กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางและเงียบสงบราวกับหลุดพ้นจากโลกภายนอก บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศและกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์—กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นเดียวกันกับที่เคยฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวดของธามันตลอดหลายปีที่ผ่านมา รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอไม่ได้หันกลับมามองทันทีที่เขาเดินตามเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเธอ แต่แผ่นหลังบอบบางที่อยู่ภายใต้เสื้อสูทเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์นั้นกลับแผ่รังสีความเย่อหยิ่งและทรงอำนาจออกมาอย่างชัดเจน จนคนมองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "คุณกล้ามากนะธามัน ที่เดินตามฉันเข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต" เสียงหวานทว่าราบเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ร่างระหงค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่คมกริบภายใต้ขนตางอนงามจ้องมองอดีตสามีด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความเย้ยหยัน ร่องรอยของความทรงจำเก่าก่อน และกำแพงหนาเตอะที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจที่เคยแหลกสลาย ธามันกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ปลายนิ้วของเขาจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกฝ่ามือ ดวงตาคมเข้มจับจ้องหญิงสาวตรงหน้า ราวกับคนกระหายน้ำที่ได้พบธารน้ำกลางทะเลทราย ความใกล้ชิดในระยะประชิดตัวเช่นนี้... เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับตั้งแต่คืนวันที่เขาเป็นฝ่ายผลไสไล่ส่งเธอออกไปจากชีวิตอย่างไม่ใยดี "ผมแค่ต้องการความชัดเจน ริน" ธามันก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเว้าวอนอย่างที่เขาไม่เคยใช้กับใคร "เรื่องที่ประธานาธิบดีส่งคนมา... หรือแม้แต่เรื่องที่คุณพยายามจะเขี่ยผมออกจากการประมูลโปรเจกต์ใหญ่ มันหมายความว่ายังไงกันแน่" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นไม้อย่างเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคงและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย จนธามันเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อเธอยืนประชิดเขาในระยะที่ได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น "ความชัดเจนงั้นเหรอ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยเพลิงริษยาและแรงแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ "คุณยังมีหน้ามาทวงถามหาความชัดเจนจากฉันอีกเหรอคะ ธามัน? คนที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันลงกับพื้น คนที่เคยบอกว่าฉันไม่มีค่าอะไรเลยในชีวิตของคุณ... วันนี้กลับมายืนทำหน้าตาตื่นกลัวอยู่ตรงหน้าฉันเนี่ยนะ" "ริน... ผมขอโทษ" คำพูดเดิมๆ ที่เคยเอ่ยออกไปอย่างไร้ความหมายในอดีต บัดนี้กลับเอ่อล้นด้วยความรู้สึกผิดที่แทบจะระเบิดออกมาจากอก ธามันยื่นมือออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียวเล็กนั่น แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย *เพี้ยะ!* แม้จะไม่ใช่ฝ่ามือที่ฟาดลงบนแก้ม แต่ความเย็นชาในสายตาของเธอกลับเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกตบ รินรดายกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นมองเขาด้วยความเหยียดหยาม "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! จำเอาไว้ว่าคุณในตอนนี้ ไม่ได้มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจร่วมห้องกับฉันด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญาทางธุรกิจที่ผูกมัดเราไว้ ฉันคงไล่คุณออกไปให้พ้นหน้าตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณก้าวเข้ามาในตึกนี้แล้ว" ความโกรธ ความอัดอั้น และความปรารถนาอันแรงกล้าที่ถูกกดทับไว้ร่วมกันตีรวนขึ้นมาในอกของธามัน ดวงตาคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง ความอดทนที่สั่งสมมานานขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น เขาพุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะตั้งตัวทัน มือหนาคว้าเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา "ปล่อยนะ! ธามัน คุณบ้าไปแล้วรึไง!" รินรดาตื่นตระหนก เธอดิ้นรนขัดขืนและใช้กำปั้นทุบลงบนลาดไหล่หนา แต่แรงแค่น้อยนิดของเธอกลับไม่ระคายผิวอดีตสามีเลยแม้แต่น้อย "ใช่ ผมมันบ้า!" ธามันคำรามเสียงต่ำชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนร่างบางสะท้านเฮือก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันที่คุ้นเคยกำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย "ผมบ้าเพราะคิดถึงคุณ... บ้าเพราะทนเห็นคุณไปยิ้มระรื่นให้ไอ้คินน์ไม่ได้! คุณคิดว่าตัวเองเก่งนักใช่ไหมริน? คิดว่ากำแพงที่คุณสร้างขึ้นจะปกป้องคุณจากผมได้พ้นงั้นเหรอ?" "ร-รุ่นพี่ธาม... ปล่อยฉัน!" เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนริมฝีปากของเขาสัมผัสกับพวงแก้มเนียนนุ่มที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ ธามันไม่ยอมปล่อย เขากักขังเธอไว้ระหว่างโต๊ะทำงานและร่างกายกำยำของตนเอง ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนต่ำลงมาประทับจูบหนักหน่วงที่ซอกคอขาวผ่องอย่างถือวิสาสะ รินรดากรีดร้องในลำคอ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ปะปนกันระหว่างความโกรธเกรี้ยวและสัมผัสวาบหวามที่เธอยอมรับกับตัวเองไม่ได้ว่า... มันยังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจทรยศดวงนี้อยู่เสมอ สัมผัสอันคุ้นเคยปลุกเร้าเปลวเพลิงที่มอดไหม้ไปนานให้กลับโชนแสงขึ้นมาอีกครั้ง มือที่เคยผลักไสเริ่มเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ธามันยิ่งได้ใจ ลมหายใจที่กระชั้นชิดและเสียงครางแผ่วเบาในลำคอของหญิงสาวทำให้เลือดในกายของเขาฉีดพล่าน รสจูบที่เริ่มจากความดุดันและโกรธเกรี้ยว ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้งที่โหยหาและโหยหวนราวกับคนอดอยาก มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าอย่างอุกอาจ รินรดาหอบหายใจสะท้านเมื่อเรียวปากของเขาครอบครองริมฝีปากอิ่มของเธอ บดขยี้ความเย่อหยิ่งทระนงให้แหลกสลายคอสมือนั้น ความหอมหวานที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดกลับไหลซึมเข้าสู่ร่างกาย ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนของคนทั้งคู่ให้โหยหากันและกันอย่างไร้ขีดจำกัด ท่าقمความเงียบงันของห้องทำงานที่ปิดตาย มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามประสานกันเป็นจังหวะรักอันเร่าร้อน ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟแห่งความปรารถนากำลังลุกโชนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดลูกบิดที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะสวีทหวาน... พอดีผมมี 'เอกสารสำคัญ' อีกฉบับที่อยากให้คุณผู้บริหารคนเก่งช่วยตรวจสอบด้วยตัวเองซะหน่อย" เสียงทุ้มกวนประสาทของ *คินน์* ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ธามันผละออกจากร่างของรินรดาอย่างหัวเสีย ดวงตาคมกริบหันไปจ้องมองคู่แข่งตัวฉกาจด้วยแววตาพร้อมฆ่า ขณะที่รินรดารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าสวยเฉียบแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด แต่ทว่า... สายตาของคินน์กลับไม่ได้มองมาที่ตัวรินรดา เขากลับก้มลงมองที่พื้นพรมใกล้โต๊ะทำงาน ซึ่งมีซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนหล่นอยู่—และสิ่งที่โผล่อินซอยออกมาจากซองนั้น คือภาพถ่ายใบเล็กที่ทำให้ลมหายใจของธามันต้องสะقفกงันในทันที ภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สามขวบ... ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากธามันราวกับแกะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ