วินาทีที่ใกล้ดับสูญ

"ถอยไป... เซราฟิน่า!" เสียงหอบหายใจรุนแรงดังลอดไรฟันของเรย์ สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่ามัวราวกับภาพถ่ายที่ถูกสาดด้วยน้ำหมึกสีดำ หน้าต่างระบบสีแดงฉานยังคงกะพริบถี่รัวอยู่ตรงหน้า ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ารหัสข้อผิดพลาดของระบบ คือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหน้า แรงกดดันระดับที่ทำให้ชั้นบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวและส่งเสียงกรีดร้องราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด เงาร่างนั้น... ก้าวพ้นรอยแยกออกมาอย่างเชื่องช้า มันไม่ใช่สัตว์อสูรเวทมนตร์ ไม่ใช่ภูติโบราณจากตำนานบทไหนในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ แต่เป็นรูปร่างของมนุษย์ในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากโลหะไร้ลวดลาย ทว่าดวงตาสองข้างที่ส่องประกายสีม่วงเข้มกลับจ้องมองตรงมาที่เรย์ราวกับพญามัจจุราชที่กำลังตรวจตราดูอายุขัยของเหยื่อ "เรย์! นายกำลังพูดอะไรอยู่... เลือด... เลือดที่หน้าผากนาย!" เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของเซราฟิน่าดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเรย์ราวกับเสียงที่มาจากโลกอื่น หญิงสาวทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องข้างเขา เรียวปากสั่นระริกขณะที่พยายามใช้เวცมนตร์ฟื้นฟูระดับสูงประสานลงบนร่างของเรย์ แต่วินาทีที่ละอองแสงสีฟ้าแตะต้องผิวหนัง ละอองแสงเหล่านั้นกลับมอดดับลงทันทีราวกับถูกกลืนกินโดยความมืดมิดที่แผ่ซ่านออกมาจากบาดแผลของเรย์เอง [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก ขีดจำกัดพลังงานของโฮสต์ทะลุเพดาน 1,000% กระบวนการย้อนกลับของเซลล์กำลังเริ่มต้นขึ้น] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรย์รู้สึกราวกับว่าร่างทั้งร่างกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ กระดูกทุกท่อนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เส้นเลือดขอดนูนปูดขึ้นตามลำคอและแขน นี่คือราคาของการใช้ "บั๊กค่าพลังเต็มแม็กซ์" ฝืนฝ่ากฎเกณฑ์ของโลกใบนี้เพื่อป้องกันการทำลายล้างในวินาทีที่ผ่านมา เขากัดฟันแน่นจนรสคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววสุขุมนิ่งสงบมาตลอด บัดนี้กลับมีเส้นเลือดฝอยสีแดงฉานแตกขยายจนน่ากลัว เรย์รู้ดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะสูญเสียพลังทั้งหมด ร่างกายนี้อาจจะแหลกสลายกลายเป็นละอองธุลีและหายสาบสูญไปจากสารบบของโลกแฟนตาซีใบนี้อย่างถาวร "ฉัน... บอกให้ถอยไปไง" เรย์ฝืนเค้นเสียงพูดออกมาทีละคำ มือขวาที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าชายเสื้อคลุมของเซราฟิน่าเอาไว้ ออกแรงผลักเธอกระเด็นถอยออกไปให้พ้นรัศมีสีดำที่กำลังแผ่ขยาย "เรย์! ตาบ้าเอ๊ย! นายคิดจะทำอะไรคนเดียวอีกแล้วนะ!" เซราฟิน่าตวาดลั่น ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ความเย่อหยิ่งและมาดคุณหนูตระกูลเวทมนตร์โบราณถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวและร่องรอยของความไร้พลังยามที่ต้องมองดูสหายร่วมรบกำลังจะดับสูญต่อหน้าต่อตา เธอยกไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นเตรียมร่ายคาถาป้องกันขั้นสูงสุด แม้จะรู้ว่ามันอาจไม่มีความหมายเลยต่อหน้าตัวตนปริศนาก็ตาม ทว่า ชายในชุดคลุมสีดำกลับไม่สนใจเซราฟิน่าเลยแม้แต่น้อย ฝ่ายนั้นก้าวเท้าเดินผ่านร่างของเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ กลิ่นอายความตายและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งรุนแรงขึ้นในทุกย่างก้าวที่อีกฝ่ายเข้าใกล้เรย์ "น่าสนใจ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากห้วงลึกของก้นบึ้งนรกดังลอดออกมาจากหลังหน้ากากโลหะ "มนุษย์ผู้ถือครองบั๊กที่ไมควรมีอยู่... เจ้าทำให้โครงสร้างของโลกใบนี้สั่นคลอนได้อย่างน่าทึ่งทีเดียว, เรย์" เรย์พยายามยันกายลุกขึ้นยืนด้วยสองขาที่สั่นเทา เขาใช้ดาบเวทมนตร์ปักลงกับพื้นเพื่อพยุงน้ำหนัก รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้ในยวินาทีที่ความตายอยู่ห่างออกไปแค่เอื้อม แต่สมองส่วนลึกของเขากลับยังคงคำนวณความน่าจะเป็น วิเคราะห์รูปแบบพลังงาน และมองหาช่องโหว่ของศัตรูเบื้องหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ *ตัวตนระดับนี้... ไม่ใช่สิ่งที่ NPC ทั่วไปในโรงเรียนเวทมนตร์จะรับมือได้* เรย์คิดในใจ ลลมหายใจเริ่มขาดหช่วง *ถ้าเราใช้พลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด พุ่งเป้าไปที่จุดรอยต่อของหน้ากากนั่น... มีโอกาสรอดแค่ 3 เปอร์เซ็นต์ แต่ก็ยังดีกว่ารอความตาย* "แกเป็นใคร..." เรย์เอ่ยถาม เสียงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยความกดดันที่ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเยือกเย็นลง "และรู้อะไรเกี่ยวกับระบบนี้กันแน่" ชายปริศนาหยุดเดิน ห่างจากเรย์เพียงไม่กี่ก้าว มันค่อยๆ เอื้อมมือสวมถุงมือหนังสีดำขึ้นถอดหน้ากากโลหะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ดวงตาของเรย์ต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต—ใบหน้าที่เรย์คุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าใคร... ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณหางตาซ้าย... ใบหน้าที่ควรจะตายไปจากความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่เขาข้ามมิติมายังโลกใบนี้ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉันอีกคน" [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบรหัสซ้ำซ้อนในระบบหลัก (System Core Duplication) กำลังทำการรีเซ็ตโลกทั้งใบในอีก 10... 9...] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์มาจนถึงวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ด้วยนะครับ