ความซื่อบื้อที่น่าเอ็นดู

"ถ้าคุณยังขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกแค่เซนติเมตรเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล และเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาคุกคามทางสายตาได้เลยครับ คุณกรรณา" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือด้วยความเย่อหยิ่งและคมกริบราวกับใบมีดโกนในยามปกติ ทว่าในเวลานี้กลับสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด รวิศพยายามตรึงหัวไหล่ของตัวเองให้แนบติดกับพนักพิงโซฟาหนังแท้สีเข้มในห้องทำงานส่วนตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่าทางระแวดระวังนั้นดูราวกับแมวตัวใหญ่ที่จนมุมต่อหน้าผู้ล่าที่เหนือกว่า ทั้งที่โดยปกติแล้ว เขาคือสถาปนิกผู้กุมความได้เปรียบในทุกสนามสนทนา ทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับไม่ได้ถอยหนีตามคำขู่เลยแม้แต่น้อย กรรณาโน้มตัวเข้าหาเขาช้าๆ ปลายเส้นผมสีดำสนิทที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มทิ้งตัวลงระกับโครงหน้าคมคายของชายหนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นหมึกพิมพ์กระดาษราคาแพงลอยละล่องเข้ามาแตะนาสิก รุกรานพื้นที่ส่วนตัวที่เขาอุส่าห์สร้างกำแพงเหล็กกล้าปกป้องมาตลอดชีวิตจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "หมายศาลเหรอคะ คุณสถาปนิกปากจัด" รอยยิ้มมุมปากของนักเขียนบทสาวปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนเย่อหยิ่งเสียอาการ "แปลกจัง... ฉันจำได้ว่าตัวเองถือปากกาเขียนบท ไม่ได้ถือหมายศาลสักหน่อย หรือว่าคุณกำลังตื่นเต้นจนแยกแยะเอกสารไม่ออกกันแน่คะ ถึงได้เอาแต่พูดจาเลอะเลือนแบบนี้" "ผมไม่ได้ตื่นเต้น" รวิศสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดพยายามกดให้ราบเรียบที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามจนน่ารำคาญในอกซ้าย "ผมแค่รำคาญ... คนที่ชอบล้ำเส้นคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตต่างหาก ถอยออกไปซะ" "ไม่ถอยค่ะ" คำปฏิเสธมาพร้อมกับความจริงจังที่วาดผ่านแววตาคู่สวย กรรณาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกของคนทั้งสองแทบจะชนกันในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดกันและกันทำให้ห้องทำงานที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน "ในเมื่อคุณบอกว่าฉันชอบล้ำเส้นนัก งั้นวันนี้ฉันก็จะล้ำเส้นให้สุดทางเลยแล้วกัน... ไหนดูซิครับ คุณสถาปนิกผู้เพียบพร้อม จะใจแข็งไปได้สักกี่น้ำ" คำพูดหยอกเย้าที่จงใจเลียนแบบน้ำเสียงกระเง้ากระงอดของเขาเมื่อครู่ ทำเอารวิศถึงกับหายใจติดขัด ดวงตาคมกราบกวาดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วอยู่ตรงหน้า ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างเสียอาการ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่าสมองอันชาญฉลาดและแผนผังโครงสร้างที่ซับซ้อนในหัวตีบตันจนหมดสิ้น เขาคุมเกมไม่ได้... และที่แย่ยิ่งกว่าคือ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะจัดการกับความรู้สึกประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกนี่อย่างไรดี ผู้ชายที่ผ่านการควบคุมโครงการก่อสร้างมูลค่าหลายร้อยล้านมาแล้วอย่างโชกโชน กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ใช้แค่สายตาคู่เดียวสยบจนมุม รวิศกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่วางอยู่บนที่วางแขนกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหัวใจของเขานั่นแหละที่ดังชัดเจนเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คุณกรรณา..." รวิศเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกพับเก็บใส่ลิ้นชักไปชั่วคราว เหลือเพียงความซื่อตรงและความสับสนที่ฉายชัดผ่านแววตา "คุณต้องการอะไรกันแน่... งานแก้บทละครรอบล่าสุด ผมก็อนุมัติให้ผ่านไปหมดแล้ว หรือว่าคุณยังมีจุดไหนที่ไม่พอใจอีก" กรรณาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรังสีความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาคู่คม รอยยิ้มซุกซนบนใบหน้าของเธอบรรจงคลี่คลายกลายเป็นความอ่อนโยนที่ลึกซึ้งขึ้น เธอไม่ได้ถอยหลังกลับไปนั่งที่เดิมอย่างที่เขาคาดคิด หากแต่เปลี่ยนมาใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่สันจاوดคมของชายหนุ่มแทน สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อสัมผัสดอกไม้ แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดยั้งลมหายใจของรวิศให้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ "ฉันไม่ได้มาเพื่อตรวจงานค่ะคุณรวิศ" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานอยู่ในความเงียบ "ฉันมา... เพราะอยากมาดูให้แน่ใจว่า คนที่ปากแข็งบอกว่าไม่แคร์ใครหน้าไหน จะยังรักษาฟอร์มเก่งของตัวเองไว้ได้อีกนานแค่ไหนต่างหาก" "คุณ..." "รู้ไหมคะว่าเวลาที่คุณทำหน้าดุๆ แล้วพยายามหาทางเถียงกลบเกลื่อนความเขิน... มันดูซื่อบื้อเป็นบ้าเลย" กรรณาหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมด้วยความฮึดฮัด "เป็นเด็กโข่งไปได้นะคุณสถาปนิก" "ผมไม่ได้เขิน!" รวิศเถียงเสียงแข็ง ใบหูและลำคอขาวจัดขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ข้อแก้ตัวของเขาดูไม่มีน้ำหนักเอาเสียเลย "ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว และผมก็ไม่มีเวลามาเล่นเกมไร้สาระแบบนี้กับคุณด้วย กรุณากลับออกไปจากห้องผมได้แล้วครับ" "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ นะคะ" กรรณาถอนหายใจเบาๆ แต่รอยยิ้มเอ็นดูกลับระบายเต็มดวงหน้า เธอยอมขยับถอยหลังออกไปห่างจากระยะอันตรายตามที่เขาต้องการแต่โดยดี ทว่าสายตายังคงพราวกระเซ็นด้วยความท้าทาย "ก็ได้ค่ะ วันนี้ฉันจะยอมปล่อยคุณไปก่อน... ถือว่าเป็นการพักรบชั่วคราวก็แล้วกัน" รวิศพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ เพื่อเรียกสติและเรี่ยวแรงของตัวเองกลับคืนมา เขารีบจัดเสื้อเชิ้ตสีเข้มให้เข้าที่เข้าทาง พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่าหัวใจข้างในจะยังเต้นผิดจังหวะอยู่ก็ตาม "เชิญครับ และหวังว่าครั้งหน้า คุณจะนัดหมายล่วงหน้าก่อนจะบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมแบบนี้อีก" "รับทราบค่ะ ท่านสถาปนิก" กรรณาโค้งศีรษะให้อย่างกวนๆ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินไปที่ประตูห้องทำงาน เพื่อเตรียมตัวจะก้าวออกไปตามสัญญา รวิศมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งอกที่เธอยอมรามือ และแปลกใจตัวเองที่ลึกๆ แล้ว... กลับรู้สึกเสียดายสัมผัสอุ่นร้อนเมื่อครู่อย่างน่าประหลาด เขาขมวดคิ้วมุ่นให้กับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความรู้สึกประหลาดเหล่านั้นทิ้งไป ทว่า ในจังหวะที่มือเรียวของกรรณาเอื้อมไปแตะลูกบิดประตูเพื่อจะบิดเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นแทรกตัดหน้าขึ้นมาก่อนเสียก่อน *ก๊อกๆๆ!* ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาต ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลผู้มาใหม่ที่ไม่ได้นัดหมาย และเป็นคนสุดท้ายในโลกที่รวิศอยากจะเห็นหน้าในเวลานี้มากที่สุด กรรณาชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูค้างไว้ หญิงสาวหันกลับไปมองผู้มาเยือนด้วยความงุนงง เช่นเดียวกับรวิศที่ผุดลุกขึ้นยืนจากโซฟาโดยอัตโนมัติ สีหน้าเย็นชาในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและเย็นเยียบในเสี้ยววินาที เมื่อร่างระหงของหญิงสาวในชุดแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาให้ทั้งคู่ "สวัสดีค่ะคุณรวิศ... ไม่คิดเลยนะคะว่าดิฉันจะมาเจอเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่แบบนี้ในห้องทำงานของคุณ" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยพิษสงเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาคู่คมที่กวาดมองรวิศและกรรณาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "ดูท่าทางโปรเจกต์ใหม่ของคุณคงจะคืบหน้าไปไกลมากสินะคะ ถึงได้แนบชิดกันขนาดนี้... อดีตคู่หมั้นอย่างดิฉัน คงจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าซะแล้วสิคะเนี่ย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ