บอสลับลืมตาตื่น

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายที่เน่าเฟะตีตลบขึ้นมาในโพรงจมูก จนเซราฟิน่าเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างระหงของทายาทตระกูลเวทมนตร์โบราณก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงเหยียบย่ำเศษซากหินแตกละเอียดอย่างแผ่วเบา แต่ในความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวนี้ เสียงนั้นกลับดังชัดเจนราวกับเสียงระฆังแห่งความพินาศ "ถอยไป เซราฟิน่า" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบและไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสกดดันบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจควบคุมได้เต็มร้อย มือขวาของเด็กหนุ่มยกขึ้นกางออกเล็กน้อยเป็นเชิงห้ามปราม ขณะที่ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องไปยังรอยแยกมิติสีดำเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ ในบันทึกของสถาบันเวทมนตร์ ชั้นใต้ดินระดับสามไม่เคยมีข้อมูลเกี่ยวกับ 'รอยแยกปริศนา' รูปแบบนี้ พื้นที่ตรงนี้ควรจะเป็นห้องเก็บตำราเวทมนตร์โบราณที่ถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลธาตุแสง แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในยามนี้ กลับเป็นความมืดมิดที่กลืนกินแม้กระทั่งแสงสว่างจากคบเพลิงเวทมนตร์ *ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจเต้นดังสะท้อนก้องกังวาน ไม่ใช่เสียงของพวกเขา แต่เป็นเสียงที่ดังออกมาจากอีกฟากหนึ่งของรอยแยกมิติ มันทรงพลังและหนักหน่วงเสียจนแรงโน้มถ่วงรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เศษหินและฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้างขึ้นไปในอากาศ ราวกับกฎเกณฑ์ของฟิสิกส์กำลังถูกฉีกกระชาก "เรย์... นั่นมันไม่ใช่สัตว์อสูรเวทมนตร์ระดับสูงทั่วไปแน่ๆ" เซราฟิน่ากัดริมฝีปากจนซีดขาว ไม้เท้าในมือสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว—สำหรับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ความตายไม่ใช่สิ่งแปลกปลอม—แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณเวทมนตร์ในสายเลือดกำลังกรีดร้องเตือนภัยว่า สิ่งที่กำลังก้าวออกมานั้น อยู่เหนือขอบเขตความเข้าใจของมนุษย์ในยุคปัจจุบันไปไกลโข "ครับ ผมรู้" เรย์ตอบรับสั้นๆ สายตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องว่างของมิติที่กำลังขยายตัว [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ 'ตัวตนปริศนา (Unknown Entity)' นอกเหนือจากระบบสารสนเทศของสถาบัน] [คำเตือน: ค่าพลังงานเวทมนตร์รอบตัวเกินขีดจำกัดการประเมิน ระบบกำลังเข้าสู่โหมดป้องกันฉุกเฉิน] [เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดจาก 'บอสลับ' ที่ไม่ได้ถูกบันทึกในฐานข้อมูล] เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในหัวของเรย์ดังรัวเป็นชุดจนน่าปวดหัว ตัวเลขสีแดงฉานกระพริบเตือนความวิกฤต แต่นั่นกลับทำให้มุมปากของเด็กหนุ่มยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้—ยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ระหว่างความรำคาญใจที่ความสงบสุขกำลังจะพังทลาย กับความท้าทายที่นานทีปีหนจะได้เจอ รอยแยกมิติตรงกลางฉีกกว้างขึ้น มือสีขาวซีดราดศพคู่เดิมออกแรงผลักพื้นผิวอากาศราวกับมันเป็นกระจกเงา ร่างกายที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดเกราะโบราณขึ้นสนิมและเศษผ้าคลุมขาดวิ่นก้าวออกมาทีละน้อย แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นกระแทก จนพื้นหินอ่อนรอบตัวแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม ก๊าซพิษสีม่วงเข้มพวยพุ่งออกมาจากช่องว่างระหว่างข้อต่อเกราะ มันกัดกร่อนอากาศและพื้นผิวหินจนเกิดเสียงฟ่อดังน่ากลัว "หลบไปข้างหลังผมครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าเด็ดขาดจนเซราฟิน่าไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เด็กหนุ่มก้าวออกมายืนบังร่างของหญิงสาวไว้ครึ่งตัว มือซ้ายสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมเพื่อหยิบขวดโพชั่นฉุกเฉิน แต่สายตาไม่ได้ละไปจากเงาร่างมหึมาที่สูงตระหง่านตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว บอสลับตนนี้ไม่มีชื่อ ไม่มีหลอดเลือดแสดงผลบนหัว และไม่มีแม้กระทั่งกลิ่นอายชีวิตแบบสิ่งมีชีวิตทั่วไป มันคือ 'เศษซาก' ของอดีตกาลที่ถูกปลุกให้ฟื้นคืนด้วยพลังงานความมืดอันบริสุทธิ์ เงาร่างนั้นเงยศีรษะขึ้น เผยให้เห็นเบ้าตาที่ว่างเปล่า แต่มืดสนิทรากเหงือก และตรงกลางเบ้าตาทັງสองข้างกลับมีเปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นอย่างช้าๆ *ฟึ่บ!* เร็วจนแทบมองไม่เห็น ประกายแสงสีฟ้าพุ่งวาบผ่านอากาศมาทางพวกเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือน เซราฟิน่าเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับการจู่โจมที่ไร้ซึ่งความปรานีนั้น ร่างกายของเธอแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง... เงาร่างของเรย์ก็หายวับไปจากจุดเดิม *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะสะท้อนให้เห็นคลื่นกระแทกเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทัศนียภาพเบื้องหน้า เซราฟิน่าสำลักควันเล็กน้อย เธอรีบกวาดสายตามองหาเด็กหนุ่มด้วยหัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เรย์!" เธอตะโกนเรียกสุดเสียง "ผมอยู่นี่ครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ด้านหน้า ห่างจากจุดเดิมไปเกือบสิบเมตร เซราฟิน่าหันขวับไปมองผ่านกลุ่มควันจางๆ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก เรย์ไม่ได้ถือไม้เท้าเวทมนตร์ ไม่ได้ร่ายคาถาบทใหญ่โต และไม่ได้อยู่ในท่าทางเตรียมตั้งรับ แต่ที่ฝ่ามือข้างขวาของเด็กหนุ่ม กลับมี 'ละอองแสงสีทองบริสุทธิ์' รวมตัวกันหนาแน่นจนกลายเป็นกลุ่มก้อนพลังงานที่สطัฟฟ์มิติรอบตัวให้หยุดนิ่ง แสงสว่างนั้นสט่างไสวเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดของชั้นใต้ดินอย่างสิ้นเชิง และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น— หมัดขวาของเรย์ ปะทะเข้ากับคมดาบโบราณขึ้นสนิมของบอสลับตนนั้นโดยตรง! ไม่มีเสียงเหล็กกระทบกัน มีเพียงเสียงของพลังงานมหาศาลที่กัดกินกันเองจนเกิดประจุไฟฟ้าสีดำและทองสะบัดกระจายไปทั่วทิศทาง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ยุบตัวลงเป็นหลุมลึกกว่าครึ่งเมตรจากแรงกดทับ บอสลับที่ทรงพลังจนสามารถบดขยี้กองอัศวินเวทมนตร์ได้ทั้งกองพล กลับถูกเด็กหนุ่มผู้สวมบทบาทเป็น 'ตัวประกอบจืดจาง' ใช้มือเปล่าหยุดการโจมตีไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ! เบ้าตากลวงโบ๋ที่เคยมีเปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชน เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมันกำลังแสดงอาการ 'หวาดกลัว' ต่อสิ่งที่ไม่ควรจะพบเจอในโลกใบนี้ เรย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่ได้มีความขี้เล่นหรือความสุขุมนุ่มลึกแบบที่เคยแสดงออกให้เห็นในยามปกติอีกต่อไป มันว่างเปล่า เยียบเย็น และสะท้อนภาพของความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกซ่อนไว้ใต้กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ "รบกวนเวลาพักผ่อนของผม..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของบอสลับและเซราฟิน่า "...มันไม่ใช่วิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษที่ดีเลยนะครับ" สิ้นคำพูดนั้น แรงระเบิดแห่งเวทมนตร์ขั้นสูงสุดก็ทะลักทะลายออกจากร่างของเรย์อย่างไร้การควบคุม พลังงานสีทองคำขาวแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างราวกับคลื่นสึนามิแห่งแสงสว่าง แสงนั้นเจิดจ้าเสียจนเซราฟิน่าต้องยกมือขึ้นปิดตา ร่างของบอสลับถูกตรึงไว้กับที่ด้วยแรงโน้มถ่วงที่เพิ่มขึ้นนับหมื่นเท่า [แจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกข้อจำกัดค่าพลังชั่วคราว (10% -> 35%)] [ตรวจพบเจตนาคุกคามระดับสูงสุด ดำเนินการลบข้อมูลเป้าหมายออกจากระบบสารสนเทศ] [หน้าต่างเควสต์ลับถูกอัปเดต: ผู้เล่น 'เรย์' ได้ทำการเปิดเผยตัวตนเบื้องหลังระดับความลับสูงสุด...] [คำเตือนจากเบื้องบน: สิ่งที่อยู่หลังรอยแยกมิติชั้นที่สี่ กำลังลืมตาตื่นขึ้นตามเสียงเรียกนี้แล้ว] โปรดติดตามตอนต่อไป... *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนไมโลกับภูตน้อยมาโดยตลอดนะครับ)*