โปรเจกต์พังพินาศเริ่มที่ห้องประชุม

"ถ้าคุณคิดว่าบทกากๆ แบบนี้จะผ่านตาผมได้ในฐานะผู้กำกับละก็ ผมแนะนำให้คุณเอาเวลาไปเขียนบทละครน้ำเน่าหลังข่าวแทนการมาเสียเวลานั่งเก้าอี้โปรดิวเซอร์ที่นี่เถอะค่ะ คุณอาคิระ" เสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบจนเกือบเย็นชาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมชั้น 24 ของสตูดิโอใหญ่ แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกกระจายไปทั่วห้อง ดึงสติทุกคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับเอกสารให้ชะงักกึก อาคิระไม่ได้สะทกสะท้าน เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนภาพชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูเนี้ยบตั้งแต่ทรงผมจนถึงเนคไทที่ผูกแน่นไม่มีหลุดรุ่ย—'เร็น' ผู้กำกับหนุ่มอัจฉริยะที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและมาตรฐานที่สูงจนน่าหมั่นไส้ "แล้วถ้าคุณคิดว่าสติปัญญาอันจำกัดของคุณจะเข้าใจ 'ความซับซ้อน' ของตัวละครในบทนี้ได้ ผมว่าคุณคงต้องไปหาหมอเช็กระดับ EQ ดูก่อนนะคะ คุณเร็น" อาคิระตอบโต้ทันควัน น้ำเสียงเนิบนาบแต่เชือดเฉือนด้วยถ้อยคำที่ทำให้คนฟังถึงกับกระตุกคิ้ว บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะคว้ามีดมาหั่นได้ ไดอะล็อกโต้ตอบระหว่าง 'ผู้กำกับมือทอง' กับ 'โปรดิวเซอร์มือฉมัง' กลายเป็นมหกรรมสาดกระสุนทางคำพูดที่ไม่มีใครกล้าสอดแทรก ทีมงานคนอื่นๆ ต่างทำตัวลีบเล็ก พยายามหายใจให้เบาที่สุดราวกับกลัวว่าความขัดแย้งของทั้งคู่จะระเบิดใส่ตัวเอง "โปรเจกต์นี้มีงบประมาณจำกัด และเวลาที่เรามีก็เหมือนทรายที่ไหลออกจากมือ แต่ดูที่คุณทำสิ... เปลี่ยนบทหน้างานทุกวัน คุณคิดว่าทีมงานเป็นหุ่นยนต์ที่โปรแกรมใหม่ได้ทันทีเลยเหรอ?" เร็นขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอาคิระ "ถ้างานที่มันห่วยแตกตั้งแต่ต้น ผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำตามแผนเดิม" อาคิระสวนกลับ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่ออร่าความมั่นใจที่แผ่ออกมากลับไม่แพ้กัน "ถ้าคุณทำงานได้ 'ถึง' อย่างที่ปากว่า ผมก็คงไม่ต้องเสียเวลาแก้บทให้เหนื่อยแบบนี้หรอกค่ะ" เร็นแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาทำให้ลมหายใจของอาคิระสะดุดไปชั่วขณะ "งั้นเรามาทำข้อตกลงกันไหมคะ?" เร็นกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและทรงพลัง "ในเมื่อคุณบอกว่าผมทำงานไม่ถึง และผมก็บอกว่าบทคุณมันห่วย... ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าผมจะแก้หน้างานยังไง คุณต้องเป็นคนเขียนหน้างานนั้นใหม่ให้เสร็จภายในสิบห้านาที ห้ามขาด ห้ามเกิน" "กล้าดีนี่" อาคิระเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มประเมินความเสี่ยง แต่ความท้าทายในดวงตาของเร็นมันกระตุ้นสัญชาตญาณนักเขียนในตัวเขาอย่างรุนแรง "ถ้าฉันทำได้ตามที่คุณต้องการ คุณต้องเลิกทำตัวเป็นเผด็จการในกองถ่าย และยอมฟังไอเดียคนอื่นบ้าง ตกลงไหมคะ?" เร็นขยับยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย มือแกร่งยื่นข้ามโต๊ะมาตรงหน้าอาคิระ "ตกลงค่ะ ถ้าคุณทำไม่ได้... คุณต้องลาออกจากโปรเจกต์นี้ทันที" อาคิระไม่ลังเล เขายื่นมือออกไปกุมมืออีกฝ่ายแน่น สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักของเร็นส่งผ่านมายังผิวสัมผัสของเขา ความร้อนจากไออุ่นนั้นทำให้บรรยากาศที่ดูเหมือนจะลุกเป็นไฟกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแทรกซึมเข้ามา มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชัง แต่มันคือแรงดึงดูดที่น่ากลัว... แรงดึงดูดระหว่างคนสองคนที่หัวแข็งพอๆ กัน "ดีค่ะ จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่เก่งแต่ปาก" อาคิระกล่าว พยายามสะบัดมือออกแต่เร็นกลับรั้งไว้แน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจ้องตากันจนแทบจะเผาไหม้ เสียงประตูกระจกของห้องประชุมก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคลที่สาม' ที่ไม่มีใครคาดคิด "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่ดูเหมือนพวกคุณสองคนจะมีเรื่องให้ต้องเคลียร์กันยาวเลย เพราะตอนนี้สถานีโทรทัศน์สั่งระงับโปรเจกต์นี้อย่างไม่มีกำหนดค่ะ" เสียงของเลขาสาวหน้าห้องทำให้ทั้งอาคิระและเร็นผละออกจากกันทันที ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด มือที่ยังกุมกันอยู่นั้นเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างฉับพลัน "หมายความว่ายังไง?" อาคิระถาม เสียงสั่นเล็กน้อย เร็นไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเขากลับกวาดมองไปที่เอกสารบนโต๊ะก่อนจะหันมามองอาคิระด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็น "ดูเหมือนว่า 'ข้อตกลง' ของเรา จะกลายเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดในชีวิตแล้วนะคะ... เพราะถ้าโปรเจกต์นี้พัง เราทั้งคู่ก็ไม่มีที่ให้ไปต่อแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นที่แสนพายุบุแคมของอาคิระและเร็นนะคะ หวังว่าจะลุ้นไปด้วยกันในตอนหน้านะคะ!