ระบบสุ่มพลัง ที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง

"คุณ... กำลังเล่นตลกอะไรอยู่ เรย์" เซราฟิน่าเซถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ปากอ้าค้างราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ดวงตาสสีมรกตคู่นั้นเบิกกว้างจ้องมองแผงควบคุมโฮโลแกรมโปร่งแสงสีครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—พื้นที่ซึ่งควรจะแสดงผลค่ามานาและธาตุประจำตัวในระดับ 'ขยะ' ตามสามัญสำนึกของโรงเรียนเวทมนตร์หลวงสเตลล่า แต่สิ่งที่ปรากฏกลับเป็นตัวเลขจำนวนมหาศาลจนแทบทะลุขอบเขตการคำนวณของคริสตัลประเมินผล อินฟินิตี้ สัญลักษณ์ตัวเลขแปดนอนคว่ำทอประกายแสงสีทองอร่าม มันไม่ใช่ความผิดพลาดของอุปกรณ์อย่างแน่นอน เพราะแรงดันมานาบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเรย์ในขณะนี้ กำลังทำให้ละอองเวทมนตร์รอบห้องทดลองสั่นระริกราวกับผิวน้ำยามถูกโยนก้อนหินลงไป เรย์ถอนหายใจยาวนานอย่างเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับตัวเลขเหล่านั้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าภาระบนบ่าของตัวเองกำลังจะหนักอึ้งขึ้นไปอีกขั้นในฐานะ 'ตัวประกอบ' ที่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในรั้วโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ "ผมไม่ได้เล่นตลกครับ คุณหนูเซราฟิน่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองหน้าต่างระบบโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาซ้อนทับกันเป็นพรืด ราวกับคอมพิวเตอร์เมนเฟรมกำลังรันคำสั่งครั้งใหญ่ [ติ๊ง! ตรวจพบว่าผู้ถือครอง 'เรย์' ได้ทำการปลุกระบบสุ่มพลังระดับตำนานสำเร็จ] [เนื่องจากค่าพลังพื้นฐานอยู่ในระดับสูงสุด (Max Limit) ระบบจึงทำการแปลงค่าพลังส่วนเกินเป็น 'แต้มสุ่มอเนกประสงค์' จำนวน 1,000,000 แต้มโดยอัตโนมัติ] [ท่านต้องการเข้าสู่คลังสุ่มสกิลระดับตำนานเลยหรือไม่? [ใช่ / ไม่ใช่]] นิ้วเรียวยาวของเรย์เคาะลงบนโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ เขายังคงรักษาสีหน้าสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ได้ แม้ว่าในใจจะแอบคิดว่าระบบนี้ช่างขยันสร้างเรื่องเสียเหลือเกิน "นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง" เซราฟิน่าพยายามตั้งสติ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบางเอื้อมออกไปหมายจะแตะหน้าต่างโฮโลแกรมนั้น แต่ก็ต้องชะงักเมื่อกระแสไฟฟ้าสถิตอ่อนๆ ดีดใส่ปลายนิ้ว "ในตำนานของตระกูลแอสเทอร์เรียล บันทึกไว้ว่าเครื่องประเมินผลระดับสูงสามารถวัดค่ามานาได้สูงสุดถึงเก้าแสนเก้าหมื่น... แต่นี่มันก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกใบนี้ไปแล้วนะเรย์ นายเป็นใครกันแน่?" "ผมก็เป็นแค่เด็กหนุ่มสามัญชนที่อยากนอนกลางวันเงียบๆ ใต้ต้นไม้หลังหอพักครับ" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับหน้าจอระบบตรงหน้าต่อ "ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้... บางทีเครื่องประเมินอาจจะแค่รวนเพราะฝุ่นเกาะก็ได้มั้งครับ" "อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ!" เซราฟิน่าเท้าสะเอว สีหน้าของเธอมีความหวาดระแวงปนทึ่งอย่างปิดไม่มิด "ไม่มีเครื่องประเมินของสถาบันไหนรวนจนสร้างแรงกดดันระดับที่ทำให้มังกรยังต้องหมอบหรอกนะ! นาย... นายกำลังปิดบังอะไรอยู่?" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเลือกที่จะใช้วิธีเบี่ยงเบนความสนใจโดยการจิ้มปลายนิ้วลงไปที่ปุ่ม [ใช่] บนหน้าจอโฮโลแกรม เพื่อตัดปัญหาการซักไซ้ไล่เลียงจากคุณหนูจอมเวทผู้เพียบพร้อมคนนี้ ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องทดลองส่วนตัวก็เปลี่ยนไปในพริบตา แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์หรี่แสงลง วงแหวนเวทสีทองแดงสว่างวาบขึ้นที่พื้นเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงดนตรีสังเคราะห์ทำนองลึกลับที่ดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล [ยินดีต้อนรับสู่หอคอยแห่งการสุ่ม: 'วงล้อแห่งโชคชะตาไร้ขอบเขต'] [แต้มคงเหลือ: 1,000,000 แต้ม] [อัตราการสุ่ม: 10,000 แต้ม / ครั้ง] [ท่านต้องการหมุนวงล้อระดับตำนานเลยหรือไม่?] เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คำนวณในใจคร่าวๆ ว่าหนึ่งล้านแต้มคงจะทำให้เขาได้ของเล่นแก้เบื่อมาเพียบ เขากดปุ่มยืนยันการสุ่มแบบรวดเดียวสิบครั้งติดต่อกันอย่างไร้ความลังเล วงล้อเวทมนตร์ขนาดใหญ่หมุนวนด้วยความเร็วสูง แสงสีรุ้งสาดส่องระยิบระยับจนเซราฟิน่าต้องยกมือขึ้นป้องดวงตา เธอขยับเข้าไปใกล้เรย์โดยไม่รู้ตัว ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความกลัวไปจนหมดสิ้น เสียงหัวใจของเธอเต้นระรัวยามที่วงล้อค่อยๆ ชะลอความเร็วลงทีละน้อย *กริ๊ก... กริ๊ก... ตึ้ง!* [ขอแสดงความยินดี! ท่านได้รับสกิลระดับตำนาน: 'เนตรมารมองทะลุสรรพสิ่ง' (Active)] [ขอแสดงความยินดี! ท่านได้รับสกิลระดับตำนาน: 'เกราะอัคคีทมิฬบรรพกาล' (Passive)] [ขอแสดงความยินดี! ท่านได้รับสกิลระดับตำนาน: 'ก้าวพริบบิกรมิติซ้อน' (Active)] [...[ระบบกำลังข้ามการแสดงผลสกิลย่อยระดับแรร์อีก 7 สกิล]...] เซราฟิน่าอ้าปากค้างรอบที่สองของวัน ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่ออ่านชื่อสกิลที่ปรากฏบนหน้าจอ "น... นั่นมันสกิลต้องห้ามในคลังสมบัติของราชวงศ์นี่นา! 'ก้าวพริบบิกรมิติซ้อน' คือเวทมนตร์เคลื่อนย้ายที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อนไม่ใช่เหรอ ส่วน 'เนตรมารมองทะลุสรรพสิ่ง' นั่นมัน... นายสุ่มได้มันมาง่ายๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ?!" เรย์กะพริบตาปริบๆ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อกวาดสายตาอ่านคำอธิบายของสกิลที่เหลือ แต่แล้วมุมปากของเขาก็ต้องกระตุกยิ้มแห้งๆ ออกมา เมื่อเลื่อนลงมาถึงการสุ่มครั้งสุดท้ายที่ดูเหมือนจะพิเศษกว่าเพื่อน [ขอแสดงความยินดีเป็นพิเศษ! ท่านได้รับสกิลระดับตำนานขั้นสูงสุด (Unique Secret): 'การหลับใหลของราชาขี้เซา'] [ประเภท: ติดตัว (Passive) / ต่อเนื่อง] [คำอธิบายสกิล: เมื่อผู้ใช้ทำการนอนหลับหรือแสร้งทำเป็นง่วงนอน จะเพิ่มอัตราการฟื้นฟูมานา 10,000% พร้อมกับสร้างเขตอาคม 'ความเงียบสงบสมบูรณ์' รัศมี 5 กิโลเมตร ปิดกั้นการตรวจจับทุกรูปแบบ และทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในรัศมีอาคมรู้สึกง่วงนอนตามไปด้วยโดยไม่มีเงื่อนไข] [หมายเหตุพิเศษจากระบบ: เป็นสกิลที่ทรงพลังที่สุดในการหลบเลี่ยงงานน่ารำคาญ เหมาะสำหรับตัวประกอบที่รักความสงบอย่างแท้จริง] ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทดลองชั่วขณะ เซราฟิน่ามองหน้าเรย์สลับกับหน้าจอโฮลแกรมด้วยสีหน้าว่างเปล่า เธอคาดหวังว่ามันจะเป็นสกิลโจมตีล้างผลาญแผ่นดิน หรือเวทมนตร์อัญเชิญเทพเจ้าโบราณ แต่สิ่งที่ได้กลับเป็น... สกิลสำหรับนอนหลับเนี่ยนะ? "นี่มัน..." เซราฟิน่าพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงกลั้นหัวเราะ "สกิลระดับตำนาน... ที่เอาไว้ใช้แอบงีบเนี่ยนะ เรย์ นายเป็นตัวตลกหรือเป็นยอดฝีมือกันแน่เนี่ย!" เรย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือซ้ายกุมขมับเบาๆ รู้สึกว่าชีวิตในโรงเรียนเวทมนตร์ของเขาคงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขเสียแล้วล่ะมั้ง ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากแก้ต่างอะไร บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์ดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมดอย่างไร้สาเหตุ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและมั่นคงคู่หนึ่งกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ประตูห้องทดลองช้าๆ น้ำหนักของแรงกดดันที่แผ่ซ่ายมาตามทางเดิน ทำให้บานประตูเหล็กกล้าหนาเตอะสั่นกระพือเสียงดังลั่น *ปัง!* ประตูกลอนเวทมนตร์ถูกถีบจนหลุดออกจากวงกบ เศษเหล็กกระจายเกลื่อนพื้น ร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสภานักเรียนสีขาวปักดิ้นทองก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู ดวงตาสีฟ้าคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองสำรวจภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่เรย์ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "เจอตัวจนได้นะ... เจ้าเด็กสามัญชนที่สร้างความวุ่นวายให้กับระบบประเมินผล" รองประธานสภานักเรียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน พร้อมกับชี้ปลายไม้เท้าเวทมนตร์มาที่หน้าผากของเรย์โดยตรง "ท่านประธานต้องการตัวแก ไปกับพวกเราซะดีๆ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันน่าพิศวงนี้ด้วยกันนะครับ