เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักผ่อนส่วนตัว ดูเหมือนจะเบาบางลงไปถนัดตา เมื่อร่างเล็กจ้อยในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตเป็นประกายใสแจ๋วราวกวางน้อยคู่นั้นกวาดมองผู้ใหญ่ทั้งสองคนสลับกันไปมา ก่อนที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มจะคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลงไปที่แก้มทั้งสองข้าง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ทางพันธุกรรมที่ต่อให้พยายามปฏิเสธอย่างไร ก็ไม่มีทางปฏิเสธได้พ้น "คุณแม่คะ... น้องพรีมเดินหลงทางค่ะ มีพี่ใจดีพามาส่งแถวนี้... เอ๊ะ! คุณอาคนนี้..." เด็กหญิงตัวน้อยเอียงคอมองธามันด้วยความสงสัยระคนคุ้นเคย ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ธามันรู้สึกคล้ายมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ สมองของเขาสفตื้อชาไปหมดเมื่อฝ่ามือเล็กๆ นั้นเอื้อมมาจับชายเสื้อสูทของเขาเบาๆ "คุณอาหน้าตาคุ้นจังเลยค่ะ... เหมือนรูปถ่ายในล็อกเกตของคุณแม่เลย..." หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอลุกพรวดขึ้นจากโซฟาด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยและเต็มไปด้วยเกราะกำบังพังทลายลงในเสี้ยววินาที ความตื่นตระหนกฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย รีบสาวเท้าเข้ามาอุ้มร่างเล็กของลูกสาวแนบอก พร้อมกับตวัดสายตาดุดันมองตรงไปยังอดีตสามีทันที "ออกไปจากที่นี่ซะ ธามัน" เสียงของรินรดาสั่นระริกเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามควบคุมมันให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อย่าล้ำเส้นเข้ามาในชีวิตส่วนตัวของฉันมากกว่านี้" ธามันยังคงยืนนิ่งงัน ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยซ้อนทับกับห้วงเวลาในอดีตที่เขาเคยละเลย ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจังทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก เขามองรินรดารembraceร่างเด็กน้อยไว้แนบแน่น ความหวาดระแวงในแววตาของเธอ บาดลึกเข้ามาในหัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งจนเจ็บปวดร้าวราญ "ริน... เด็กคนนี้..." ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกหลากหลายที่อัดแน่นจนล้นปรี่ ทั้งความผิดบาป ความโหยหา และคำถามมากมายที่พรั่งพรูเข้ามาในหัว "แก... แกอายุเท่าไหร่..." "เรื่องนั้นไม่ใช่กงการอะไรของคุณ!" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอกระชับอ้อมแขนอุ้มลูกสาวแน่นขึ้น พลางถอยหลังหนีห่างจากเขา "คุณเป็นแค่คนแปลกหน้าในชีวิตของเรา... อย่าลืมสิคะว่าคุณเป็นคนเลือกทางเดินนั้นเอง ธามัน คุณเป็นคนผลักฉันออกไปจากชีวิตคุณเอง!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า ธามันก้าวเท้าเข้าไปหาเธอตามสัญชาตญาณ มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกหมายจะคว้าแขนเรียวไว้ แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบด้วยความรวดเร็ว แววตาที่เธอมองมาเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและรังเกียจเดียดฉันท์ ซึ่งเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการลงทัณฑ์เขา "ถอยไป!" รินรดาตวาดเสียงกร้าว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นว่าความลับเรื่องชาติกำเนิดของลูกสาวจะถูกเปิดเผย "ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันแจ้งความข้อหาบุกรุกและคุกคาม ก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!" ธามันชะงักฝ่ามือที่ค้างกลางอากาศ ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยประเดประดอนเข้ามาซัดกระหน่ำ เขารู้ดีว่าตนเองไม่หลงเหลือสิทธิ์ใดๆ ที่จะเรียกร้องความสนใจจากเธออีกแล้วในฐานะอดีตสามี แต่ในฐานะของ... พ่อ ภาพรอยยิ้มและดวงตากลมโตคู่พิมพ์เดียวกันนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดอย่างสลัดไม่หลุด "ผมแค่อยากคุยกับคุณ... เรื่องของเรา..." ธามันพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ทว่ามันกลับสั่นพร่าอย่างน่าสมเพช "ไม่มีเรื่องของเราอีกต่อไปแล้วค่ะ มีแค่เรื่องงานระหว่างคุณกับบริษัทของฉันเท่านั้น และถ้าคุณยังทำตัวรุ่มร่ามอย่างไร้ความเป็นมืออาชีพแบบนี้ ฉันจะยกเลิกสัญญาโปรเจกต์ทั้งหมดทันที!" รินรดาประกาศกร้าว น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวไม่มีความลังเลเจือปนแม้แต่น้อย ก่อนเธอจะหันหลังเดินอุ้มลูกสาวมุ่งตรงไปยังประตูกระจกด้านในเพื่อหลบเลี่ยงสถานการณ์อันตึงเครียดนี้ ธามันมองตามแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไปทุกที ความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจตีรวนขึ้นมาจนจุกอก เขาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องพักผ่อนที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายน้ำหอมประจำตัวของเธอ กลิ่นกายหอมหวานที่เขาเคยซุกซบและโอบกอดไว้ในยามค่ำคืน... คืนอันเร่าร้อนที่เคยหลอมรวมร่างกายและจิตวิญญาณเข้าด้วยกัน แม้ในยามนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความเย็นชาและอีโก้ที่ค้ำคอ แต่มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกสัมผัส ทุกอุณหภูมิความแนบชิดระหว่างเขากับรินรดานั้นทรงพลังและตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอมา ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวที่เธอนั่งเมื่อครู่ ฝ่ามือหนานวดคลึงขมับของตัวเองอย่างแรงเพื่อขับไล่ความปวดตุบที่แล่นริ้วขึ้นมา ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัว เด็กหญิงคนนั้น... ช่วงอายุของแกมันสอดคล้องกับช่วงเวลาที่พวกเขายังใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันก่อนจะหย่าร้างอย่างพอดิบพอดี หัวใจของธามันเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวงผสมความหวังอันริบหรี่ หากเด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขาจริง... เขาก็ได้ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือคู่นี้อย่างแท้จริง และการไถ่บาปที่เขาต้องชดใช้ คงไม่ใช่แค่การคุกเข่าขออภัย แต่มันคือการทวงคืนหัวใจของอดีตภรรยาผู้สูงศักดิ์กลับคืนมาให้จงได้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นครืดคราดดึงสติของธามันให้หลุดออกจากภวังค์ เขากดรับสายด้วยใบหน้าบึ้งตึง "ว่าไงคินน์" *(“เสียงเครียดเชียวนะธาม... นายเจออะไรเข้าล่ะ หรือว่าคุณซีอีโอคนสวยเขาตอกหน้าหงายกลับมาตามคาด?”)* ปลายสายหัวเราะเยาะในลำคอด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย คินน์ผู้เป็นทั้งคู่แข่งและผู้สนับสนุนในเงามืดเอ่ยเย้าแหย่ "นายต้องการอะไร ดึกดื่นแบบนี้โทรมาทำไม" ธามันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับอีกฝ่ายในเวลานี้ *(“ฉันแค่อยากจะเตือนสติว่า อย่ามัวแต่หลงเสน่ห์อดีตเมียเก่าจนลืมภารกิจที่ฉันมอบหมายให้ล่ะ”)* เสียงของคินน์เข้มขึ้นเล็กน้อยแฝงความกดดัน *(“ข้อมูลลับในห้องทำงานของรินรดา นายหาเจอหรือยัง? จำไว้ว่าถ้านายพลาด... บริษัทของนายไม่มีวันฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อีกแน่ และสิ่งที่นายอยากจะได้คืน ทั้งตัวเธอและทุกอย่าง... ก็จะหลุดลอยไปตลอดกาล”)* ธามันขบกรามแน่นจนสันนัดนูนขึ้นเด่นชัด เขาเกลียดการถูกควบคุม แต่มันไม่มีทางเลือกอื่นให้เดินอีกแล้วในยามนี้ "ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร ไม่ต้องสอน" ธามันตัดบทก่อนจะกดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำพูดใดๆ ต่อไป ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องพักผ่อนอีกครั้ง ธามันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจไปทั่วบริเวณเพื่อหาทางเข้าถึงห้องทำงานส่วนตัวของรินรดาที่อยู่ถัดจากห้องนี้ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดิน สายตากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังแท้ใบย่อมของรินรดาที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานตัวเล็กริมหน้าต่าง เนื่องจากเธอรีบร้อนอุ้มลูกสาวหนีออกไปเมื่อครู่ จึงทำให้ลืมสิ่งสำคัญชิ้นนี้ไว้ สัญชาตญาณความมืดมนในตัวธามันสั่งการให้เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะตัวนั้นช้าๆ ฝ่ามือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปสัมผัสกับซิปกระเป๋า ความลังเลก่อตัวขึ้นในอกระหว่าง "จริยธรรม" ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด กับ "ความอยากรู้อยากเห็น" ที่กำลังแผดเผาหัวใจ โดยเฉพาะเรื่องของเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้น... ธามันตัดสินใจรูดซิปกระเป๋าเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เอกสารกองโตถูกพลิกผ่านด้วยความรวดเร็ว จนกระทั่งปลายนิ้วของเขาไปสะดุดเข้ากับซองกระดาษสีน้ำตาลปึกหนาที่ซุกอยู่ลึกสุด เขารีบหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดดูทันที ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงในทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความบนหัวกระดาษแผ่นแรก... ผลการตรวจ DNA ของสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ชื่อดัง ระบุชื่อของเด็กหญิงพริมา และชื่อของบิดาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง! ดวงตาของธามันเบิกกว้าง ลลมหายใจติดขัด หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาในวินาทีนี้เอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ