สัมผัสที่คุ้นชิน

แก้วทรงสูงในมือของรินรดาสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะเบสหนักหน่วงที่กระแทกกระทั้นมาจากมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยงวีไอพี แสงไฟนีออนสีแดงก่ำและม่วงสลัวสะท้อนลงบนผิวคริสตัลระยิบระยับ คล้ายกับเปลวไฟที่กำลังแผดเผาความอดทนของเธอให้มอดไหม้ลงทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพง น้ำหอมฟุ้งกระจาย และเสียงหัวเราะอันน่ารำคาญของเหล่าแขกเหรื่อที่ต่างเข้ามาประจบสอพลอ "ดื่มให้อีกดีลที่กำลังจะล่มดีไหมครับ คุณรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากยาวด้วยความเยาะเย้ยดังขึ้นใกล้ใบหู ร่างสูงโปรดของคินน์ขยับเข้ามาใกล้เสียจนไหล่แทบจะแนบชิด กลิ่นวอดก้าผสมซิกการ์ราคาแพงลอยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องเบือนหน้าหนีด้วยความสะอสะงวน รินรดาไม่แม้แต่จะชายตากลมโตคู่นั้นมองเขา เธอเพียงแต่ยกยมุมปากขึ้นอย่างเยือกเย็น ปรายตามองคู่แข่งทางธุรกิจที่คิดว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่า "ถ้าคุณคินน์ว่าง ริ้นรำคาญจะกรุณาสงเคราะห์เวลาสักหนาวหนึ่งให้คุณไปคิดกลยุทธ์อื่นที่ดีกว่าการวิ่งตามก้นฉันนะคะ" คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำให้คินน์ชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้ากระตุกเกร็ง ทว่าก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบอะไร แสงไฟวับวามในห้องโถงก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงเพลงที่เปลี่ยนเป็นจังหวะเชื่องช้า เย้ายวน และลึกล้ำ ท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เบียดเสียดกันอยู่ในงาน สายตาคมกริบของใครบางคนกลับพุ่งตรงมาที่เธอดุจลูกศรอาบยาพิษ ธามันยืนอยู่ตรงมุมมืดของเสาหินอ่อน สูทสีดำสนิทไม่ได้ช่วยอำพรางความกระวนกระวายที่ฉายชัดอยู่ทั่วแววตาคู่นั้น อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกสลาย บัดนี้กลับยืนมองเธอด้วยความรู้สึกที่พังทลายยิ่งกว่า ในมือของเขาแก้ววิสกี้ถูกกระดกจนหมดรวดเดียวเป็นแก้วที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ รินรดารู้สึกได้ถึงหัวใจที่กระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แต่มันกลับยิ่งทำให้กลิ่นกายและภาพจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทับถม ธามันในยามนี้ไม่ใช่ผู้ชายที่เย่อหยิ่งจองหองคนเดิมอีกต่อไป เขากำลังพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ต่อกาลเวลา และพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไรเลย "มองอะไรนักหนਾคะคุณธาม..." เธอเอ่ยเบาๆ กับตัวเอง แต่สายตากลับไม่ยอมละไปจากร่างสูงที่เริ่มเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เมื่อร่างของธามันมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นผสมกับเหงื่อจางๆ จากความเครียดลอยทะลักเข้าปะทะ อารมณ์ดิบเถื่อนบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ภายใต้หน้ากากความสุภาพเริ่มสั่นคลอน แววตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความหึงหวง ความโหยหา และความเจ็บปวดที่เจียนตาย "ริน..." เสียงแหบพร่าเอמהเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก มันสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "อย่าไปยืนใกล้ไอ้เวลายืนคินน์มัน..." "สิทธิ์อะไรของคุณคะ ที่จะมาสั่งฉัน" รินรดาย้อนถาม เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังสะท้อน "เราหย่ากันไปนานแล้วนะคะ คุณธามัน หรือว่าความจำเสื่อมจนลืมใบหย่าที่เซ็นด้วยมือตัวเองไปแล้ว" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ ธามันหน้าซีดเผือด เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนชัด มือหนาที่เอื้อมออกจะคว้าข้อมือเธอสั่นระริก "ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันเลว ผมทำลายทุกอย่างด้วยมือของผมเอง แต่ริน... ได้โปรด มองผม... มองผมบ้าง" ความเมามายและบรรยากาศที่เร่าร้อนบีบคั้นให้ความอดทนของทั้งสองฝ่ายพังทลายลงในชั่วพริบตา แรงอารมณ์ที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม รินรดาตั้งใจจะสะบัดมือออก แต่แรงดึงรั้งอันหนักหน่วงกลับฉุดกระชากเธอให้พ้นจากสายตาผู้คน หลบฉีกเข้าไปในห้องพักรับรองส่วนตัวที่เงียบสงบและมืดสลัวหลังงานเลี้ยง ประตูกระจกฝ้าถูกผลักปิดลงอย่างแรง กลอนประตูถูกล็อกอัตโนมัติด้วยความเร่งรีบ ร่างของรินรดาถูกดันชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างสูงของธามันกักขังเธอไว้ในวงแขน "คุณบ้าไปแล้วเหรอธาม!" เธอตวาดเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น "ใช่ ผมมันบ้า!" ธามันคำรามในลำคอ ดวงตาคู่นั้นมืดสนิทเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผา "ผมบ้าเพราะคิดถึงคุณ จนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วทุกวัน!" ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าประทับลงบนเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามทุบตีและผลักไสแผ่นอกกว้างที่สั่นสะเทือนตามจังหวะลมหายใจหอบกระชั้น ทว่ารสจูบที่ทั้งดุดัน ดิบเถื่อน และเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด กลับสะกดร่างของเธอให้ชาหนึบไปทั้งตัว มันไม่ใช่ความรุนแรงที่ไร้เหตุผล แต่มันคือการเรียกร้องโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน ริมฝีปากที่เคยใจร้ายบัดนี้กำลังละเลียดชิมความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มส่างเมา รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อสัมผัสคุ้นชินที่เธอเคยโหยหาในยามค่ำคืนหวนกลับมาจู่โจมหัวใจที่แข็งกระด้างให้อ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพช "อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเลือนหายไปเมื่อมือหนาสอดเข้า1ในกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างเลื้อยลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้แนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ความเย้ายวนของค่ำคืนนี้ รสชาติของแอลกอฮอล์ และสัมผัสอันเร่าร้อนที่คุ้นเคยกำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกชั้นของซีอีโอสาว รินรดายกมือขึ้นจิกทึ้งลาดไหล่กว้างภายใต้เนื้อผ้าสูทเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความโกรธแค้นในอดีตถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงไฟสวาทที่โหมกระหน่ำไม่ยอมดับ ธามันถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อตักตวงอากาศ หอบหายใจรุนแรง หน้าผากของเขากดแนบชิดกับหน้าผากมนของเธอ หยาดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและรักใคร่จนน่าใจหาย "ริน... ผมรักคุณ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก "ลงโทษผมให้ตายก็ยอม แต่อย่าผลักไสผมไปอีกเลยนะ..." ไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งวาจาใดตอบโต้ ริมฝีปากร้อนก็ทาบทับลงมาอีกครั้งอย่างเร่าร้อนและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม มือหนาลูบไล้ไปตามสรีระเย้ายวนภายใต้ชุดราตรีหรูหรา ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นออกทีละชิ้นท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก ประสานเสียงไปกับความหิวกระหายของผู้ชายคนที่เธอทั้งเกลียดชังและโหยหาที่สุดในชีวิต ค่ำคืนนี้ยาวนานและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุม ร่างสองร่างหลอมรวมเข้าหากันด้วยความโหยหาและการไถ่บาปอันเจ็บปวด โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น จะเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาไปตลอดกาล ทว่า... ในขณะที่ลมหายใจหอบกระชั้นกำลังสงบลงและความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องพัก เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ตะโกนเรียกดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่คะ! คุณแม่ขา อยู่ในนี้หรือเปล่าคะ คุณลุงบอกว่าคุณแม่อยู่แถวนี้..." ธามันชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อราวกกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ รินรดาหน้าซีดเผือด รีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายด้วยความตื่นตระหนก รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากห้าม ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยราวสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าถอดแบบมาจากธามันราวกับแกะ ก็ผลักประตูกระจกเปิดเข้ามาในห้องพักผ่อนส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นของบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระทึกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ