ตายแล้วเกิดใหม่ ในร่างตัวประกอบที่ไม่มีใครจำได้

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เรย์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัว ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่เพดานห้องพักอันคุ้นเคย หรือแม้แต่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่เขาควรจะนอนสิ้นลมจากการทำงานหามรุ่งhหามค่ำ นี่คือห้องใต้หลังคาที่ทรุดโทรม ผนังอิฐมอญเปลือยเปล่ามีคราบเขม่าสีดำเกรอะกรัง หน้าต่างบานแคบปล่อยให้แสงสีเทาหม่นของยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบกับฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ "ชีพจรคงที่... ระบบตรวจพบร่างโฮสต์ใหม่ สภาพร่างกาย: อ่อนแอขั้นวิกฤต อัตราการไหลเวียนมานา: ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานร้อยละเก้าสิบ" เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบรากับหุ่นยนต์ดังขึ้นโดยไม่มีที่มา ไม่มีตัวตน แต่มันก้องกังวานอยู่ภายในกะโหลกศีรษะของเขาโดยตรง ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจากขมับขวาลงมาถึงต้นคอ พร้อมกับความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก ชื่อของร่างนี้คือ 'เรย์ เมอร์سر' นักเรียนปีสองแห่งสถาบันเวทมนตร์หลวงแอสเทรีย สถาบันอันทรงเกียรติที่ผลิตยอดจอมเวทป้อนเข้าสู่ราชสำนัก ทว่าสำหรับเรย์ตัวจริง... เขาเป็นเพียงเศษสวะ ไร้ซึ่งพลังเวทมนตร์ตระกูลสูงส่ง เป็นตัวประกอบไร้ตัวตนที่ถูกกลั่นแกล้ง ลืมเลือน และถูกทิ้งให้รอความตายอย่างโดดเดี่ยวในมุมอับของหอพัก เรย์ใช้มือยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ความรู้สึกปวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัด เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว วิญญาณที่สفงร่างเข้ามาคือชายหนุ่มผู้ผ่านสังเวียนชีวิตอันโหดร้ายในโลกก่อน ทักษะการประเมินสถานการณ์ การอ่านเกม และความนิ่งสงบยามวิกฤตถูกดึงกลับมาใช้อย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ *ก๊อกๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งอย่างไม่ใส่ใจนัก ตามด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งและแฝงความรังเกียจที่ทะลุผ่านเนื้อไม้เข้ามา "นี่... เจ้าสวะเรย์ ยังไม่ตายใช่ไหม? ท่านเซราฟิน่าทรงเมตตาอนุญาตให้เจ้านำเอกสารสรุปงานวิจัยเวทมนตร์ธาตุแสงไปส่งที่ห้องสมุดก่อนตะวันตกดิน ถ้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะว่าจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินให้ซุกหัวนอน" เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินห่างออกไปโดยไม่รอคำตอบ เรย์ไม่ได้ขยับตัวในทันที เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้โยกเยก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างพิจารณา โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนตร์ ชนชั้นทางสังคมถูกกำหนดด้วยความบริสุทธิ์ของสายเลือดและปริมาณมานาในกระแสโลหิต คนที่ไร้พลังคือฝุ่นผงที่เหยียบย่ำอย่างไร้ความผิด แต่ทว่า... สิ่งที่กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าสายตาของเรย์ในขณะนี้ กลับไม่ใช่ความสิ้นหวัง มันคือหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวหนังสือเรืองแสงสีทองอร่ามขยับไหวเป็นระลอกคลื่น [ระบบประเมินตัวตนฉุกเฉิน: ทำงานสมบูรณ์] [ชื่อผู้ใช้: เรย์ เมอร์เซอร์] [สถานะปัจจุบัน: ตัวประกอบฉากหลัง / ไร้ค่าในสายตาผู้อื่น] [คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติทางโครงสร้างวิญญาณ... กำลังทำการรีเซ็ตค่าพลังพื้นฐาน... สำเร็จ] [อัปเดตค่าพลังงานมานา: ██████████ (อนันต์)] [อัปเดตความต้านทานเวทมนตร์: ระดับสูงสุด (ยกเว้นผลจากเวทมนตร์ระดับพระเจ้า)] [สถานะพิเศษที่ถูกปลดล็อก: 'ตัวบั๊กแห่งจักรวาล' - ข้อมูลสถานะจริงของคุณจะถูกปกปิดจากทุกสรรพสิ่งในโลกนี้โดยสมบูรณ์ ไม่มีผู้ใดสามารถอ่านค่าพลังหรือระบุตัวตนที่แท้จริงของคุณได้] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ยากจะคาดเดาความหมาย อนันต์อย่างนั้นหรือ? ค่าพลังที่ต่อให้รวมจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรมาหารด้วยร้อยก็ยังเทียบไม่ได้ ถูกอัดแน่นอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นขยะเนี่ยนะ ช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าขันสิ้นดี แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คืออาวุธชิ้นสำคัญที่จะทำให้เขามีชีวิตรอดในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กแห่งนี้ได้อย่างสบาย เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ แม้ร่างกายจะยังคงหลงเหลือความอ่อนล้าอยู่บ้าง แต่กระแสความอบอุ่นอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังกลับทำให้เขารู้สึกได้ถึงพละกำลังที่ไร้ขีดจำกัด มันเป็นพลังที่ซ่อนเร้น นิ่งสงบ แต่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุลได้เพียงแค่ปลายนิ้วกระดิก เขาเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารเก่าๆ บนโต๊ะไม้ ก่อนจะก้าวเท้าเปิดประตูห้องออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอก ทางเดินหินอ่อนของหอพักนักเรียนกว้างขวางทอดยาว นานๆ ครั้งจะมีนักเรียนในชุดคลุมสีประจำบ้านเดินผ่านไปมา ทุกคนต่างหลีกเลี่ยงที่จะมองมาทางเขา หรือหากบังเอิญสบตาก็จะมีแต่แววตารังเกียจและสมเพชเวทนา ราวกับเรย์เป็นเพียงฝุ่นผงสกปรกที่เกาะอยู่บนรองเท้า เรย์ก้าวเดินอย่างมั่นคงโดยไม่สนใจสายตาเหล่านั้น จนกระทั่งเขาเดินมาถึงโถงทางเดินหลักเชื่อมต่อกับห้องสมุดหลวง ซึ่งเป็นจุดที่กลุ่มนักเรียนชนชั้นสูงกำลังรวมตัวกันเพื่ออวดอภินิหารเวทมนตร์ของตนเอง "ระวังหน่อยสิ เจ้าสวะ! ตาบอดหรือไงถึงได้เดินมาขวางทางคุณหนูเซราฟิน่า!" เสียงตะคอกดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกที่หัวไหล่ขวา เรย์เซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เอกสารในมือร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้นหิน ผู้ที่ยืนขวางทางอยู่คือ 'มาร์คัส' บุตรชายทายาทดยุกผู้มีเวทมนตร์ธาตุไฟระดับสาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยาะเย้ย ขณะที่ล้อมรอบตัวเขามีกลุ่มผู้ติดตามส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน ทว่า สายตาของเรย์ไม่ได้หยุดอยู่ที่มาร์คัส ด้านหลังของเด็กหนุ่มร่างท้วมผู้เกรี้ยวกราดนั้น คือเด็กสาวเรือนผมสีเงินยาวสลวยจนเกือบถึงสะโพก ดวงตาสีฟ้าครามราวกับอัญมณีล้ำค่ากำลังมองตรงมาที่เขา เซราฟิน่า วาเลนไทน์ ทายาทตระกูลขุนนางโบราณผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสถาบัน เธอยืนกอดอก ใบหน้างดงามไร้ที่ติเรียบเฉยเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับรูปปั้นแกะสลักจากน้ำแข็ง เธอปรายตามองเอกสารที่กระจัดกระจายบนพื้นด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบกังวาน "เก็บมันให้เรียบร้อย แล้วไสหัวไปให้พ้นสายตาฉันซะ เรย์ เมอร์เซอร์... ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนไร้ค่าอย่างนาย" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างรอดูความอับอายของเด็กหนุ่มที่มักจะก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเสมอมา เรย์ก้มตัวลงช้าๆ เพื่อเก็บเอกสารทีละแผ่น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เขารู้ดีว่าหากใช้เวทมนตร์แม้แต่นิดเดียว ความลับเรื่อง 'ตัวบั๊ก' อาจจะสั่นคลอน แต่ทว่า... ในวินาทีที่มือของเขาสัมผัสกับกระดาษแผ่นสุดท้าย หน้าต่างระบบสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาอีกครั้งกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวอย่างเฉียบพลัน [ระบบตรวจพบเจตนาคุกคามระดับสูงจากเป้าหมาย: เซราฟิน่า วาเลนไทน์] [คำสั่งฉุกเฉิน: ทำการสกัดกั้นภัยคุกคามโดยอัตโนมัติ] [ปลดล็อกสกิลติดตัว: 'เขตอาคมสะท้อนวิญญาณ' - ใครก็ตามที่แสดงความมุ่งร้ายต่อผู้ใช้ จะต้องชดใช้ด้วยการสูญเสียพลังมานาทั้งหมดเป็นเวลา 24 ชั่วโมง] เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเซราฟิน่าพอดี ในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาสีฟ้าครามของท่านหญิงผู้สูงศักดิ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายของเธอกระตุกวูบอย่างแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอก ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นในแววตาที่เคยเย็นชาคู่นั้นเป็นครั้งแรก เซราฟิน่าเซถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ปากอ้าค้างราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับไมโลกับภูตน้อยนะครับ