บทเรียนจากอาจารย์สาวลึกลับ

"หาตัวเจอแล้วล่ะ... เจ้าตัวประกอบผู้ซ่อนเร้น" เสียงกระซิบที่เยียบเย็นราวกับสายลมหนาวพัดผ่านกระดูกสันหลังดังขึ้นชิดใบหู เรย์ไม่แม้แต่จะสะดุ้งตัวโยนตามสัญชาตญาณของมือสมัครเล่น เขาเพียงแต่หยุดปลายนิ้วที่กำลังจะพลิกหน้ากระดาษตำราเวทมนตร์โบราณในห้องสมุดลับใต้ดิน ดวงตาสนเท่ห์สีนิลเหลือบมองเงาร่างที่ทาบทับลงมาบนโต๊ะไม้สักทองอย่างใจเย็น เซราฟิน่ายืนกอดอก ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของคุณหนูตระกูลขุนนางใหญ่ แต่ประกายในดวงตาสีไพลินกลับเต็มไปด้วยความท้าทายและความอยากรู้อยากเห็นที่ปิดไม่มิด "คุณนี่ตามตื๊อเก่งเสียยิ่งกว่าภูตรับใช้เสียอีกนะครับ เซราฟิน่า" เรย์ปิดหนังสือเสียงดังทึบ ละอองฝุ่นโบราณฟุ้งกระจายขึ้นต้องแสงเทียนสีส้ม "ผมแค่มาหาที่อ่านหนังสือสงบๆ หนีเสียงความวุ่นวายจากลานประลองกลางเท่านั้นเอง" "สงบงั้นเหรอ?" หญิงสาวแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าลอยมาแตะจมูก "คนที่ซ่อนค่าพลังระดับที่ทำเอาเครื่องวัดของสถาบันถึงกับผลึกแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อวานซืน... มีหน้ามาบอกว่าแค่อยากหาที่สงบอ่านหนังสือเนี่ยนะ เรย์?" เรย์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขารู้ดีว่าความเงียบสงบที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมาตลอดเทอมกำลังจะพังทลายลงด้วยความฉลาดเป็นกรดของทายาทตระกูลเซราฟิกคนนี้ ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ต่อปากต่อคำกันมากกว่านั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปฉับพลัน อุณหภูมิในห้องสมุดลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เปลวเพลิงจากเทียนไขนับร้อยเล่มเปลี่ยนจากสีส้มอุ่นเป็นสีครามเข้ม และที่น่ากลัวที่สุดคือ แรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่า จนทำให้เซราฟิน่าถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น *ตึง!* ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะที่ปิดตายมานับร้อยปีถูกเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีดำสนิทปักลวดลายดาราจักรเดินนتเข้ามาอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกสี ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์คู่นั้นกวาดมองเด็กนักเรียนทั้งสองคนด้วยแววตานิ่งเรียบทว่าลุ่มลึกราวกับหลุมดำ อาจารย์ลอเรน... ผู้สอนวิชาการควบคุมแก่นแท้เวทมนตร์ ผู้ได้ชื่อว่าเป็น "แม่มดไร้พ่าย" แห่งหอคอยกลาง "คิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือไง ถึงได้มานั่งจับเข่าคุยกันกระหนุงกระหนิงในเขตต้องห้าม" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่กลับทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เรย์รีบดึงเซราฟิน่าที่กำลังจะหมดสติหลบมาไว้ด้านหลัง มือขวาแอบโคจรพลังเวทขั้นพื้นฐานต้านทานแรงกดดันมหาศาลนั้นไว้เบาๆ เพื่อไม่ให้พิรุธ แต่ก็ไม่อาจซ่อนประกายความตื่นตัวในแววตาได้ "พวกเราไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินครับ อาจารย์ลอเรน" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพและหนักแน่น ไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย "เพียงแต่บังเอิญ... มีเรื่องต้องสะสางกันเล็กน้อย" อาจารย์ลอเรนหยุดยืนห่างออกไปเพียงสามก้าว ดวงตาสีม่วงคู่นั้นจ้องมองเรย์ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงวิญญาณ มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาความหมาย "บังเอิญงั้นเหรอ... เจ้าเด็กที่แบกรับพลังงานมหาศาลไว้ในร่างที่บอบบางแบบนี้น่ะนะ" อาจารย์ลอเรนก้าวเข้ามาใกล้เรย์อีกนิด กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ "พลังที่เธอมีมันไม่ใช่พรสวรรค์ธรรมดา เรย์ มันคือ 'ความผิดปกติ' ที่กำลังจะฉีกกระชากโครงสร้างของสถาบันนี้ให้พังทลายลง หากเธอควบคุมมันไม่ได้" เซราฟิน่าที่เพิ่งตั้งสติได้เบิกตากว้าง หันขวับมามองเรย์ด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อหูตัวเอง พลังระดับนั้น... มันไม่ใช่แค่คำชมว่าเก่ง แต่มันคือคำเตือนจากผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร "ผมพอจะรู้ตัวอยู่บ้างครับ..." เรย์ตอบเสียงเรียบ สีหน้ายังคงสุขุมเยือกเย็น "แต่การจะควบคุมสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่จริง... ตำราเล่มไหนในห้องนี้ก็คงช่วยไม่ได้หรอกกระมังครับ" "ถูกของเธอ" อาจารย์ลอเรนสะบัดมือเบาๆ ม่านพลังสีดำสนิทก็แผ่ขยายออกปิดกั้นห้องสมุดทั้งห้องจากโลกภายนอกทันที "เพราะฉะนั้น ฉันนี่แหละ... จะเป็นคนสอนบทเรียนนั้นให้เธอเอง" บรรยากาศในห้องสมุดพลันตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด เงาดำนับร้อยสายเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายอาจารย์สาวลึกลับ แรงกดดันถูกยกระดับขึ้นอีกขั้นเพื่อทดสอบขีดจำกัดของเด็กหนุ่มผู้ซ่อนเร้น เรย์รู้ดีว่าทางหนีทีไล่ถูกปิดตายทั้งหมดแล้ว เหลือเพียงทางเดียวคือต้องรับมือกับบทเรียนสุดโหดหินนี้ด้วยทุกอย่างที่มี "จับตาดูให้ดีล่ะ เซราฟิน่า" เรย์กระซิบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากอาจารย์ลอเรน "นี่คือวิชาที่จะทำให้เธอรู้ว่า โลกใบนี้มันกว้างใหญ่และอันตรายแค่ไหน" เซราฟิน่ายืนพิงชั้นหนังสือ หายใจหอบถี่ ดวงตาสีไพลินจดจ้องแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าเป็นเพียงตัวประกอบไร้ตัวตน แต่ในวินาทีนี้... แผ่นหลังนั้นกลับดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามเสียจนหัวใจเธอบีบตัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด อาจารย์ลอเรนยกมือขึ้นช้าๆ วงแหวนเวทสีม่วงเข้มส่องประกายระยิบระยับซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้นกลางอากาศ เสียงกระซิบของบทสวดโบราณดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ก่อนที่เงาดำมหึมาจะพุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะหลบพ้น! เรย์ก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งอย่างแม่นยำ ดวงตาสีิลเปลี่ยนเป็นประกายแสงสีทองวับวับวาวชั่วพริบตา นิ้วมือเรียวยาวประสานกันเป็นอินทรีย์สไตล์เฉพาะตัวเพื่อเตรียมปลดปล่อยแก่นพลังที่แท้จริง ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลของการปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากแก่นแท้เวทมนตร์ระดับตำนาน (LOREN'S DOMAIN)]* *[คำเตือน: ขีดจำกัดการซ่อนเร้นพลังถูกบังคับให้ปลดล็อก 75%] WARNING: บอสลับ "ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยต้องห้าม" เริ่มต้นกระบวนการตื่นตาตื่นใจแล้ว...* ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ