ความรักไม่ใช่เรื่องในตำรา

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์จางๆ คือสิ่งเดียวที่พอจะช่วยบรรเทาบรรยากาศอันตึงเครียดภายในหอสมุดหลวงได้ ในยามที่สถานการณ์รอบรั้วสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้กำลังคุกกรุ่นไปด้วยข่าวลือเรื่องรอยแยกมิติที่ขยายตัวอย่างไร้เสถียรภาพ เรย์กวาดสายตามองตัวอักษรเวทมนตร์โบราณที่ลอยวนอยู่กลางอากาศในตำราเล่มหนา นิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าอย่างใจเย็น แม้ภายนอกเขาจะดูเหมือนเด็กหนุ่มผู้ไร้พิษสงและพยายามทำตัวกลมกลืนไปกับฉากหลังของโรงเรียน แต่สัญชาตญาณที่ถูกหล่อหลอมด้วยค่าพลังระดับเต็มแม็กซ์กลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของมานาที่ผิดปกติจากภายนอกอาคาร "นายยังจะมีอารมณ์มานั่งแปลภาษารููนโบราณพวกนี้อีกหรือไง เรย์" เสียงใสแต่ติดจะรั้นเล็กน้อยดังขึ้นจากอีกฟากของโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เซราฟิน่า ทายาทตระกูลขุนนางเวทมนตร์ผู้สูงศักดิ์ กำลังกอดอกมองเขาด้วยแววตาที่ฉายความกังวลระคนหมั่นไส้ ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง แม้แต่เส้นผมสีเงินยวงที่มักจะถูกจัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ วันนี้กลับมีปอยผมหลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียข้างแก้มเล็กน้อยเนื่องจากความวุ่นวายในช่วงหลายวันที่ผ่านมา "ถ้าไม่รีบทำความเข้าใจกลไกการปิดผนึกตอนนี้ เกรงว่าพรุ่งนี้เราอาจจะไม่มีหอสมุดให้อ่านหนังสือกันอีกแล้วนะครับ คุณหนูเซราฟิน่า" เรย์ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากตำรา น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงความหยอกเย้าเอาไว้บางเบา "นี่นาย..." เซราฟิน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้าวเท้าอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของเขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด จนเรย์สามารถกลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบขาวที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเธอได้ "นายไม่กลัวเลยหรือไง? คณาจารย์กำลังประชุมลับกันเรื่องมาตรการความปลอดภัยขั้นสูงสุด นักเรียนหลายคนเริ่มเก็บกระเป๋าเตรียมย้ายกลับบ้านแล้วนะ" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไปทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงแค่เสียงลมหายใจของคนทั้งสอง แม้เขาจะเป็นคนประเภทที่ชอบซ่อนตัวอยู่หลังฉากและเกลียดความยุ่งยาก แต่ยามที่ได้เห็นแววตาที่ซ่อนความหวาดหวั่นไว้ใต้มาingเย่อหยิ่งของเด็กสาวตรงหน้า ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าหน้าที่ก็ทำให้เขาต้องเปลี่ยนท่าที เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธอให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้เซราฟิน่าสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ "ผมบอกแล้วไงครับว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะจัดการเอง" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและจริงจังกว่าทุกครั้ง ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากแววตาของเขาทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งของเซราฟิน่าพังทลายลงในพริบตา "คนบ้า... ใครใช้ให้มาทำท่าทางแบบนี้เล่า" เซราฟิน่าเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำ แต่ปลายนิ้วของเธอกลับเอื้อมไปจับชายเสื้อของเรย์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายลับไปในความมืด ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเงียบงันอันน่าประหม่าและเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะความตึงเครียดภายนอก หน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ของหอสมุดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว *เปรี้ยง!* ม่านพลังป้องกันรอบโรงเรียนถูกกระชากจนขาดวิ่น แสงสีม่วงเข้มสาดส่องเข้ามาภายในห้องจนทัศนียภาพทั้งหมดกลายเป็นสีเลือด พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาล้อมรอบหอสมุดแห่งนี้อย่างรวดเร็ว เรย์ดึงเซราฟิน่าให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของเขาในเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยสงบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด ขณะที่ระบบภายในจิตสำนึกของเขาส่งเสียงเตือนรัวเร็วด้วยสัญญาณสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ 5 ตนกำลังรุกเข้ามาในเขตหวงห้าม] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: "ปกป้องผู้มีกุญแจแห่งพันธสัญญา" เริ่มต้นการคำนวณค่าพลังต่อสู้...] ก่อนที่เรย์จะได้ก้าวออกไปเผชิญหน้า เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ท่ามกลางเสียงคำรามของสัตว์อสูรด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเงาปริมาณหนึ่งที่ก้าวผ่านม่านพลังเข้ามาอย่างง่ายดายราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนไมโลกับภูตน้อยมาโดยตลอดนะครับ