ความพยายามที่ไม่สูญเปล่า

"ถ้าคุณยังดึงเส้นโครงสร้างตรงนั้นออกไปอีกเซนติเมตรเดียว ผมจะถือว่าคุณตั้งใจทำลายความสมดุลของฉากไคลแม็กซ์ในบทที่สิบห้าด้วยมือของคุณเองนะ คุณรวิศ" เสียงปลายปากกาเคาะเบาๆ ลงบนกระดาษไขแผ่นโต พร้อมกับร่างบางของกรรณาที่โน้มตัวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานไม้สัก กลิ่นหอมจางๆ ของชาขาวผสมความมุ่งมั่นลอยละลิ่วเข้ามาแตะจมูก สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบชะงักมือที่กำลังถือด้ามดินสอกด เหลือบสายตาคมกริบขึ้นมองเจ้าของคำพูดด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รวิศไม่ได้ขยับหนี เขายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ ปล่อยให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ถ้าผมไม่ดึงมันออก ละครเวทีในจินตนาการของคุณจะพังทลายลงมาตั้งแต่ฉากเปิดตัวเพราะน้ำหนักของฉากรับไม่ไหว นักเขียนบทอย่างคุณใช้แต่หัวใจและความรู้สึก แต่โครงสร้างชิ้นนี้มันต้องแบกรับทั้งชีวิตและวิญญาณของตัวละครนะ" รวิศเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ ปากกาในมือถูกวางลงอย่างใจเย็น ก่อนที่เขาจะเลื่อนพิมพ์เขียวสถาปัตยกรรมที่เพิ่งแก้ไขเสร็จเข้าไปใกล้เธออีกนิด กรรณาขมวดคิ้วมุ่น ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ แต่ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับกวาดมองลายเส้นบนกระดาษที่ผสมผสานระหว่างมิติของฉากละครและพื้นที่ใช้สอยจริงอย่างละเอียด ผ่านไปหลายสัปดาห์ที่จมดิ่งอยู่กับความขัดแย้ง ความคิดเห็นที่ไม่เคยตรงกัน และสงครามประสาทขนาดย่อมในห้องทำงานแคบๆ แห่งนี้ ใครจะคิดว่าจากภาพร่างสะเปะสะปะที่เต็มไปด้วยรอยขีดฆ่า วันนี้... โปรเจกต์ร่วมทุนระหว่างสถาปนิกผู้ยึดมั่นในตรรกะกับนักเขียนบทผู้แหกทุกกฎเกณฑ์ จะเริ่มปรากฏรูปร่างที่งดงามและลงตัวขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ โครงสร้างเหล็กสีดำสนิทที่ดัดโค้งรับกับผนังกระจกใส บันไดวนที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นลอยราวกับเส้นทางเดินของบทประพันธ์ และมุมมองแสงเงาที่ส่องกระทบเข้ามาในแต่ละช่วงเวลาของวัน ทุกอย่างถูกคำนวณและร้อยเรียงเข้าหากันราวกับบทเพลงซิมโฟนีที่บรรเลงโดยนักดนตรีผู้เชี่ยวชาญ "ยอมรับก็ได้..." กรรณาพึมพำเสียงเบา ยอมลดทิฐิลงชั่วขณะเมื่อเห็นภาพรวมทั้งหมดผ่านสายตา "ว่ามัน... เข้ากันได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ" รวิศแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "เพิ่งรู้เหรอครับว่าผมไม่ได้เก่งแค่เรื่องออกแบบตึก แต่ผมกำลังออกแบบ 'พื้นที่' ให้ตัวละครของคุณมีชีวิตจริงๆ ต่างหาก" คำพูดนั้นทำเอากรรณาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอเบือนหน้าหนีสายตาพราวระยับที่ส่งตรงมา คล้ายกับว่าระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้มันชิดใกล้เกินไปจนหัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นผิดจังหวะ มือเรียวแสร้งคว้าแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยน่าคุณรวิศ ถึงโครงสร้างมันจะดี แต่ถ้าบทพูดตอนท้ายไม่คมพอ ทุกอย่างก็จบเห่อยู่ดี" เธอย้อนกลับเสียงใส พยายามดึงบรรยากาศให้กลับมาสู่โหมดจริงจัง "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ" รวิศขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะอีกนิด มือหนาท้าวคางมองอีกฝ่ายด้วยแววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็ง "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าเรื่องราวที่คุณเขียนกับพื้นที่ที่ผมสร้าง จะทำให้คนดูอินจนลืมหายใจเหมือนที่ผมกำลังเป็นอยู่ตอนนี้" กรรณาชะงัก นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกยามสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่สะท้อนภาพเงาของเธออยู่ข้างใน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนหายไปเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกับเข็มนาฬิกาบนผนัง เคมีที่เคยคานอำนาจกันมาตลอด บัดนี้กลับหลอมรวมกลายเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ฉุดกระชากให้ทั้งคู่ขยับเข้าหากันทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ กรรณากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากอิ่มอ้าออกเล็กน้อยเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบอันตรายนี้ ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามมาด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้อญาตของเจ้าของห้อง "รวิศ! ลูกค้าโทรมาบอกว่า..." เสียงใสๆ ของบุคคลที่สามดังแทรกเข้ามากลางอากาศ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูททำงานทันสมัยที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงาน ทำเอาภาพความใกล้ชิดเมื่อครู่แตกกระเจิงราวกับฟองสบู่ รวิศขมวดคิ้วมวลด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจ รีบผละตัวออกจากโต๊ะทันที ส่วนกรรณาก็รีบดีดตัวถอยหลังกลับไปตั้งหลัก ยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็ว ทว่า เมื่อกรรณาเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงประตูก็ต้องชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับใบหน้าคุ้นเคยของหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามา --โปรดติดตามตอนต่อไป-- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรมาโดยตลอดนะครับ