การตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

"ห้ามตายเด็ดขาดนะ... นายยังติดหนี้คำตอบฉันอยู่อีกหลายเรื่อง!" เสียงของเซราฟิน่าสั่นเครือจนแทบขาดห้วง ทว่ามันกลับชัดเจนก้องกังวานอยู่ในห้วงสำนึกที่มืดมิดและไร้ก้นบึ้งของเรย์ รอบตัวเขามีแต่ความว่างเปล่าสีขาวโพลน หน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เคยส่งเสียงเตือนรหัสซ้ำซ้อน SSS ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงดิจิทัลราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อน ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากระดับเซลล์เมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงความหนתเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจ นี่คือห้วงเวลาแห่งรอยต่อระหว่างการมีตัวตนและการถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์โลกเวทมนตร์ ...แต่ทว่า ลึกลงไปในความมืดมิดนั้น กลับมีอุ่นไอสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามา มือเล็กๆ แต่สั่นเทาของเซราฟิน่าที่กุมข้อมือเขาไว้แน่น ถ่ายทอดพลังเวทมนตร์และเจตจำนงอันดื้อรั้นผ่านทางผิวสัมผัส ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาจากผองเพื่อนในชั้นเรียนพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นเควิน ลูคัส หรือเอ็มม่า ทุกๆ เสียงเปรียบเสมือนสมอเรือที่เหนี่ยวรั้งวิญญาณของเรย์ไว้ไม่ให้หลุดลอยไปตามกระแสรีเซ็ตระบบ เรย์หลับตาลง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวสติที่กระจัดกระจาย *ให้ตายสิ... คนเราจะตายทั้งที ทำไมถึงไม่มีความสงบเอาเสียเลยนะ* เขานึกบ่นในใจด้วยน้ำเสียงติดตลกที่คุ้นเคย แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุดก็ตาม [ตรวจพบเจตจำนงร่วม (Shared Willpower) ของสิ่งมีชีวิตจำนวน 12 รายการ...] [ระบบกำลังคำนวณ... ข้ามข้อจำกัดรหัสซ้ำซ้อน SSS ด้วยพลังใจระดับปาฏิหาริย์] [กระบวนการรีเซ็ตโลกถูกระงับชั่วคราว: 0.01%] [ยินดีด้วย... ผู้เล่น 'เรย์' ได้รับสถานะ 'ชีพจรแห่งปาฏิหาริย์' (Miracle Pulse)] *พรึบ!* เปลือกตาของเรย์กระตุกไหว ก่อนที่เขาจะสำลักเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ร่างกายที่ควรจะสลายกลายเป็นฝุ่นผงกลับคืนรูปทรงเดิมด้วยอนุภาคมานาสีฟ้าครามที่เปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านดวง ทัศนียภาพรอบตัวค่อยๆ เปลี่ยนจากความว่างเปล่าสีขาว กลับคืนสู่ห้องโถงใต้ดินโบราณของสถาบันเวทมนตร์ที่พังทลาย "แค่กๆ... ให้ตายเถอะ หูอื้อไปหมดเลย" เรย์พึมพำเสียงแหบแห้ง ขณะที่มือข้างหนึ่งพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ "เรย์!" เสียงอุทานด้วยความโล่งอกดังขึ้นพร้อมกับร่างของเซราฟิน่าที่โถมเข้ามาซบลงที่หัวไหล่ของเขาอย่างลืมตัว คุณหนูผู้เย่อหยิ่งและถือตัวมาตลอด บัดนี้เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเปื้อนฝุ่น ดั้งจมูกรั้นแดงก่ำ และดวงตากลมโตคู่สวยก็เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้สุดความสามารถ เธอกำชายเสื้อของเขาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสดใสภายใต้กรอบแว่นกวาดมองไปรอบห้อง เขาก็พบว่าเพื่อนๆ ทุกคนต่างล้มนอนระเนระนาดด้วยความเหนื่อยล้า แต่พวกเขากำลังส่งยิ้มกว้างมาให้เขาอย่างโล่งอก "เธอนี่นะ... ทำให้คนอื่นใจหายใจคว่ำอยู่เรื่อย" เซราฟิน่าเงยหน้าขึ้นต่อว่าเขาด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นเครือ แม้จะพยายามปรับให้กลับมาดุเหมือนเดิมแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ "รู้ตัวไหมว่าเกือบทำให้พวกเรากลายเป็นเศษธุลีไปพร้อมกับระบบบ้าๆ นั่นแล้ว!" "ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะตายสักหน่อยนี่ครับ คุณเซราฟิน่า" เรย์คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "อีกอย่าง คนอย่างผม... ต่อให้ยมทูตมารับด้วยตัวเอง ผมก็คงต่อรองขอติดสินบนด้วยสูตรคำนวณเวทมนตร์สักบทก่อนไปแน่ๆ ครับ" "คนบ้า!" เซราฟิน่าตีเข้าที่ต้นแขนของเขาเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา "ใครเขาจะไปตลกด้วยเล่า!" บรรยากาศตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่ก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะชีวิต และเสียงหัวเราะเบาๆ ของมิตรภาพที่ร่วมกันฟันฝ่าความตายมาด้วยกัน เคมียามที่ทั้งสองคนหยอกเย้ากันอย่างรู้ใจ สร้างความอบอุ่นท่ามกลางซากปรักหักพังของสถาบันเวทมนตร์ได้อย่างน่าประหลาด ทว่า ความสงบสุขนั้นกินเวลาได้ไม่นานนัก... ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือเพดานหินที่พังทลายลงมาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต เมฆหมอกประหลาดก่อตัววนเป็นรูปเกลียวพายุ แรงกดดันมหาศาลที่หนักหน่วงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับรหัสซ้ำซ้อน SSS กดทับลงมาบนบ่าของทุกคนจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เรย์หุบยิ้มทันที แววตาที่เคยผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเฉียบคม เขารีบกวาดสายตาตรวจสอบหน้าต่างสถานะของตัวเองที่กะพริบถี่รัว [คำเตือนระดับสูงสุด: ระบบหลักไม่ได้ถูกยกเลิก แต่ถูก 'บังคับย้าย' ไปยังโฮสต์ใหม่] [ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากตัวตนภายนอกขอบเขตจักรวาล] พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง รอยแยกสีดำสนิทราวกับรอยแผลเป็นบนท้องฟ้าขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และจากใจกลางรอยแยกนั้นเอง เงาร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "ดูเหมือนว่า... พวกเราจะยังวางใจไม่ได้สินะครับ" เรย์พึมพำเบาๆ มือขวาเอื้อมไปจับด้ามไม้กายสิทธิ์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ เซราฟิน่าขยับเข้ามายืนเคียงข้าง รวบรวมมานาที่เหลืออยู่ทั้งหมดขึ้นมาเป็นเกราะเวทมนตร์สีเงิน "นั่นมัน... ตัวอะไรกัน?" เมื่อเงาร่างปริศนานั้นก้าวพ้นม่านหมอกสีเลือดออกมาจนแสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้า เรย์ก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง—ตัวตนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาในตอนนี้ ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่คือร่างจำลองของตัวเขาเองที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท และมีรอยยิ้มเยือกเย็นประดับอยู่บนใบหน้าอย่างเลือดเย็น! "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... ตัวฉันอีกคน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้ไม้กายสิทธิ์ตรงมาที่เรย์ [โปรดติดตามตอนต่อไป] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับผองเพื่อนมาจนถึงบทนี้นะครับ