบมนตราพันธนาการบทนั้น นายไม่ได้ร่ายเวท นายแค่ 'สัมผัส' มัน แล้วมันก็สลายไปเหมือนฝุ่นผง นั่นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาทำได้... ไม่ใช่แม้แต่ผู้ที่ครอบครองสายเลือดชั้นสูงอย่างฉัน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากพลังเวทที่ไหลเวียนรอบตัวเซราฟิน่าโดยไม่ตั้งใจ มันไม่ใช่การคุกคาม แต่มันคือการอ้อนวอนด้วยจิตวิญญาณ "ทำไมถึงต้องอยากรู้ขนาดนั้น?" ผมถามพลางขยับเข้าไปใกล้ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ถ้าการเปิดเผยเรื่องนี้จะทำให้สถานะ 'ตัวประกอบ' ที่ฉันอุตส่าห์สร้างมาต้องจบสิ้น เธอคิดว่ามันคุ้มกันไหม?" เซราฟิน่าเงียบไปนาน ก่อนจะเลื่อนมือมาสัมผัสที่แขนเสื้อของผม แผ่วเบาแต่หนักแน่น "เพราะฉันไม่อยากเป็นเพียงคนเดียวที่ยืนมองนายจากระยะไกลอีกแล้ว" เธอสารภาพด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "นายขยับสถานะของฉันจาก 'คุณหนูจอมเวทที่เย่อหยิ่ง' ให้กลายเป็น 'คู่คิด' ตั้งแต่วันที่นายช่วยฉันจากเงื้อมมือของบอสในป่าต้องห้าม... เรย์ ฉันเชื่อใจนาย และฉันก็หวังว่านายจะเชื่อใจฉันมากพอที่จะไม่ทิ้งให้ฉันต้องยืนงงอยู่ข้างหลังในวันที่โลกนี้กำลังจะแตกสลาย" หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ความสัมพันธ์ที่ควรจะเป็นเพียงแค่ 'เพื่อนร่วมชั้น' กำลังเปลี่ยนผ่านไปสู่สิ่งที่ไม่สามารถนิยามได้ในตำราเรียนเล่มไหน ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่โคนนิ้ว ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือการตระหนักรู้ว่า... ผมไม่ได้แบกโลกใบนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว แต่ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยคำใดออกไป เสียงสัญญาณเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวจนผมต้องขมวดคิ้วแน่น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนปริศนาภายนอกเขตแดนโรงเรียน - ระดับอันตราย SSS] [คำสั่งลับจากระบบ: กรุณาเตรียมรับมือกับ 'สิ่งที่ถูกลบไปจากประวัติศาสตร์' ซึ่งกำลังมุ่งหน้ามาหาเป้าหมาย ณ จุดที่ท่านยืนอยู่] กลิ่นหอมของดอกลิลลี่พลันถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายของซากศพและความตายที่เย็นเยียบจนผมสัมผัสได้ถึงเส้นผมที่ลุกชัน เซราฟิน่าชะงักกึก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเปราะบางกลายเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "เรย์... นั่นมันกลิ่นอะไร? มัน... มันไม่ใช่กลิ่นเวทมนตร์ของพวกเรา" เธอเอ่ยพลางถอยหลังไปสองก้าว ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหน้าต่างสีแดงฉานค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเราทั้งคู่ พร้อมกับเสียงแตกกระจายของกระจกบานใหญ่ในห้องสมุดที่พังทลายลงโดยไม่มีแรงกระแทก เงาดำมืดรูปร่างบิดเบี้ยวค่อยๆ แทรกตัวผ่านช่องว่างของมิติเข้ามา ในมือของมันถือดาบที่ทำจากกระดูกมังกรโบราณ และสิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจคือ... ใบหน้าของมันที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือใบหน้าของผมในเวอร์ชันที่แก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์! "ไม่ต้องกลัว..." ผมก้าวไปยืนขวางหน้าเซราฟิน่า มือขวาเริ่มสั่นระริกเมื่อค่าพลังที่ผมซ่อนไว้เริ่มทะลักออกมาจนห้องสั่นสะเทือน "ดูเหมือนว่า... อดีตที่ฉันพยายามลบ จะตัดสินใจย้อนกลับมาทวงคืนความยุติธรรมเสียแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเรย์และเซราฟิน่าในตอนนี้นะครับ พบกันตอนถัดไปครับ!