ดันเจี้ยนจำลองที่ผิดพลาด

"กลิ่นอายแบบนี้มันไม่ใช่ค่าความหนาแน่นมานามาตรฐานของสถาบัน..." เซราฟิน่าพึมพำเสียงเครียด ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบกายด้วยความตื่นตระหนก แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับเสาหินแกรนิตโบราณที่บัดนี้เริ่มมีรอยร้าวสีม่วงเรืองแสงแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก บรรยากาศภายในห้องสอบจำลองที่ควรจะเป็นลานประลองหินอ่อนสะอาดตา กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นซากปรักหักพังของมหาวิหารใต้ดินที่เต็มไปด้วยหมอกควันสีเทาทึบ กลไกการสอบภาคปฏิบัติวิชา ‘การจัดการดันเจี้ยนเบื้องต้น’ ถูกพายุพลังงานลึกลับกลืนกินไปตั้งแต่หนาทีก่อน หน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอากาศสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่ระรัวจนแสบตา *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากแก่นแท้เวทมนตร์ระดับตำนาน (LOREN'S DOMAIN)]* *[คำเตือน: ขีดจำกัดการซ่อนเร้นพลังถูกบังคับให้ปลดล็อก 75%] WARNING: บอสลับ "ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยต้องห้าม" เริ่มต้นกระบวนการตื่นตาตื่นใจแล้ว...* เรย์ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง มือขวาขยับแว่นตากรอบเงินขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความระอาในดวงตา ปากก็บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า "ให้ตายสิ กะว่าจะแกล้งทำเป็นทำข้อสอบตกหล่นไปสักครึ่ง เพื่อจะได้ไม่ต้องไปโดនอาจารย์ใหญ่เรียกพบแท้ๆเชียว..." "นี่นายยังมีอารมณ์มาบ่นอะไรอีกเหรอเรย์!" เซราฟิน่าหันมาตวาดเสียงเขียว ใบหน้าเนียนใสชื้นเหงื่อกาฬ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำคทาประจำตัวแน่น "มองรอบตัวซิ! พื้นที่จำลองระดับ D มันขยายขอบเขตเขตแดนออกไปถึงชั้นใต้ดินระดับ S แล้วนะ! เกราะป้องกันของสถาบันถูกตัดขาด... ถ้าเราตายในนี้ คือตายจริงๆ นะครับ... เอ๊ย หมายถึง ตายจริงๆ นะ!" คุณหนูตระกูลดังเผลอหลุดสำเนียงประหม่าออกมาจนน่ารัก แต่เรย์ไม่มีเวลามาแซว ตึ้ง! พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากเบื้องบนราวกับมีภูเขาขนาดยักษ์มาวางทับไว้บนบ่า อากาศรอบตัวหนាจนแทบจะกลายเป็นของเหลว เสียงคำรามต่ำทุ้งก้องกังวานมาจากความมืดเบื้องหน้า ราวกับเสียงหายใจของอสูรกายที่หลับใหลมานานนับพันปี เรย์ก้าวเท้าขึ้นมาบังร่างของหญิงสาวไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกริบกวาดสำรวจโครงสร้างพลังงานรอบด้านอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลคำนวณความน่าจะเป็นนับล้านวิธีในเสี้ยววินาที ระบบภายในหัวทำงานอย่างบ้าคลั่งเพื่อวิเคราะห์จุดอ่อนของเขตแดนที่ผิดพลาดนี้ *ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างพื้นที่* *คำแนะนำจากระบบ: หลบหนีออกทางประตูกลทิศตะวันออกเฉียงใต้ (โอกาสรอด 12%) หรือ... กำจัดต้นตอความวุ่นวายซะ (โอกาสรอด 99.8%)* "เลือกยากจแฮะ..." เรย์ยิ้มแห้งๆ ในใจ "เรย์... ข้างบนนั้น!" เซราฟิน่าสะกิดแขนเขาแรงๆ พร้อมชี้ไปยังยอดหอคอยปรักหักพัง ท่ามกลางความมืดมิดและกลุ่มควันพิษ ร่างเงาสูงตระหง่านในชุดเกราะเหล็กโบราณขึ้นสนิมเขรอะกำลังก้าวออกมา แววตาสีแดงฉานคู่นั้นส่องประกายอำมหิต ดาบใหญ่ในมือลากครูดไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ แรงกดดันระดับที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวแผ่ขยายออกไปจนเกิดเป็นรอยแตกสีดำบนอากาศ นั่นคือ "ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยต้องห้าม" บอสระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนจากประวัติศาสตร์เวทมนตร์! "มนุษย์... ผู้บังอาจ... บุกรุก..." เสียงแหบพร่าดังสะท้อนก้องในหัวของพวกเขาทั้งสองคน ราวกับเสียงก้อนหินบดขยี้กัน เซราฟิน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เรี่ยวแรงในร่างราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้นด้วยออร่าแห่งความตายที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา เธอเป็นถึงทายาทตระกูลเวทมนตร์โบราณ เรียนรู้มนต์คาถามามากมาย แต่ต่อหน้าตัวตนระดับนี้ เธอก็ไม่ต่างอะไรจากมดปลวกตัวจิ๋ว "เรย์... เราหนีไม่وتแน่..." เสียงของเธอสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด "ใครบอกว่าจะหนีล่ะครับคุณเซราฟิน่า" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น เขายื่นมือไปจัดปกเสื้อเครื่องแบบนักเรียนของตนเองให้เรียบร้อย ราวกับกำลังจะเดินไปเข้าแถวเคารพธงชาติ ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับมัจจุราช เซราฟิน่าเบิกตากว้าง หันขวับมามองเพื่อนร่วมชั้นที่ชอบทำตัวเป็นตัวประกอบไร้ตัวตนคนนี้ "น... นายพูดบ้าอะไร! นั่นมันบอสระดับตำนานนะ!" "ครับ ผมรู้" เรย์หันมายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่สงบนิ่งและอบอุ่นอย่างประหลาดท่ามกลางวิกฤตมรณะ "แต่พวกมันดันทำลายแผนการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขของผมพังหมดเลยต่างหากล่ะครับ... แบบนี้ต้องขอร้องให้ท่านผู้พิทักษ์ช่วยรับผิดชอบค่าเสียหายหน่อยแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พริบตาเดียว... อากาศรอบตัวก็หยุดนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเรืองรอง คลื่นพลังงานมหาศาลที่ถูกกดทับไว้ถึง 75% ระเบิดทะลักออกมาจากร่างราวกับเขื่อนแตก แรงระเบิดของมานาสร้างเป็นพายุหมุนสีทองคำขาวพัดโหมกระหน่ำจนซากวิหารสั่นสะเทือน โครงสร้างเวทมนตร์ทั้งหมดในรัศมีหกสิบกิโลเมตรแตกสลายกลายเป็นละอองแสงในพริบตาเดียว! ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยต้องห้ามที่กำลังจะก้าวเข้ามาจู่โจม ชะงักกึกทันที ร่างกายในชุดเกราะเหล็กแข็งแกร่งสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับสัญชาตญาณดิบของมันกำลังกรีดร้องเตือนภัยถึงตัวตนที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย เซราฟิน่าอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน ภาพตรงหน้าทำลายสามัญสำนึกทางเวทมนตร์ทั้งหมดที่เธอเคยร่ำเรียนมาตลอดชีวิตจนย่อยยับ นี่น่ะเหรอ... ตัวประกอบที่โดนเมิน? เรย์เอื้อมมือไปข้างหน้า นิ้วเรียวดีดออกเบาๆ กลางอากาศ *เป๊าะ!* เสียงดีดนิ้วดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเสียงก้องกังวานจากจุดเริ่มต้นของเอกภพ คลื่นกระแทกสีทองพุ่งทะยานผ่ากลางความมืด พุ่งเข้าใส่ร่างของบอสระดับตำนานด้วยความเร็วเหนือแสง ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยต้องห้ามยังไม่ทันได้ยกดาบขึ้นป้องกัน ร่างทั้งร่างก็แตกสลายกลายเป็นผุยผงหายไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ขยายไปทั่วบริเวณ *[แจ้งเตือนระบบ: กำจัด "ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยต้องห้าม" สำเร็จ]* *[ภารกิจลับระดับ SSS: ความลับใต้หอคอยถูกเปิดเผย (เสร็จสิ้น)]* *[คำเตือนจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบการใช้พลังเกินขีดจำกัด... กำลังดำเนินการรีเซ็ตระบบความปลอดภัยฉุกเฉินใน... 3... 2...]* เรย์หันกลับมามองคุณหนูเซราฟิน่าที่ยังคงยืนแข็งทื่อเป็นหิน แล้วยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ "เรื่องเมื่อครู่นี้..." เรย์กระซิบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ "ช่วยเก็บเป็นความลับระหว่างเราสองคน... จะได้ไหมครับ?" ก่อนที่เซราฟิน่าจะทันได้เปล่งเสียงอุทานใดๆ ออกมา แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนก็สาดกระหน่ำกลืนกินสติสัมปชัญญะของพวกเขาทั้งหมดลงสู่ความมืดมิด ... ... ... ณ ห้องควบคุมหลักของสถาบันเวทมนตร์ หน้าจอแสดงผลหลักที่ใช้ติดตามการสอบทั้งหมดพังทลายระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ อาจารย์ผู้คุมสอบและผู้อำนวยการต่างยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก บนหน้าจอสำรองอันสุดท้ายที่ยังใช้งานได้ ปรากฏภาพรอยแยกมิติขนาดใหญ่กำลังเปิดอ้าออกช้าๆ จากก้นบึ้งของดันเจี้ยนที่ควรจะปลอดภัย... และที่น่ากลัวยิ่งกว่า คือเงาร่างของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคลานออกมาจากความมืดมิดนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดผ่านลำโพงสนามสอบเข้ามาโดยไม่มีใครคาดคิด *“ยินดีต้อนรับสู่... บททดสอบที่แท้จริง”* --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!