อย่าเด่นกว่าพระเอกสิครับคุณระบบ

"ถอยไป... อย่าขยับเด็ดขาด!" เสียงตะโกนแหบพร่าของเซราฟิน่าสั่นเครือจนแทบขาดห้วง เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าผากขาวซีด มือเรียวบางที่กำลังกำคทาเวทมนตร์ตระกูลสูงส่งสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ นัยน์ตาสีไพลินเบิกกว้างสะท้อนภาพเงาขนาดมหึมาของ ‘อัคคีพฤกษาทมิฬ’ สัตว์เวทกลายพันธุ์ระดับสูงที่ถูกบันทึกไว้ในตำราโบราณว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว มันแผ่ไอความร้อนแผดเผาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ลำตัวหนาทึบปกคลุมด้วยเปลือกไม้สีดำสนิทและใบไม้ที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าจัดจาน พวกเขากำลังยืนอยู่ ณ เขตต้องห้ามลึกสุดของป่าวิญญาณกระซิบ การสอบภาคปฏิบัติประจำปีของโรงเรียนเวทมนตร์อาร์케เลียไม่ควรพาเด็กปีหนึ่งหลงเข้ามาในรัศมีอันตรายระดับนี้ได้เลย แต่ความผิดพลาดจากเข็มทิศเวทมนตร์ทำให้เรย์และเซราฟิน่าต้องเผชิญหน้ากับหายนะตรงหน้าโดยไม่มีอาจารย์คอยคุ้มกัน เรย์ยืนอยู่เบื้องหน้าคุณหนูตระกูลสูงส่งร่างบาง เขาไม่ได้ขยับหนี ร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนเรียบร้อยดีไม่ได้มีร่องรอยของการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมสีนิลมองประเมินโครงสร้างกระดูกและการไหลเวียนของมานาสีฟ้าที่ปะทุอยู่ใต้เปลือกไม้ของอัคคีพฤกษาทมิฬอย่างใจเย็น ราวกับกำลังตรวจดูชิ้นส่วนของเครื่องจักรกลที่เสียหายมากกว่าจะมองมรณะที่พร้อมจะคร่าชีวิต "เรย์! เจ้าบ้าหรือไง! หลบไปสel! นั่นมันสัตว์เวทระดับภัยพิบัติเชียวนะ เวทป้องกันระดับสามของข้าคงต้านมันได้ไม่ถึงสามวินาทีด้วยซ้ำ!" เซราฟิน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย่อหยิ่งและมายาคติของทายาทขุนนางมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามา "เสียงดังน่ารำคาญจริงนะครับคุณเซราฟิน่า..." เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบและสุภาพเป็นปกติ ราวกับพวกเขากำลังยืนเลือกซื้อหนังสือในห้องสมุดมากกว่าจะยืนอยู่ปากหลุมศพ "ถ้าคุณเอาแต่โวยวาย สมาธิในการคำนวณมุมองศาการโจมตีของมันจะหลุดไปหมดนะครับ" "ยะ... ็เจ้ายังมีอารมณ์มาสั่งสอนข้าอีกเหรอ!" เซราฟิน่าเกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก อัคคีพฤกษาทมิฬไม่ปล่อยให้เหยื่อได้เจรจานาน มันคำรามก้องจนผืนป่าสะเทือน กิ่งก้านสาขาขนาดใหญ่ตวัดฟาดลงมาด้วยความเร็วเหนือเสียง แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลมสูง พลังทำลายล้างมหาศาลพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ รัศมีการทำลายล้างนี้รุนแรงพอจะบดขยี้ภูเขาขนาดย่อมให้ราบคาบได้ในพริบตาเดียว เซราฟิน่าหลับตาปี๋ ยกคทาขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณสุดท้าย แม้จะรู้ว่ามันไร้ความหมาย ทว่า... เรย์กลับขยับตัว เขาก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเล ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปุถุชนจะจินตนาการได้ มือขวาที่สวมถุงมือหนังสีดำไม่ได้ร่ายคาถาเวทมนตร์บทใดเลย ไม่มีวงแหวนเวทปรากฏ ไม่มีเสียงท่องมนตร์โบราณ มีเพียงการปล่อยออร่ามานาสีขาวบริสุทธิ์ที่อัดแน่นจนเกือบจะกลายเป็นของAวพุ่งทะยานออกจากฝ่ามือ *ตูมมมมม!* คลื่นกระแทกจากการปะทะระเบิดออกเป็นวงกว้าง แรงลมมหาศาลพัดเอาต้นไม้รอบด้านถอนรากถอนโคน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เซราฟิน่าถูกแรงกระแทกจนเซถอยหลังไปหลายก้าว นางลืมตาขึ้นด้วยความตกตะลึง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้นางแทบหยุดหายใจ กิ่งไม้ขนาดยักษ์ที่เคลือบด้วยเปลวเพลิงสีฟ้า ถูกมือข้างเดียวของเรย์หยุดเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์! เปลวเพลิงที่ร้อนระอุจนสามารถหลอมละลายเหล็กกล้า กลับทำอะไรผิวหนังของเรย์ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มานาสีขาวบริสุทธิ์ห่อหุ้มฝ่ามือของเขาไว้ราวกับเกราะแก้วไร้เทียมทาน แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของอัคคีพฤกษาทมิฬถูกกดทับกลับคืนไปด้วยพลังที่เหนือชั้นกว่าหลายเท่าตัว "เป็นไปไม่ได้..." เซราฟิน่าพึมพำออกมาด้วยความสิ้นสติ นัยน์ตาเบิกกว้างจนแทบถลน "นั่นมันอัคคีพฤกษาทมิฬ... สัตว์เวทบรรพกาล... แต่เจ้า... ใช้แค่มือเปล่า...?" เรย์ไม่ได้ตอบคำถาม เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แม้ในใจจะแอบสบถกับตัวเองเบาๆ *(ให้ตายสิ... กะว่าจะแกล้งทำเป็นรับดาเมจแล้วถอยฉากหนีไปเนียนๆ แท้ๆ ทำไมกิ่งไม้บ้านี่มันถึงเปราะบางขนาดนี้นะ?)* ในระบบภายในจิตใจของเรย์ เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างสถานะที่เขาพยายามปิดตายมาตลอด กลับดังรัวขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนน่าปวดหัว [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้พลังงานเกินขีดจำกัดของตัวประกอบ] [ท่านได้ทำการ 'ปัดป้องการโจมตีของบอสประจำเขต' ด้วยมือเปล่า ระดับความโดดเด่น: 99.9%] [สถานะ 'ตัวประกอบไร้ตัวตน' ของท่านสั่นคลอนอย่างรุนแรง!] [คำเตือน: หากท่านยังคงแสดงความโดดเด่นเช่นนี้ต่อไป โอกาสที่ความลับเรื่องค่าพลังเต็มแม็กซ์จะถูกเปิดเผยคือ 100%] เรย์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ แผนการใช้ชีวิตสลบไสลเป็นตัวประกอบจืดจางในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้คงพังไม่เป็นท่า เขาจึงตัดสินใจใช้วิธีเผด็จศึกเพื่อจบปัญหาให้เร็วที่สุด "คุณเซราฟิน่าครับ ช่วยหลับตาสักครู่ได้ไหมครับ ภาพหลังจากนี้อาจจะทำลายทัศนคติที่มีต่อโลกเวทมนตร์ของคุณไปตลอดกาล" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ปฏิเสธไม่ได้ เซราฟิน่ายังคงอยู่ในอาการช็อก นางพยักหน้าอย่างไร้สติโดยอัตโนมัติ เรย์พ่นลมหายใจยาวเหยียด มือขวาที่จับกิ่งไม้อยู่เปลี่ยนจากการตั้งรับเป็นการบีบอัดมานา *กรอบกกก... แกร็ก!* เสียงเปลือกไม้หนาทึบและแกนกลางเวทมนตร์อันแข็งแกร่งของอัคคีพฤกษาทมิฬแตกละเอียดราวกับเศษแก้ว แรงอัดมหาศาลสะท้อนย้อนกลับจนร่างมหึมาของสัตว์เวทระดับภัยพิบัติสั่นสะเทือน ก่อนที่เรย์จะสะบัดมือเบาๆ คลื่นกระแทกสุญญากาศพุ่งแหวกอากาศออกไปเป็นเส้นตรง ผ่าร่างของอัคคีพฤกษาทมิฬออกเป็นสองเสี่ยงในพริบตา! ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีบทเพลงเวทมนตร์อลังการ มีเพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมผืนป่าทึบ ร่างมหึมาของสัตว์เวทระดับสูงสลายกลายเป็นละอองมานาสีฟ้าโปร่งแสงแล้วจางหายไปในอากาศ ราวกับว่ามันไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรก เซราฟิน่ายืนแข็งทื่อเป็นหิน นางอ้าปากค้างแต่มันไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา สมองของทายาทตระกูลเวทมนตร์โบราณหยุดทำงานไปชั่วขณะ นางมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้สวมชุดนักเรียนเรียบร้อยคนเดิม คนที่ใครๆ ต่างบอกว่าเป็นแค่ "ตัวประกอบไร้ค่า" ที่สอบเข้าได้ด้วยเส้นสาย เรย์หันกลับมามองคุณหนูคนสวยที่กำลังตกตะลึงพรึงเพริด เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์ ทว่าทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในป่าลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที หมอกหนาทึบสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน รากไม้ที่ควรจะสงบกลับขยับเลื้อยราวกับมีชีวิต และที่น่ากลัวที่สุดคือ เสียงกระซิบอันเย็นเยียบนับร้อยเสียงดังขึ้นในโสตประสาทของคนทั้งคู่ เป็นภาษาโบราณที่ไม่มีมนุษย์คนใดเข้าใจ แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มสุภาพจางหายไปจากใบหน้าเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าอัคคีพฤกษาทมิฬเมื่อครู่เสียอีก กิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นเบื้องหลังหมอกทึบ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่ง... เงาร่างที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าภายใต้ฮู้ดลึก ทว่าดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่เรย์ด้วยความกระหายใคร่รู้ "ไม่น่าเชื่อเลย..." เสียงแหบพร่าราวกับเสียงกรรไกรบาดกระดาษดังขึ้นจากเงาร่างปริศนา "เด็กปีหนึ่งธรรมดาๆ กลับซ่อน 'พลังระดับพระเจ้า' เอาไว้ภายใต้หน้ากากตัวประกอบ... เจ้าเป็นใครกันแน่... เจ้าหนู?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ จาก "ไมโลกับภูตน้อย"