หวนคืนสู่สนามรบ

เสียงเพลทแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะรื่นเริงของแขกเหรื่อระดับไฮโซในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางกรุง แต่นั่นไม่ได้ทำให้รินรดา ซีอีโอสาวแห่งอาณาจักรเครื่องประดับลักชัวรีสนใจแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบหน้าอันงดงามเฉียบคมกวาดมองความสำเร็จของตัวเองในค่ำคืนนี้ด้วยความภาคภูมิใจ หญิงสาวในชุดเดรสยาวสีไวน์แดงเข้ารูปขับผิวผ่องพรรณและสัดส่วนเย้ายวน เธอยกแชมเปญขึ้นจิบรสชาติฝาดหวาน ปล่อยให้ความเย็นฉ่ำไหลผ่านลำคอเพื่อดับความเร่าร้อนในอก ทว่า ความเงียบสงบในใจเธอกลับถูกรบกวนทันทีเมื่อประตูบานใหญ่เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่รินรดาไม่คาดคิดว่าจะกล้าเหยียบย่างเข้ามาในอาณาจักรที่เธอสร้างขึ้นจากน้ำตา ธามัน... อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ในอดีตเขาคือประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและทรงอิทธิพล แต่ยามนี้ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลราคาประหยัด กลับยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้าในฐานะ "พนักงานบริการระดับล่าง" ของบริษัทจัดเลี้ยงที่ถูกว่าจ้างมาในงานนี้ รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งเกลียดชัง สมเพช และระคนด้วยร่องรอยของความหลังที่เธอพยายามฝังกลบมันลงดิน ธามันผอมลง ใบหน้าคมสันที่เคยเชิดชูด้วยความทะนงตน บัดนี้กลับก้มต่ำลงเล็กน้อยเพื่อรักษาหน้าที่การงานที่ต่ำต้อยที่สุดในชีวิตเขา เขากำลังถือถาดเครื่องดื่มเดินเสิร์ฟให้กับแขกผู้มีเกียรติ และเส้นทางนั้นกำลังตรงมาที่เธอ "รับเครื่องดื่มเพิ่มไหมครับคุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอยืดตัวขึ้นจนเต็มความสูง ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชาไร้หัวใจ ก่อนจะหันไปสบตาชายหนุ่มตรงๆ "ไม่ล่ะ... ฉันไม่นิยมดื่มของเหลือเดน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองใบหน้าของอดีตสามีที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บปวดฉายวาบขึ้นในดวงตาของธามันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบก้มหน้าหลบสายตาด้วยความจำนนต่อสถานะปัจจุบัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง คินน์ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่ยืนอยู่ข้างกายรินรดาคลี่ยิ้มเยาะออกมาอย่างสะใจ เขาจงใจเอื้อมมือโอบเอวบางของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันที่จงใจให้ธามันได้ยิน "งานเลี้ยงระดับนี้ สงสัยทางบริษัทจัดเลี้ยงจะขาดแคลคนะ ถึงได้ปล่อยให้... คนตกอับอย่างคุณธามัน เข้ามาเดินถือถาดได้ น่าเวทนาเสียจริงว่าไหมครับคุณริน" ธามันกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความอด อดกลั้นกำลังจะถึงขีดจำกัด แต่เขากลับทำได้เพียงกลืนศักดิ์ศรีลงคอไปพร้อมกับรสชาติเค็มปร่าในปาก เพราะนี่คือราคาที่เขาต้องจ่าย... ราคาของการกระทำโง่เขลาในอดีตที่ปล่อยมือจากผู้หญิงที่รักเขาที่สุดไป เพื่อวิ่งตามความทะเยอทะยานจอมปลอม รินรดาเหลือบมองมือของคินน์ที่แตะอยู่บนเอวเธอ แม้เธอจะไม่ชอบให้ใครมาล่วงเกิน แต่ในสถานการณ์นี้ เธอกลับปล่อยเลยตามเลยเพียงเพื่อจะตอกย้ำให้ธามันได้เห็นว่า เขามันก็เป็นแค่เศษฝุ่นที่ไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปในชีวิตเธอ "คนบางคน ต่อให้พยายามไต่เต้าแค่ไหน ก็ไม่มีวันกลับมาอยู่ในจุดเดิมได้หรอกค่ะคุณคินน์" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนที่กำลังยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหน้า ธามันเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกลียด มีเพียงความสำนึกผิดและการอ้อนวอนขอโอกาส... โอกาสที่สายเกินไป ยามดึกหลังงานเลี้ยงเลิกรา รินรดากลับมาถึงเพนต์เฮาส์หรูส่วนตัว ความเย็นชาที่เธอสวมใส่มาตลอดทั้งคืนพังทลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินรินอาบแก้ม ความแค้นและความทรงจำเก่าๆ ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ภาพที่เธอเคยอุ้มท้องลูกน้อยในวัยที่เขาไม่แยแส ภาพวันที่เธอถูกขับไล่อย่างไร้เยื่อใย วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเธอแทบหายใจไม่ออก เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รินรดาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นค่ำคืนนี้ใครกันที่จะมาหาเธอ หญิงสาวเดินไปที่ประตูและชะโงกมองผ่านตาแมว หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ธามันยืนอยู่หน้าประตู สภาพของเขาดูไม่ได้เอาเสียเลย เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ เนคไทหลุดลุ่ย และดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความช้ำตรัง รินรดาเปิดประตูออกครึ่งหนึ่ง ใบหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธ "คุณกล้าดียังไงตามมาที่นี่ ไสหัวไปซะ!" แต่ก่อนที่เธอจะปิดประตูใส่หน้า ธามันกลับใช้มือหนาดันบานประตูไว้ แล้วแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้าปะทะจมูก รินรดาผถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ แต่ชายหนุ่มกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวบเอวบางไว้ในอ้อมแขนแล้วดันเธอกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ปล่อยนะ! คุณบ้าไปแล้วรึไง!" รินรดาตวัดเสียงกร้าว พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อผลักไส แต่ธามันกลับใช้แขนอีกข้างตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะได้อย่างง่ายดาย ดวงตาคมกริบของธามันเต็มไปด้วยไฟปรารถนาและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เคยเอ่ยวาจาร้ายกาจใส่เขาด้วยความโหยหา "ผมยอมบ้าไปแล้วจริงๆ ตั้งแต่วินาทีที่เห็นคุณยืนเคียงข้างไอ้คินน์..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ลงโทษผมเถอะริน จะตบ จะตี จะเหยียบย่ำผมยังไงก็ได้ แต่อย่าทำเป็นมองไม่เห็นผมอีกเลย..." รินรดาใจเต้นรัวแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสคุ้นเคยและเคมีร้อนแรงที่ยังคงแผดเผาหัวใจเธอทุกครั้งที่อยู่ใกล้ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้ไปตามเรียวขาใต้ชุดเดรสทำให้ร่างกายเธอสั่นสะท้าน ความโกรธแค้นในอดีตปะปนกับความต้องการลึกซึ้งที่เธอพยายามกดขี่มันไว้ "คุณมันน่ารังเกียจ..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ธามันก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้การควบคุมริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปตามลาดไหล่เนียน เรียกเสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวได้ทันที สัมผัสที่ทั้งดุดันและโหยหาทำให้เรี่ยวแรงของรินรดาระเหิดหายไป ความเคียดแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ค่อยๆ กัดกินสติสัมปชัญญะ เมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาบดขยี้เรียวปากเธออย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ รินรดาพยายามเม้มปากแน่นต่อต้าน แต่ธามันกลับใช้นิ้วเรียวบีบกรามเธอให้เผยอรับ ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างดุดันและช่ำชอง รสจูบที่ทั้งเจ็บปวดและโหยหาดึงสติของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งอารมณ์ ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพล รินรดายอมพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสที่เธอโหยหามาเนิ่นนาน มือที่เคยทุบตีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นอย่างไร้ทางสู้... ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความปรารถนากำลังจะแผดเผาทั้งคู่ให้หลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่ดังทะลุเข้ามาในห้อง "มัมมี้ฮะ... ทำไมประตูห้องถึงล็อคละครับ เปิดให้คิมมี่หน่อย!" ธามันชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาด ความร้อนรุ่มเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เขาก้มมองหน้าอดีตภรรยาที่เบิกEตกใจสุดขีด รินรดาผลักอกเขาออกอย่างแรงด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่คมของธามันสั่นระริก หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อเด็กชายตัวน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับแกะ เปิดประตูห้องเข้ามาได้เพราะรหัสผ่านที่ถูกตั้งไว้ แล้วยืนกระพริบตาปริบๆ มองผู้ชายแปลกหน้าที่กำลังกอดแม่ของตนอยู่ด้วยความสงสัย ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกกับ ชฎาพรายไวน์แดง นะคะ