สายตาที่เย็นชา

ความเงียบงันภายในห้องเพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางกรุงเทพมหานครราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าที่เคยลอยวนเวียนอยู่รอบกายของรินรดากลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่คมของธามันสั่นระริก หัวใจของอดีตนักธุรกิจหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำหัวใจภรรยา แทบจะหยุดเต้นลงตรงวินาทีนั้น ภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา แต่คือเด็กชายตัวน้อยในชุดนอนลายการ์ตูน ที่กำลังยืนกระพริบตาปริบๆ มองผู้ชายแปลกหน้าที่กำลังกอดแม่ของตนเองด้วยความสงสัย เด็กชายคนนั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยหยักตรงมุมปากยามที่เด็กน้อยเม้มเข้าหากันด้วยความงุนงง มันถอดแบบมาจากกระจกเงาของตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน "คุณ... เป็นใครเหรอฮะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดารีบผละตัวออกจากอ้อมแขนของธามันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก แววตาสั่นไหวที่ฉายชัดอยู่เพียงเสี้ยววินาทีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาเฉียบคมอย่างรวดเร็ว เธอก้าวเข้าไปบังร่างเล็กของลูกชายไว้ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ พร้อมกับส่งสายตาดุจคมมีดกรีดแทงอดีตสามีที่เธอกลบฝังไว้ในหลุมศพแห่งความทรงจำไปนานแล้ว "ธัช... เข้าไปรอแม่ในห้องนอนก่อนลูก เดี๋ยวแม่ตามไป" รินรดาเอ่ยกับลูกชายด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกองศึก "แต่ผู้ชายคนนี้กอดแม่นะฮะ แม่บอกว่าห้ามให้คนแปลกหน้าเข้าห้อง..." เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสาพลางชี้มาที่ธามัน "เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า... แต่เขาเป็นแค่ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' ที่กำลังจะออกไปแล้วต่างหากล่ะลูก" รินรดาเน้นย้ำทุกพยางค์ด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาที่เธอใช้มองธามันในตอนนี้ เต็มไปด้วยความเกลียดชังและรังเกียจเดียจฉันท์ จนอดีตสามีผู้เคยยิ่งใหญ่รู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉานฉาน เมื่อประตูกลปิดลงพร้อมกับร่างเล็กของเด็กชายที่เดินกลับเข้าห้องนอนไป ความกดดันภายในห้องก็พุ่งทะยานถึงขีดสุด ธามันก้าวเท้าเข้าไปหารินรดาอย่างลืมตัว มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวของเธอไว้ แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาตวาดเสียงกร้าว ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว "คุณกล้าดียังไงถึงโผล่เข้ามาที่นี่ ธามัน! ใครอนุญาตให้คุณเหยียบเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน!" "ริน..." ธามันเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอของเขาราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจในอดีตบัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือ "เด็กคนนั้น... เมื่อกี้... เขา..." "เขาคือลูกของฉัน!" รินรดาชิงตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจของธามันให้แหลกสลายเป็นจุล "ตกใจมากเหรอคะคุณธามัน? แปลกใจงั้นเหรอที่เห็นเด็กอายุราวๆ นี้ ที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับคนที่ไม่มีหัวใจอย่างคุณ!" "ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉัน?" ธามันก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่สนใจการปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่กักตัวหญิงสาวไว้ระหว่างอ้อมแขนและผนังกระจกใสเบื้องหลัง ความใกล้ชิดที่เคยคุ้นเคยกลับกลายเป็นอาวุธทิ่มแทงหัวใจทั้งสองฝ่าย "ริน... ฉันเป็นพ่อของเด็กใช่ไหม? เด็กคนนั้นคือลูกของเราใช่ไหม!" "พ่อเหรอ?" รินรดาหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดในอดีตที่ไหลย้อนกลับมา "คุณกล้าใช้คำว่าพ่อกับเด็กคนนี้ด้วยเหรอคะคุณธามัน? ลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนั้น วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้ความปรานี คุณพูดว่าอะไรบ้าง!" ถ้อยคำเชือดเฉือนในอดีตย้อนกลับมาหลอนหลอนธามันราวกับเสียงก้องนรก ในวันที่เขาล้มละลาย ในวันที่ความโลภและความเย่อหยิ่งบังตา เขาเคยผลักไสภรรยาที่ตั้งครรภ์อ่อนๆ ออกไปจากชีวิตอย่างไร้ความใยดี แถมยังเคยกล่าวหาว่าเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของเขาด้วยซ้ำ! "วันนั้นฉันโง่... ฉันบ้าไปแล้ว ริน" ธามันกระซิบเสียงสั่น หน้าผากของเขาซบลงกับไหล่บางของหญิงสาวอย่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรี หยาดน้ำลูกผู้ชายไหลรินอาบแก้มสาก "ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เคยทำเลวร้ายกับเธอ ลงโทษฉันเถอะ ริน จะตบ จะตี จะด่าว่าฉันยังไงก็ได้ แต่โปรดให้โอกาสฉันได้ทำหน้าที่พ่อ... ได้โปรด" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่หัวไหล่และความสั่นเทาจากร่างกายของอดีตสามี ผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองราวกับเจ้าโลก บัดนี้กลับคุกเข่าทางอารมณ์อยู่แทบเท้าของเธอ หัวใจของเธอไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่ตกค้าง แต่ทว่า... บาดแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในอดีต สอนให้เธอกลายเป็นหญิงแกร่งที่ไม่ยอมให้อภัยใครง่ายๆ มือเรียวบางยกขึ้นวางบนอกแกร่งของเขา ออกแรงผลักร่างสูงให้ออกห่างอย่างเด็ดเดี่ยว รินรดาสบตาเขากลับด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาไร้ความรู้สึก "สายตาที่คุณใช้มองฉันในวันนี้ มันช่างน่าสมเพชเสียจริงนะคะธามัน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "สายตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด สายตาที่อ้อนวอนขอความเห็นใจ... น่าเสียดายนะคะ ที่มันช้าไป... ช้าไปสิบปีแล้วค่ะ!" "ริน..." "ออกไปจากห้องของฉันซะ!" เธอยื่นคำขาด ชี้ไปยังประตูทางออกด้วยท่าทางที่เด็ดเดี่ยวและสง่างาม "อย่าได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก และจำใส่สมองอันว่างเปล่าของคุณเอาไว้ให้ดี... เด็กคนนั้นมีแค่ 'แม่' คนเดียว ไม่มีพ่ออย่างคุณ และคุณไม่มีวันได้แตะต้องลูกของฉันแม้แต่ปลายนิ้ว!" ธามันถอยหลังไปสองก้าว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่กลางกระดูกดำ ความมืดมนเข้าปกคลุมจิตใจของเขาจนแทบมองไม่เห็นทางออก เขารู้ดีว่าความผิดบาปที่ตนเองได้ก่อขึ้นในอดีตนั้นมหันต์เกินกว่าจะได้รับการอภัยโดยง่าย แต่การถูกกีดกันไม่ให้แม้แต่จะได้ทำหน้าที่พ่อ มันช่างเป็นทศวรรษแห่งการลงทัณฑ์ที่สาสมและเจ็บปวดเจียนตาย ในขณะที่ธามันกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องด้วยความสิ้นหวังนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินห้องนอนอีกครั้ง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอמהเรียกชื่อบุคคลที่ไม่คาดฝัน "คุณปู่... มาทำอะไรที่นี่เหรอฮะ?" ธามันชะביกฝ่าเท้า ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันไปมองทางต้นเสียง ไม่ใช่แค่ธามันที่ยืนอยู่ตรงนี้... แต่ร่างสูงวัยของประธานใหญ่แห่งตระกูลศัตรูคู่อาฆาตอย่าง 'ท่านประธานกิตติ' พ่อของคินน์ คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของรินรดา กำลังยืนกอดอกยิ้มมุมปากอยู่ที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับกุญแจสำรองในมือที่ไขเข้ามาได้อย่างง่ายดาย! "สวัสดีจ้าหลานชายตัวน้อย... ปู่แค่มารับ 'ของสำคัญ' กลับคืนสู่ตระกูลของเราก็เท่านั้นเอง" ขอบพระคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของชฎาพรายไวน์แดงค่ะ