การเคลื่อนไหวของจอมมาร

“เซราฟิน่า... หยุดร่ายเวทมนตร์เดี๋ยวนี้ครับ” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้หญิงสาวที่กำลังรวบรวมละอองมานาไว้ที่ปลายนิ้วชะงักงัน เธอหันขวับมามองเขา ดวงตาสีไพลินฉายแววไม่เข้าใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินเบื้องล่าง “แต่เรย์! เครื่องตรวจจับมานาของสภาเวทมนตร์ส่งสัญญาณสีแดงก่ำมาห้านาทีแล้วนะ กองทัพเงามืดนั่นอยู่ห่างจากกำแพงเมืองไม่ถึงสามกิโลเมตร ถ้าเราไม่เตรียมการป้องกันตั้งแต่ตอนนี้ โรงเรียนจะ...” “ถ้าคุณระเบิดมานาออกไปตอนนี้ คุณก็ไม่ต่างอะไรกับประภาคารที่เชิญชวนให้พวกมันพุ่งตรงมาที่หอพักเรานะครับ” เรย์ขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท มือของเขาไม่ได้จับอาวุธ แต่เขากำลังจ้องมองไปที่จุดตัดขอบฟ้าผ่านแว่นตาเวทมนตร์ที่เขาดัดแปลงเอง ในโลกที่ใครๆ ต่างมุ่งเน้นการสะสมพลังเพื่อประกาศศักดา เรย์รู้ดีว่า ‘บั๊ก’ ที่เขามี—ค่าพลังที่ล้นทะลักจนระบบต้องซ่อนมันไว้ในสถานะ ‘ตัวประกอบ’—ไม่ใช่สิ่งที่ควรนำมาเปิดเผยกลางสมรภูมิ หากศัตรูไม่รู้ว่ามีใครที่ทรงพลังระดับพลิกกระดานอยู่ในนี้ พวกมันก็จะยังคงเดินหมากตามแผนเดิมที่วางไว้ “ดูนั่น” เรย์ชี้ไปที่หมู่เมฆดำมืดที่ไม่ได้เกิดจากปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่มันคือ ‘กลุ่มก้อนของความเคียดแค้น’ ที่ควบแน่นจนกลายเป็นกองทัพเงามืดนับพัน พวกมันเคลื่อนที่เงียบเชียบ ทรงพลัง และไร้ชีวิตจิตใจ เซราฟิน่าก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ผิวพรรณของเธอซีดเผือด “นั่นมันกองทัพไร้ลักษณ์... พวกมันถูกกักขังไว้ในมิติที่ไม่มีใครเข้าถึงมานานหลายร้อยปี ทำไมถึง...” “เพราะมีคนเปิดประตูให้ครับ” เรย์ตอบพลางขยับตัวเข้าใกล้เธอ พลางหยิบตราประจำตัวนักเรียนที่ดูธรรมดาออกมา “และคนคนนั้นคงไม่ได้ต้องการแค่ทำลายโรงเรียน แต่ต้องการ ‘สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานราก’ ของที่นี่” บรรยากาศรอบตัวเรย์เย็นเยียบขึ้นทันตาเห็น แม้ใบหน้าจะดูอ่อนโยนและสุขุมเหมือนเช่นทุกวัน แต่ดวงตาของเขากลับสะท้อนภาพกองทัพที่กำลังเคลื่อนทัพเข้ามาด้วยความแม่นยำดุจเครื่องจักร เขาไม่ได้หวาดกลัว นั่นคือสิ่งที่ทำให้เซราฟิน่ารู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดท่ามกลางสถานการณ์คับขันนี้ “คุณจะทำอย่างไรครับ เรย์?” เซราฟิน่าถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความแข็งกร้าวลง เธอสัมผัสได้ถึงความเชื่อมั่นที่เรย์แผ่ออกมา “ทำในสิ่งที่ตัวประกอบควรทำครับ... อยู่ให้ห่างจากจุดศูนย์กลางความขัดแย้ง และหาทางปิดบั๊กที่กำลังรั่วไหลออกไปให้มิดชิดที่สุด” เรย์ยิ้มบางๆ ก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ม่านบาเรียโปร่งใสที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าคลุมทับทั่วบริเวณหอพัก “แต่ถ้ามันจำเป็นต้องมีคนออกไปจัดการ... ผมก็คงต้องทำหน้าที่ของผมครับ” เขาก้าวเท้าออกไปที่ระเบียง ความมืดมิดที่ปกคลุมท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ กองทัพเงามืดหยุดชะงักลงราวกับสัมผัสได้ถึง ‘ตัวตน’ บางอย่างที่ตื่นขึ้นในความเงียบงัน มันเป็นแรงกดดันที่หนาแน่นจนแม้แต่อากาศยังหมุนวนผิดจังหวะ ทว่าในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เรย์คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงปกติที่เขามักจะเพิกเฉย [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของมิติคู่ขนาน: จอมมารผู้ถูกลืมกำลังจะข้ามผ่านม่านกั้น] [ภารกิจระดับ SSS: ‘จุดเปลี่ยนของโชคชะตา’ ปรากฏขึ้น] [เงื่อนไข: ห้ามให้ตัวตนของท่านถูกเปิดเผยเกิน 5% หากภารกิจล้มเหลว ท่านจะถูกดึงเข้าสู่สงครามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง] เรย์หยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำแน่นค่อยๆ ผ่อนคลาย เขาหันไปหาเซราฟิน่าที่กำลังเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นเหนือป่าหลังโรงเรียน ร่างนั้นดูเลือนรางแต่กลับกดทับจิตวิญญาณของผู้ที่พบเห็นได้โดยง่าย “เซราฟิน่าครับ” เรย์เรียกด้วยน้ำเสียงต่ำ “ช่วยขยับไปหลังแนวกำแพงเวทมนตร์ที่ผมวางไว้ให้ทีครับ... ดูเหมือนว่าจอมมารไม่ได้มาคนเดียว แต่มันกำลังรอใครบางคนที่เป็น ‘ศิษย์เก่า’ ของที่นี่อยู่” เขามองเห็นร่างเงาดำที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของกองทัพเงามืด ร่างนั้นสวมชุดคลุมของอาจารย์ประจำโรงเรียนเวทมนตร์ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน เรย์ยิ้มขมขื่น ภารกิจระดับ SSS ที่เขาต้องเลี่ยงการเปิดเผยตัวตน กลายเป็นเรื่องยากขึ้นไปอีกขั้นเมื่อบอสที่แท้จริงคือคนที่เขาเคยเคารพรักที่สุด “เอาล่ะครับ... มาดูกันว่าในฐานะตัวประกอบ ผมจะสามารถล้มจอมมารโดยไม่ให้ใครเห็นหน้าได้ยังไง” เรย์ก้าวเดินเข้าสู่ความมืดมิด ทิ้งให้เซราฟิน่ายืนอึ้งอยู่เบื้องหลัง ในวินาทีนั้นเอง กองทัพเงามืดก็หยุดคุกเข่าลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ทิศทางของพวกมันเปลี่ยนจากการมุ่งหน้าสู่ตัวโรงเรียน มาเป็นการหันคมดาบเข้าหาจุดที่เรย์ยืนอยู่ราวกับรู้ดีว่า... ใครคืออันตรายที่แท้จริงในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเรย์และเซราฟิน่าในตอนนี้นะครับ พบกันตอนถัดไปครับ! ไมโลกับภูตน้อย