พลังบั๊กที่แท้จริงคือความรัก

“อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว... ถ้าไม่อยากเห็นเพื่อนของเจ้ากลายเป็นเศษเนื้อ” เสียงแหบพร่าของจอมเวทนอกรีตดังก้องไปทั่วลานประลองที่บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยคลื่นพลังงานสีม่วงคล้ำที่บีบอัดจนอากาศแทบหายใจไม่ได้ เซราฟิน่าทรุดตัวลงคุกเข่า มือเรียวบางสั่นเทาขณะที่พยายามรวบรวมมานาที่หลงเหลืออยู่อย่างยากลำบาก เลือดสีแดงสดไหลซึมจากบาดแผลที่หัวไหล่หยดลงบนพื้นหินอ่อน เรย์ยืนอยู่เบื้องหน้า เธอและนักเรียนคนอื่นที่บาดเจ็บอีกนับสิบชีวิต แผ่นหลังของเขายังคงนิ่งสงบ ทว่าในดวงตาคู่คมกริบนั้นกลับไหวระริกด้วยประกายที่อ่านไม่ออก เขาไม่ได้กำลังมองศัตรู แต่เขากำลังมอง ‘ตัวเลข’ ที่รันผ่านหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงในสายตา—ค่าพลังที่พุ่งสูงทะลุเพดานจนระบบแจ้งเตือนสีแดงฉาน ‘พลังบั๊ก... ที่ถูกล็อคไว้ด้วยตรรกะของโลกใบนี้’ เรย์นึกในใจขณะกำหมัดแน่น “เรย์... พอเถอะ” เซราฟิน่ากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า “บั๊กของนาย... มันกัดกินตัวนายเองนะ ถ้าปล่อยพลังทั้งหมดออกมา นายอาจจะหายไปจากโลกนี้พร้อมกับมัน!” เรย์ไม่ได้หันกลับไปตอบ เขายังคงจ้องมองชายชุดคลุมสีดำที่กำลังง้างกรงเล็บเวทมนตร์เหนือหัวเพื่อนร่วมชั้น เขาไม่ต้องการพลังเพื่อทำลาย เขาไม่ต้องการเป็นฮีโร่ในนิทานที่ต้องสังเวยเลือดเพื่อชัยชนะ สิ่งที่เขาต้องการคือการปกป้อง... การปกป้องที่เหนือกว่าตรรกะแห่งการทำลายล้าง “พลังไม่ได้มีไว้เพื่อพิสูจน์ว่าใครแข็งแกร่งกว่า” เรย์พึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ทำให้ศัตรูถึงกับชะงัก “แต่มันมีไว้เพื่อรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดต่างหาก” วินาทีนั้น เรย์ปลดปล่อย 'บั๊ก' ของเขา แต่แทนที่จะเป็นการระเบิดของเพลิงเวทมนตร์หรือคลื่นอัดกระแทกที่แหลกเหลว ทุกอย่างกลับเงียบกริบ แสงสว่างสีทองนวลตาพุ่งออกมาจากร่างของเรย์ ไม่ใช่ในรูปแบบของคมดาบ แต่เป็น 'โดม' ทรงกลมโปร่งแสงที่แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมเหล่านักเรียนที่บาดเจ็บเอาไว้ในชั้นบรรยากาศที่นุ่มนวลและปลอดภัย เมื่อกรงเล็บเวทมนตร์มรณะของศัตรูกระแทกเข้ากับโดมนั้น มันไม่ได้ระเบิดออก แต่มันกลับ 'สลาย' กลายเป็นละอองแสงสีเงินราวกับถูกลบออกจากระบบของโลกใบนี้! “เป็นไปไม่ได้!” จอมเวทนอกรีตแผดเสียงด้วยความตื่นตระหนก “นี่มันเวทมนตร์ป้องกันระดับไหนกัน? ต่อให้เป็นมหาเวทระดับตำนาน ก็ไม่มีทางหักล้างเวทพิษของข้าได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย!” เรย์ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความปรานี ทว่าทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้น โดมสีทองนั้นจะเคลื่อนที่ตามเขาไปราวกับเป็นเงาตามตัว เขาไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี แต่เขาเดินเข้าไปหาศัตรูด้วยท่าทีของคนที่ไม่สะทกสะท้านต่อคมอาวุธใดๆ “เจ้าถามว่านี่คือเวทมนตร์อะไรอย่างนั้นหรือ?” เรย์หยุดลงตรงหน้าศัตรูที่กำลังตัวสั่นเทา “มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอก มันคือความเข้าใจ... ความเข้าใจว่ากฎเกณฑ์ที่พวกเจ้าสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมโลกนี้ มันก็แค่บรรทัดคำสั่งที่เขียนผิดพลาดมาตั้งแต่ต้น” เขายื่นมือออกไปเบาๆ ราวกับจะสัมผัสกับความว่างเปล่า ทันใดนั้น ร่างของจอมเวทนอกรีตก็ถูกแรงกดดันมหาศาลกดทับจนทรุดลงกับพื้น แต่แรงกดดันนั้นไม่ได้มาจากพลังทำลาย มันมาจาก 'กฎแห่งการปกป้อง' ที่เรย์เขียนทับลงไปบนความเป็นจริง “เรย์... นาย... ทำอะไรลงไป?” เซราฟิน่ามองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นละอองแสงสีทองเริ่มชำระล้างบาดแผลของทุกคนรอบข้าง ไม่ใช่การรักษาแบบทั่วไป แต่เป็นการ 'รีเซ็ต' สภาพร่างกายให้กลับไปสู่สภาวะสมบูรณ์แบบก่อนถูกทำร้าย “ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า” เรย์กล่าวกับศัตรูที่ไร้หนทางสู้ “เพราะชีวิตของเจ้า... ก็คือส่วนหนึ่งของโลกที่ข้าต้องการจะรักษาเอาไว้เช่นกัน แม้ว่าเจ้าจะพยายามทำลายมันก็ตาม” เขาสะบัดมือเบาๆ ส่งร่างของศัตรูให้กระเด็นออกไปไกลจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนร่วมชั้นที่มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของตัวประกอบที่น่าสมเพชอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของบุคคลที่อยู่เหนือความคาดหมายทั้งหมด ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว... เสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความนัยที่น่าขนลุก [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงความเป็นจริงระดับสูงสุด] [สถานะ: ผู้ใช้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัด 'ตัวประกอบ' เข้าสู่พื้นที่ 'ผู้ดูแลระบบลับ'] [คำสั่งซื้อจากเบื้องบน: เริ่มการกำจัดสิ่งแปลกปลอม—เป้าหมายคือ 'เรย์'] เรย์ชะงักไปทันที เมื่อเงาสีดำสนิทค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติเบื้องหลังเซราฟิน่า ร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูไร้ตัวตนก้าวออกมา พร้อมกับดาบเล่มยาวที่ปลายแหลมหยดด้วยน้ำหมึกสีดำดั่งความว่างเปล่า “ไม่นึกเลยว่าจะมีตัวประกอบที่ฉลาดพอจะแก้บั๊กของตัวเองได้” ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ “แต่โชคร้ายที่กฎของโลกนี้... ไม่ยอมให้ใครก็ตามที่ 'เหนือกว่า' มีชีวิตอยู่ต่อไป” เซราฟิน่าหน้าถอดสีเมื่อดาบเล่มนั้นกำลังจะฟันลงมาที่คอของเธอ โดยที่เรย์ที่ยังคงอยู่ในสภาวะรีเซ็ตพลังไม่สามารถขยับตัวได้ทัน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ! ไมโลกับภูตน้อย