ความจริงเกี่ยวกับระบบที่ผมถือครอง

"นายแน่ใจนะว่านี่คือห้องใต้ดินของหอสมุดหลวง ไม่ใช่สุสานโบราณที่ถูกลืมเลือนไปจากประวัติศาสตร์" เสียงกระซิบของเซราฟิน่าดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นอับของกระดาษโบราณคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายมานาที่หนาแน่นจนแทบจะคว้าจับต้องได้ แสงสว่างเดียวในโถงกว้างนี้มาจากผลึกเวทมนตร์สีครามสลัวบนผนังหินผุพัง ซึ่งทอดเงายาวน่ากลัวของพวกเราให้ทาบทับลงบนชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ไร้ซึ่งผู้คนย่างกรายมานานนับศตวรรษ ผม—เรย์ ชายหนุ่มผู้ปรารถนาจะเป็นเพียงตัวประกอบไร้ตัวตนในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ถอนหายใจเบาๆ พลางขยับปกเสื้อคลุมเพื่อกันความชื้น "ถ้าที่นี่คือสุสาน อย่างน้อยหนังสือพวกนี้ก็คงไม่บ่นเรื่องฝุ่นหรอกครับ คุณหนูเซราฟิน่า" "ฉันไม่ได้มาเดินเล่นนะ เรย์" ดวงตาคู่สวยของทายาทตระกูลโบราณหันมามองค้อนเล็กน้อย ภายใต้ความเย่อหยิ่งและถือดี แววตาของเธอกลับฉายความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางของเธอกำคทอประจำตัวแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "บันทึกโบราณที่นายเจอในห้องโถงชำระล้าง... มันนำทางเรามาที่นี่ และฉันรู้สึกได้ถึง... บางสิ่งที่กำลังจับตาดูเราอยู่" ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของผมกวาดมองไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งกลไกเวทมนตร์รูปทรงเฟืองนาฬิกาขนาดยักษ์กำลังหมุนวนอย่างเชื่องช้า แต่มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยฟันเฟืองเหล็ก หากแต่ขับเคลื่อนด้วยกระแสมานาบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนราวกับเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิต และเหนือสิ่งอื่นใด หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมโดยมีเพียงผมเท่านั้นที่มองเห็น กำลังส่งเสียงเตือนถี่รัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยสถาปัตยกรรมต้นกำเนิด (Origin Architecture)] [คำเตือน: เขตหวงห้ามระดับตำนาน ข้อมูลในพื้นที่นี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของระบบส่วนกลาง] [เงื่อนไขปลดล็อกความจริง: บรรลุข้อกำหนดทางประวัติศาสตร์ระดับ 100%] นิ้วมือของผมยื่นออกไปสัมผัสกับแท่นหินใจกลางห้องโดยไม่ลังเล แม้เซราฟิน่าจะส่งเสียงร้องห้ามด้วยความตกใจ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ภาพสามมิติขนาดมหึมาจะถูกฉายขึ้นกลางอากาศ มันคือแผนที่ของทวีปเวทมนตร์แห่งนี้... แต่เป็นแผนที่ในยุคที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "นี่มัน..." ผมพึมพำ ดวงตาหรี่ลงด้วยความครุ่นคิด ทวีปที่เรายืนอยู่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นตามธรรมชาติ มันคือ 'คุก' ขนาดมหึมา "นายกำลังพูดเรื่องอะไร เรย์?" เซราฟิน่าก้าวเข้ามาใกล้ เธอมองภาพสามมิติที่ฉายประวัติศาสตร์อันบิดเบี้ยวของโลกใบนี้ "นั่นคือแผนที่ยุคปฐมกาล... แต่ทำไมรูปร่างของมันถึงมีลักษณะคล้ายกับ... ผนึกเวทมนตร์โบราณล่ะ?" "ไม่ใช่แค่คล้ายครับ" ผมหันไปสบตากับเธอ แววตาสุขุมไร้ความตื่นตระหนก แต่ภายในใจกลับเต้นระส่ำด้วยความตระหนักรู้ "โลกใบนี้... และระบบที่คอยควบคุมค่าพลังของพวกเรา มันไม่ใช่พรจากเทพเจ้าอย่างที่ตำราเรียนสอนหรอกครับเซราฟิน่า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาในห้องใต้ดินแห่งนี้หยุดนิ่งลง "ถ้าระบบของนายไม่ใช่พร... แล้วมันคืออะไรกันแน่?" เสียงของเซราฟิน่าสั่นเครือเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งทั้งหมดมลายหายไป เหลือเพียงความเปราะบางของเด็กสาวที่กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ถูกเข้ารหัสไว้ในความทรงจำของระบบที่ผมถือครองมาตลอด "มันคือ 'ระบบกักกัน'... และตัวตนของผม หรือแม้แต่หน้าต่างสถานะที่คอยประเมินพวกเรา... แท้จริงแล้วมันคือโปรแกรมควบคุมนักโทษ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อคุมขัง 'มหาภัยพิบัติ' ที่ครั้งหนึ่งเกือบทำลายล้างจักรวาลนี้เมื่อหมื่นปีก่อน" สิ้นคำพูดนั้น แผนที่สามมิติเบื้องหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซренаเวทมนตร์ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงมืดมิด ชั้นหนังสือโบราณรอบตัวเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมาเนิ่นนานกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน [คำเตือนขั้นวิกฤต!] [ตรวจพบเจตจำนงแห่งผู้สร้าง (The Creator's Will) กำลังพยายามเข้าควบคุมโฮสต์] [ระบบกำลังถูกรีเซ็ต... 10%... 50%...] ผมขมวดคิ้วแน่น รีบคว้าแขนของเซราฟิน่าแล้วดึงเธอถอยหลัง แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายมนุษย์นับร้อยตนก้าวออกมาจากความมืดมิดรอบตัว ดวงตาสสีแดงฉานของพวกมันจ้องมองตรงมาที่ผมราวกับกำลังรอคอยการกลับมาของนายเหนือหัว และก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงกระซิบเย็นเยียบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของผม... เป็นเสียงที่สะท้อนมาจากก้นบึ้งของระบบที่ผมคิดว่าเป็นเพียงเครื่องมือช่วยเพิ่มเลเวลมาตลอด *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้คุมนักโทษคนที่เจ็ด”* *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนไมโลกับภูตน้อยมาโดยตลอดนะครับ