อำนาจต่อรอง

“คุณคิดว่าตัวเองยังมีค่าพอจะต่อรองกับฉันด้วยเงื่อนไขกระจอกๆ แบบนี้งั้นหรือคะ... ธามัน” เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้า เธอนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูไร้ความปรานี ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง ธามันขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยนูน เขาจำต้องยอมก้มหัวให้กับความหยิ่งผยองที่เคยเป็นของเขาเองมาก่อน ความแค้นในอกมันปะทุเหมือนลาวาที่ถูกกักขัง แต่ทว่า... ภาพถ่ายใบเล็กๆ ที่เขาสอดไว้ในกระเป๋าสตางค์ยังคงสั่นคลอนหัวใจเขาอย่างรุนแรง เด็กชายคนนั้น... แววตาคู่นั้น... มันเหมือนเขาราวกับกระจกสะท้อนเงา “ผมไม่ได้มาต่อรองเพื่อขอยกเว้นภาระงานครับ ผมแค่ต้องการพิสูจน์ว่า... โปรเจกต์ที่รินกำลังกังวลใจอยู่ ผมสามารถจัดการให้มันจบลงได้ภายในสามวัน” ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามควบคุมอารมณ์ให้ราบเรียบที่สุด “สามวัน?” รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของชายตรงหน้า “โปรเจกต์โครงสร้างพื้นฐานระดับพันล้านที่ต้องเคลียร์ทั้งเรื่องกฎหมายและอิทธิพลมืดที่คินน์คอยจ้องจะแทรกแซง คุณจะทำมันให้เสร็จในสามวัน? ธามัน... คุณคงเสียสติไปแล้ว หรือไม่ก็คงอยากจะตายให้มันจบๆ ไปซะที” “ถ้าผมทำสำเร็จ...” ธามันก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของรินรดาเตะจมูกเขาอย่างจัง ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยรุ่มร้อนหวนกลับมาทักทายจนเขาสะท้านไปทั้งร่าง “ผมขอแค่เพียงอย่างเดียว” “อะไรคะ?” “ผมขออนุญาต... ไปเยี่ยมที่บ้านของคุณ ในวันหยุดสุดสัปดาห์” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร และนั่นคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด—ความลับที่เธอซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของหญิงแกร่ง “ได้ค่ะ” เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ “ถ้าคุณทำสำเร็จในสามวัน ตามเงื่อนไขที่ฉันกำหนดไว้ทั้งหมด... ไม่ใช่แค่ไปเยี่ยม แต่คุณจะได้เห็นสิ่งที่ผม 'หวงแหน' มากที่สุดในชีวิตเลยล่ะค่ะ” ธามันรับทราบเงื่อนไขด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความหวังและความหวาดหวั่น เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งอยู่ลำพัง มือเรียวบางสั่นระริกขณะเอื้อมไปเปิดลิ้นชักลับ หยิบรูปถ่ายเด็กชายวัยสามขวบคนนั้นออกมาดูอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก... หากธามันรู้ว่านั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริง ความพินาศที่เธอกลัวที่สุดอาจจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด --- สามวันแห่งนรกเริ่มขึ้นทันที ธามันต้องทำงานแข่งกับเวลา เขาใช้ทุกคอนเนคชั่นที่มี ทั้งขู่ ทั้งปลอบ และใช้เล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจที่เขาเคยเรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต ร่างกายของเขาล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว แต่ในทุกครั้งที่ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ ภาพใบหน้าเล็กๆ ในรูปถ่ายนั้นจะคอยกระตุ้นให้เขาลุกขึ้นสู้เสมอ จนกระทั่งค่ำคืนที่สาม... ธามันเดินโซซัดโซเซกลับมาที่บริษัทในเวลาใกล้เที่ยงคืน เขาโยนเอกสารอนุมัติฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะทำงานของรินรดาที่ยังคงนั่งรอเขาอยู่ ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนแทบหายใจไม่ออก “ฉันทำสำเร็จแล้ว” ธามันพูดเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน “ตอนนี้... ถึงตาคุณแล้ว ที่จะรักษาสัญญา” รินรดาจ้องมองชายที่สภาพดูไม่ได้ตรงหน้า ความโกรธแค้นในอดีตที่เคยมีเริ่มถูกบดบังด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ—ความสงสาร... และความถวิลหาที่ยังคงฝังรากลึก เธอเดินอ้อมโต๊ะมาหาเขาอย่างช้าๆ ร่างเพรียวบางในชุดเดรสผ้าไหมสีดำแนบเนื้อหยุดลงตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของธามันสร้างเคมีที่เร่งเร้าจนลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด “คุณอยากเห็นมากใช่ไหมคะ...” รินรดากระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ ทำเอาธามันขนลุกชัน “ตามฉันมา” เธอพาเขาออกไปที่ลานจอดรถส่วนตัว ขับรถนำไปยังบ้านพักตากอากาศที่เธอใช้เก็บตัวลูกชาย ธามันหัวใจเต้นแทบทะลุออกมาจากอก ตลอดทางเขาคิดถึงแต่ภาพความฝันที่เขาจะได้รับโอกาสไถ่โทษ เขาจะกอดเด็กคนนั้น เขาจะขอโทษรินรดา เขาจะกลับมาเป็นคนใหม่เพื่อพวกเขา... รถหรูจอดสนิทหน้าบ้านหรูหลังใหญ่ รินรดาเดินลงจากรถด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้ดูเฉียบคมเหมือนตอนอยู่ที่บริษัท แต่ดูเปราะบางและหวาดกลัว “อยู่ในห้องนั้นค่ะ” เธอชี้ไปยังห้องนอนที่เปิดไฟสลัว ธามันรีบก้าวเข้าไปด้วยใจที่เต้นรัว เขาผลักประตูห้องออกช้าๆ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเด็กชายตัวน้อยกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ใบหน้าของแก้วตาดวงใจคนนั้นช่างเหมือนเขา... เหมือนจนน่าใจหาย ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปหา ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง “ยินดีที่ได้พบกันนะ ธามัน” เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... คินน์ คู่แข่งทางธุรกิจที่เขารังเกียจที่สุดในชีวิต คินน์ยืนอยู่ข้างเตียงเด็กน้อย พร้อมกับถือปืนกระบอกเล็กจ่อไปที่ขมับของเด็กชายอย่างใจเย็น “ดูเหมือนว่าสิ่งที่รินรดา 'หวงแหน' ที่สุด... จะกลายเป็นแต้มต่อที่ผมใช้ทำลายคุณทั้งคู่ได้ดีเลยนะ!” รินรดากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ธามันแข็งทื่ออยู่กับที่ โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในวินาทีนั้น... นี่ไม่ใช่การเปิดเผยความลับที่สวยงาม แต่เป็นการติดกับดักที่เดิมพันด้วยชีวิตของเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง! ความแค้นที่รินรดาเคยวางแผนไว้ดูเหมือนจะกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองอย่างสาหัสที่สุด และในค่ำคืนนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและหัวใจที่กำลังจะแหลกสลายของตัวละครในบทนี้กับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ