เทศกาลโรงเรียนที่แฝงกลิ่นอายอันตราย

กลิ่นหอมกรุ่นของขนมอบเนยสดและน้ำตาลไหม้ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นอายอับชื้นของศิลาโบราณ ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบกลิ่นฉุนบางอย่างที่สะกิดต่อมรับรู้ของเรย์ได้—กลิ่นอายของมานาที่ถูกบีบอัดจนหนาแน่นผิดธรรมชาติ ราวกับอากาศกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย "นี่นายกำลังเช็คความเรียบร้อยรอบที่สาม... หรือแค่หาข้ออ้างหลบมุมจากบูธทำนายดวงชะตาของพวกปีหนึ่งกันแน่ เรย์" เสียงใสแต่ติดจะเย่อหยิ่งเล็กน้อยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดคลุมนักเรียนตัดเย็บประณีต เซราฟิน่าก้าวเข้ามาใกล้ แววตาสสีไพลินกวาดมองแผงวงจรเวทมนตร์รูปทรงเรขาคณิตที่เรย์เพิ่งฝังลงไปใต้พื้นหินด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เรย์ถอนหายใจยาว ปัดฝุ่นละอองออกจากปลายนิ้ว "ถ้าฉันไม่ตรวจเช็คมาตรวัดความเสถียรของเขตอาคมป้องกันในงานเทศกาลโรงเรียนปีนี้ อีกสามชั่วโมงข้างหน้า บูธทำนายดวงที่เธอพูดถึงอาจจะกลายเป็นหลุมมิติยุบตัวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหเมตรไปแล้วก็ได้นะครับ คุณคุณหนูตระกูลเวทมนตร์โบราณ" เซราฟิน่าไหล่ง์เล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับฉายแววพึงพอใจลึกๆ ที่อีกฝ่ายยังคงรอบคอบเสมอ "ช่างน่าประทับใจความตื่นตระหนกเกินเหตุของนายเสียจริง แต่ก็นั่นแหละ... ฉันเพิ่งได้รับรายงานจากหน่วยลาดตระเวนสภานักเรียน มีการตรวจพบความผิดปกติของการไหลเวียนมานาในเขตป่าต้องห้ามด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ระดับความเข้มข้นเทียบเท่ากับอักขระผนึกโบราณที่กำลังคลายตัว" นิ้วเรียวที่กำลังจะหยิบเครื่องมือชิ้นสุดท้ายของเรย์ชะงักกึก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความครึกครื้นของเสียงดนตรีซ้อมเตรียมงานในลานกว้าง ให้กลายเป็นความเงียบงันที่กดดันขึ้นมาทันที เรย์หรี่ตามองเศษผงสีดำที่ติดอยู่บนปกเสื้อของเซราฟิน่า มันไม่ใช่ฝุ่นธรรมดา แต่เป็น 'เถ้าธุลีศิลาโลหิต' วัตถุดิบต้องห้ามที่ใช้สำหรับทำพิธีกรรมเคลื่อนย้ายพิกัดลับในตลาดมืด "ดูท่าทาง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคงไม่ได้รอให้ถึงพิธีเปิดงานตอนเย็นแล้วสินะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาคู่คมกลับปรากฏประกายแสงสีทองจางๆ วูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว "นายรู้ตัวไหมว่าเวลานายทำหน้าแบบนี้... มันน่าหมั่นไส้เป็นบ้าเลย" เซราฟิน่าพึมพำเบาๆ แต่ยอมขยับเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาโดยอัตโนมัติ เพื่อคอยระวังหลังให้ตามสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาด้วยกันหลายต่อหลายครั้ง รอบตัวพวกเขาทั้งคู่ในเวลานี้ คือความวุ่นวายอันสดใสของเหล่านักเรียนปีหนึ่งและปีสองที่กำลังช่วยกันแขวนโคมเวทมนตร์สีรุ้ง เสียงหัวเราะและเสียงทะเลาะกันเบาๆ เรื่องการจัดวางโต๊ะอาหารดูช่างห่างไกลจากคำว่า 'อันตราย' เสียเหลือเกิน ทว่าในมุมมองของเรย์ที่มองผ่านเนตรวิเคราะห์ระดับมาสเตอริ่ง แผ่นดินใต้สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้กำลังสั่นไหวเป็นคลื่นความถี่ต่ำ ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่หลับใหลมาเนิ่นนาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงเขตอาคมระดับ 7 (Dark Singularity Protocol)] [เป้าหมาย: สร้างความโกลาหลเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ และลักพาตัวเป้าหมายสำคัญ (ผู้ถือครองสายเลือดโบราณ)] [คำแนะนำจากระบบ: ควบคุมสถานการณ์โดยไม่ให้เกิดความตื่นตระหนกในวงกว้าง หากจำเป็น สามารถใช้สิทธิ์ 'บั๊กค่าพลังเต็มแม็กซ์' เพื่อระงับภัยคุกคามชั่วคราวได้ทันที] เรย์เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง ค่าพลังที่ล้นทะลักอยู่ในร่างของเขาตอนนี้เปรียบเสมือนเขื่อนกั้นน้ำขนาดมหึมา ยิ่งเขาพยายามทำตัวเป็นแค่ตัวประกอบจืดจางมากเท่าไหร่ ระบบยิ่งคอยหาเรื่องให้เขาต้องออกโรงกู้สถานการณ์ทุกทีสิน่า "เซราฟิน่า..." เรย์กระซิบเสียงต่ำ โดยไม่หันกลับไปมอง "ถ้าเกิดว่างานเลี้ยงตอนเย็นนี้มีแขกเซอร์ไพรส์โผล่มากลางงาน เธออยากได้ของขวัญต้อนรับแบบไหนดีล่ะครับ" เซราฟิน่าชะงักไปนิด ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย่อหยิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว "เอาแบบที่เสียงดังสนั่นจนพวกอาจารย์ใหญ่ที่นั่งจิบชาอยู่ในหอคอยต้องสำลักชาออกมาพร้อมกันก็ดีนะ... นายทำได้อยู่แล้วนี่ เรย์" สิ้นคำพูดนั้น เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์ประจำหอคอยหลักก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี! ท้องฟ้าเหนือลานจัดงานเทศกาลที่เคยเป็นสีครามสดใส กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำในพริบตา คลื่นกระแทกแห่งความมืดแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่ปรากฏตัวขึ้นบนยอดหลังคาหอประชุม เรย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบแว่นตาธรรมดาขึ้นมาสวมทับ เพื่อพรางตา ขณะที่อีกมือหนึ่ง... ปลดปล่อยออร่ามานาสีทองบริสุทธิ์ที่กดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวออกมาเพียงเสี้ยววินาที "ให้ตายสิ... ฉันแค่อยอยากกินเครปสตรอว์เบอร์รีในงานเทศกาลแท้ๆ เชียว" ความมืดเบื้องบนทวีความเข้มข้นขึ้น เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังก้องมาจากใจกลางมิติที่ฉีกขาด และในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนกำลังแตกตื่น เงาร่างสวมหน้ากากปริมาณมหาศาลก็พุ่งทะยานลงมายังใจกลางฝูงชน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ—ทว่าเบื้องหน้าของพวกมัน มีเพียงแผ่นหลังของเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งยืนขวางเอาไว้ พร้อมกับหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบถี่รัวอยู่ตรงหน้า: [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: บอสลับ "ผู้กลืนกินแสง" ได้ลืมตาตื่นก่อนเวลาอันควร และเป้าหมายเบื้องหน้าคือการทำลายล้างโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ให้ราบคาบภายใน 10 นาที!] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ จาก "ไมโลกับภูตน้อย"