ความเปราะบางของมนุษย์

"รินทร์... นายรู้ไหมว่าอัลกอริทึมที่แม่นยำที่สุด ไม่ใช่ชุดตัวเลขที่คำนวณจากความน่าจะเป็น แต่คือความผิดพลาดที่มนุษย์ยอมรับว่าตัวเองควบคุมไม่ได้" กระบอกปืนเลเซอร์สีเงินวาววับนิ่งสนิทอยู่ในมือของเอเลน่า ปลายกระบอกจ่อตรงเข้าที่กึ่งกลางหน้าอกของผม แสงสีแดงจากเลเซอร์เล็งเป้าแตะอยู่ที่ตำแหน่งหัวใจพอดี พลังงานคุกรุ่นในบรรยากาศหนาแน่นจนผมได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งผ่านอากาศรอบกาย ในเสี้ยววินาทีนั้น สมองของผมประมวลผลความน่าจะเป็นนับล้านรูปแบบ แต่มีเพียงหนึ่งเดียวที่ผมเลือกจะเชื่อ... คือสายตาของเธอ ผมไม่ถอยหลัง ไม่ยกมือขึ้นป้องกัน และไม่พยายามใช้พลังจิตสร้างม่านพลังงานขึ้นมาอีก ผมเพียงแค่ลดมือลงข้างลำตัว เผยให้เห็นจุดเปราะบางที่สุดของร่างกาย "ถ้าอาจารย์จะยิง ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องคำนวณหนีหรอกครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยในระดับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เธอเองก็คงรับรู้ได้จากเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนในชุดสูทของเธอ "เพราะถ้าอาจารย์คือผู้กุมความลับของ Time Loop นี้ การที่อาจารย์ต้องเล็งปืนมาที่ผม มันคือความล้มเหลวของแผนการที่อาจารย์วางไว้เองไม่ใช่หรือครับ?" คิ้วเรียวสวยของเอเลน่าขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย ดวงตาของเธอที่เคยเฉยเมยราวกับเครื่องจักรกลับสั่นไหววูบหนึ่ง เธอไม่ได้กดยิง แต่เธอกลับเดินเข้ามาใกล้จนปลายกระบอกปืนแนบสนิทกับหน้าอกของผม ความร้อนจากกระบอกปืนส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงผิวหนัง "นายมันฉลาดเกินไป รินทร์... ฉลาดจนฉันอยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้ เพื่อที่จะไม่ต้องเห็นนายเดินไปสู่หายนะที่ฉันไม่อาจแก้ไขได้" เธอพึมพำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่ มีเพียงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานับร้อยศตวรรษ รอบตัวเราคือเศษซากของสถานีวิจัยมิติที่เพิ่งถูกทำลาย แรงระเบิดจากผู้บุกรุกเมื่อครู่ทำให้โครงสร้างสถานีสั่นคลอน แสงสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจจักรกลที่กำลังจะหยุดทำงาน ผมเอื้อมมือไปจับที่ปลายกระบอกปืนของเธออย่างแผ่วเบา กดมันลงต่ำให้พ้นจากตำแหน่งสำคัญ "ความเปราะบางของมนุษย์ ไม่ใช่แค่การถูกทำลายได้ง่ายๆ หรอกครับอาจารย์ แต่มันคือการที่เรารู้อยู่เต็มอกว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แต่เราก็ยังเลือกที่จะเดิมพันด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุด... เช่นความเชื่อใจ" เอเลน่าชะงัก เธอปล่อยมือจากปืน ปืนเลเซอร์ร่วงลงสู่พื้นเสียงดังเคร้ง ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงพิงกับแผงควบคุมที่ยังคงทำงานอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ความแข็งแกร่งที่เธอพยายามสร้างเป็นกำแพงพังทลายลงต่อหน้าผม "นายไม่เข้าใจ..." เธอหลับตาลง แสงไฟสีแดงอาบไล้ใบหน้าของเธอให้ดูเศร้าสร้อย "ในการวนซ้ำครั้งที่ 142 นายไม่ใช่คนแรกที่พูดกับฉันแบบนี้ แต่ละครั้งที่ฉันเห็นนายถูกสังหารเพราะปกป้องฉัน มันคืออัลกอริทึมที่ฉันพยายามแก้ไขมาตลอดชีวิต แต่การที่นายรอดมาได้ในครั้งนี้... มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในความน่าจะเป็นของฉันเลย" ผมก้าวเข้าไปหาเธอ ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบจะไม่มีช่องว่าง ผมยื่นมือไปเช็ดคราบเขม่าที่เปื้อนบนแก้มของเธออย่างเบามือ สัมผัสถึงความร้อนจากกายเนื้อของอาจารย์ที่แสนเย็นชาคนนี้ นี่คือสิ่งที่ตำราฟิสิกส์เล่มไหนก็สอนไม่ได้ "ถ้าอย่างนั้น ครั้งที่ 143 นี่แหละครับ คือตัวแปรใหม่" ผมกระซิบข้างหูเธอ "ลืมอัลกอริทึมเดิมๆ ทิ้งไป แล้วมาลองเดิมพันกับผมดูอีกสักครั้ง... เราจะรอดไปด้วยกัน" ในจังหวะที่หัวใจของเราดูเหมือนจะเชื่อมประสานกันผ่านความเข้าใจที่ยากจะหาคำอธิบาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบนิรภัยของสถานีที่เงียบไปนานก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง *ตืด... ตืด... ระบบตรวจพบรหัสพันธุกรรมที่ไม่ปรากฏในฐานข้อมูล: เผ่าพันธุ์ ‘ผู้สังเกตการณ์’ เลเวล SSS กำลังแทรกซึมเข้าสู่แกนกลางเวลา* เอเลน่าลืมตาขึ้นทันที ประกายความหวาดกลัวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนฉายชัดในดวงตาของเธอ เธอรีบคว้ามือผมไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือของผม "รินทร์... อย่าขยับ! พวกมันไม่ได้มาเพื่อล่าเรา แต่มันมาเพื่อ ‘รีเซ็ต’ จักรวาลนี้ใหม่ทั้งหมด และเป้าหมายแรกของพวกมัน... ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นสมองของนายที่อ่านอัลกอริทึมของพวกมันออก!" ทันใดนั้นเอง ผนังเหล็กหนาที่อยู่ด้านหลังของเราก็เริ่มบิดเบี้ยว ราวกับถูกใครบางคนใช้มือขยำกระดาษ รอยแยกของมิติปรากฏขึ้นท่ามกลางอากาศธาตุ พร้อมกับร่างเงาดำมืดที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า มันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีทองสามดวงที่จ้องมองมายังผม... ดวงตาที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นดวงตาของตัวผมเองในอีกเวอร์ชันหนึ่งที่ผ่านการแตกสลายมาแล้วนับล้านครั้ง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินทร์และอาจารย์เอเลน่ามาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ควอนตัมคอร์