พลังบั๊กที่คุมไม่อยู่

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ เรย์! ถ้านายยังร่ายมนตร์ต่อไป อักขระเวทที่พื้นนั่นต้องระเบิดแน่!" เสียงตะโกนของเซราฟิน่าแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงสั่งการของทายาทตระกูลเวทมนตร์ผู้เย่อหยิ่งอย่างที่ผมเคยคุ้นเคย แต่มันคือเสียงของผู้ที่กำลังเผชิญหน้ากับความตายเบื้องหน้า มือเรียวบางของเธอสั่นระริกขณะชี้ไปยังวงเวทย์รอบตัวผม ที่บัดนี้ไม่ได้เรืองแสงสีฟ้าอมขาวดั่งเช่นมนตร์ทั่วไป แต่มันกำลังสั่นไหวด้วยสีดำสนิทราวกับรอยแยกของมิติ ผมกัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดโตไหลผ่านขมับหยดลงบนพื้นหินอ่อน ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย แต่มันอยู่ที่ 'แก่นเวท' ในอกที่กำลังถูกกระชากอย่างรุนแรง ระบบบ้าๆ นั่นส่งเสียงเตือนดังระงมจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนสถานะปกติที่ผมคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่ดังก้องอยู่ในสมอง [แจ้งเตือน: ตรวจพบความพยายามในการดึงพลังงาน 'เอเทอร์บริสุทธิ์' ระดับตำนาน] [คำเตือน: ร่างกายโฮสต์อยู่ในภาวะวิกฤต อัตราการดูดซับเกินขีดจำกัดที่มนุษย์จะรับได้ 400%] [ข้อควรระวัง: บั๊กตรวจพบ - ธาตุ 'สุริยันดับแสง' ถูกปลดล็อกโดยไม่ได้รับอนุญาต] "ผม... พยายามจะหยุดมันอยู่ แต่ระบบมันไม่ตอบสนอง!" ผมเค้นเสียงตอบกลับด้วยความยากลำบาก ทุกครั้งที่ผมพยายามจะตัดการเชื่อมต่อ มวลพลังมหาศาลกลับไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก มันไม่ใช่แค่พลังเวท แต่มันคือตัวตนของพลังที่เก่าแก่กว่าประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ เซราฟิน่าพุ่งตัวเข้ามาใกล้ แม้จะมีม่านพลังกดทับจนเกือบหายใจไม่ออก เธอกางบาเรียป้องกันตนเองไว้แน่น สายตาของเธอจดจ้องที่มือขวาของผม ซึ่งบัดนี้มีเส้นสายสีดำสลักเสลาลุกลามขึ้นไปถึงต้นคอ มันไม่ใช่รอยสัก แต่มันคือการไหลเวียนของมานาที่หนาแน่นจนกลายเป็นสสาร "นั่นมัน... ตำนานที่ถูกลบหายไปจากบันทึกเมื่อสามพันปีก่อน" เธอพึมพำ ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวระคนตื่นตะลึง "เรย์ นายกำลังดึงพลังที่ถูกผนึกไว้ใต้โรงเรียนนี้ขึ้นมา... ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ นายจะโดนพลังนี้กลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากวิญญาณ!" "บอกวิธีหยุดมันมา!" ผมคำราม พลังมหาศาลรอบตัวเริ่มแผ่ซ่านทำลายข้าวของภายในห้องสมุดลับ ผนังหินที่เคยแข็งแกร่งค่อยๆ ปริแตกราวกับโดนของมีคมที่มองไม่เห็นฟาดฟัน เซราฟิน่าชะงัก เธอหลับตาลงรวบรวมสมาธิก่อนจะตะโกนฝ่าเสียงพายุมานา "หันความสนใจของมันเข้าหาตัวนายเอง! อย่าพยายามขับไล่ แต่จงยัดเยียด 'เจตจำนง' ของนายลงไปในพลังนั้น! พลังนี้ไม่มีเจ้าของ มันกำลังมองหาภาชนะ หากนายไม่ควบคุมมัน นายก็จะเป็นเพียงหุ่นเชิดของความว่างเปล่า!" ผมหลับตาลง ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เพื่อมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ในห้วงความคิดของผมขณะนี้ ไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือจักรวาลที่กำลังหมุนวน ความมืดมิดที่ทรงพลังจนน่าเกรงขาม ผมสูดลมหายใจลึก พยายามเชื่อมต่อกับ 'บั๊ก' ที่ผมเคยมองว่ามันเป็นเพียงระบบที่ช่วยเหลือผม แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจ... ระบบนี้ไม่ได้ช่วยให้ผมโกง แต่ระบบนี้กำลังเปิดประตูให้ผมครอบครองสิ่งที่ไม่มีใครเคยกล้าแม้แต่จะเอ่ยถึง *ถ้าเจ้าต้องการทางออก... ก็จงกลายเป็นราชาของมันเสีย* จิตใต้สำนึกของผมตะโกนก้อง ผมกระชากมวลพลังมหาศาลนั้นเข้าสู่หัวใจ ปล่อยให้มันเผาไหม้ทุกเซลล์ในร่างกาย ความเจ็บปวดหายไปสิ้น กลายเป็นความรู้สึกของอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด ผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีดำในดวงตาทำให้เซราฟิน่าถอยกรูดไปจนชิดกำแพง ทันใดนั้น แรงกดดันทั้งหมดหยุดนิ่งกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดดั่งหลุมศพ มีเพียงเสียงหายใจของผมที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน [สถานะปัจจุบัน: ธาตุ 'สุริยันดับแสง' ระดับสูงสุด - พลังที่สูญหายถูกผนึกไว้ในร่างกายโฮสต์แล้ว] [ภารกิจหลักใหม่ปรากฏขึ้น: จงมีชีวิตรอดจากการไล่ล่าของ 'ผู้พิทักษ์กฎ' ที่กำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งของคุณ] ผมค่อยๆ ยืนขึ้น มือที่สั่นเทาสงบนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหวาดกลัวผม เซราฟิน่ามองผมด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นความสับสนที่น่าอึดอัด "เรย์... นั่นนายจริงๆ หรือเปล่า" เธอถามเสียงสั่น ผมกำลังจะตอบ แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับเสียงกัมปนาทที่ทำให้ประตูหินหนาหนักพังครืนลงมาเป็นเสี่ยงๆ ชายในชุดคลุมสีเงินสว่างไสวหกคนยืนอยู่ตรงนั้น ทุกคนถือไม้เท้าที่มีอัญมณีล้ำค่าและตราประทับของสภากลางโรงเรียนที่ใครๆ ก็รู้ว่าคือกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร "นักเรียนรหัส 000... เรย์" ชายที่ยืนอยู่ตรงกลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่ผมราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่ต้องกำจัดทิ้ง "เจ้าก่อความผิดร้ายแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์โรงเรียนเวทมนตร์ การปลดผนึกสิ่งนั้น... มีโทษเพียงสถานเดียว" เขาชี้ไม้เท้ามาที่หัวใจของผม ประกายสายฟ้าสีทองปรากฏขึ้นที่ปลายยอดไม้เท้า "นั่นคือความตาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ ไมโลกับภูตน้อย