ความลับใต้ดินที่ถูกฝังกลบ

กลิ่นอับชื้นของดินเก่าและคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกทันทีที่แผ่นศิลาโบราณเลื่อนปิดลงด้วยกลไกที่ไร้ซึ่งเสียงเตือน เรย์ยืนนิ่งอยู่ในความมืดสนิท มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ จากอินเตอร์เฟซระบบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้าเท่านั้นที่พอจะช่วยขับไล่ความมืดมิดรอบกายให้เจือจางลงได้บ้าง "ให้ตายสิ... ถ้าเซราฟิน่ารู้ว่าฉันแอบย่องเข้ามาสำรวจสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์ยามวิกาลแบบนี้ เธอคงเอาคัมภีร์ไฟประลัยกัลป์มาเผาหัวฉันทิ้งเป็นแน่ครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางกวาดสายตาสำรวจผนังหินรอบด้านที่สลักลวดลายอักษรรูนโบราณ ซึ่งบัดนี้เริ่มเปล่งประกายสีทองหม่นตอบรับกับค่าพลังงานเวทมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเขา กลไกการป้องกันของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ขึ้นชื่อว่าแน่นหนาที่สุดในรอบสามร้อยปี ทว่ามันกลับไม่มีผลอะไรเลยกับตัวประกอบที่ถูกระบบบั๊กค่าพลังจนทะลุเพดานอย่างเขา ก๊อก... ก๊อก... เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่ชัดเจนดังก้องมาจากอุโมงค์เบื้องล่าง เรย์ชะתกฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ ร่างกายขยับหลบเข้ามุมอับของเสาศิลาใหญ่อย่างแนบเนียน พร้อมกับที่ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมถูกยกระดับขึ้นถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที "นายคิดว่าจะซ่อนตัวพ้นสายตาฉันไปได้งั้นเหรอ เรย์" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากความมืด เซราฟิน่าก้าวออกมาจากเงาอับของผนังอุโมงค์ มือเรียวบางถือคทาเวทมนตร์หัวคริสตัลที่กำลังส่องแสงสีนวลเพื่อนำทาง ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่านยาก ระหว่างความตื่นตระหนกและความไม่พอใจ "คุณหนู... คุณมาทำอะไรที่นี่ครับเนี่ย?" เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมก้าวเท้าออกจากที่ซ่อนแต่โดยดี "ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับคุณหนูในหอคอยสูงจะมาเดินเล่นยามดึกนะครับ" "ฉันต่างหากที่ต้องถามนาย" เซราฟิน่าหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่อาจซ่อนความกังวลไว้ได้มิด "บันทึกโบราณของตระกูลฉันระบุไว้ชัดเจนว่า ใต้สนามฝึกซ้อมเวทมนตร์ลำดับที่สาม มี 'ผนึกแห่งปราชญ์โบราณ' ซ่อนอยู่ และฉันก็สังเกตเห็นความผิดปกติของมานากลุ่มก้อนใหญ่ที่พุ่งตรงมาทางนี้... ซึ่งมันบังเอิญตรงกับช่วงเวลาที่นายเดินหายตัวไปพอดี" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นึกชื่นชมความฉลาดเฉลียวของทายาทตระกูลขุนนางเก่าแก่คนนี้ในใจ สมแล้วที่เป็นตัวละครระดับท็อปของชั้นเรียน เธอมักจะตามสืบเรื่องราวลับๆ ได้เร็วกว่าคนอื่นเสมอ "ถ้าอย่างนั้น เราก็คงต้องเดินหน้าต่อด้วยกันสินะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ แม้สถานการณ์รอบตัวจะเริ่มส่งกลิ่นอายอันตรายบางอย่างออกมาเรื่อยๆ ทั้งสองเดินเคียงกันลึกเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดิน บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนจากผนังหินธรรมดาbecomes กลายเป็นซากปรักหักพังของวิหารโบราณที่ถูกกลบฝังไว้ใต้ดินมานานนับศตวรรษ ละอองมานาสีม่วงเข้มลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับฝุ่นผงแห่งกาลเวลา แรงกดดันมหาศาลเริ่มกดทับลงบนบ่า ทำให้ลมหายใจของเซราฟิน่าเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อผุดซึมตามกรอบหน้าสวย "แรงดันมานาที่นี่... มันสูงผิดปกติ" เซราฟิน่ากัดริมฝีปากแน่น มือที่ถือคทาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย แม้เธอจะเป็นอัจฉริยะเวทมนตร์ แต่โครงสร้างมานาที่บิดเบี้ยวของดันเจี้ยนนี้กำลังสูบ เรย์สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นทันที เขาขยับตัวเข้ามาบังด้านหน้าให้เธอโดยไม่รู้ตัว มือขวายื่นออกไปแตะที่ม่านพลังสีดำสนิทที่ขวางกั้นทางเดินเบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเขตแดนโบราณ 'ประตูแห่งพันธนาการ' ระดับความอันตราย: SSS] [คำเตือน: สิ่งที่ถูกผนึกอยู่เบื้องหลังกำลังจะตื่นจากการหลับใหล หากฝืนทำลายเขตแดนด้วยพลังดิบ จะส่งผลกระทบต่อโครงสร้างทั้งหมดของสถาบันเวทมนตร์] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ เรย์หรี่ตามองตัวเลขพลังงานที่พุ่งพล่านอยู่หลังม่านพลังนั้น มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ธรรมดา แต่เป็นจิตสังหารที่สะสมมานานนับพันปี "เรย์... ถอยออกมา!" เซราฟิน่าร้องเตือนด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ รอยร้าวสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นบนม่านพลังสีดำสนิท เสียงคำรามต่ำทุศลลึกดังสะท้านขึ้นมาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า ราวกับเสียงกู่ร้องของอสูรกายที่ถูกจองจำมาเนิ่นนาน ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากห้าม แผ่นดินใต้เท้าก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินและฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาจากเพดานอุโมงค์ราวกับหิมะถล่ม ม่านพลังเบื้องหน้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับไอความมืดทะלטทะลักออกมากลืนกินแสงไฟจากคริสตัลจนมืดสนิท และในความมืดมิดนั้นเอง... ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมานับสิบคู่ก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่ "ในที่สุด... ก็มีเหยื่อตกลงมาในหลุมพรางนี้อีกฝูงสินะ..." จาก "ไมโลกับภูตน้อย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ