การตัดสินใจครั้งแรก

"รินทร์! อย่าแตะต้องหน่วยความจำสำรองนั่น... ถ้าเธอทำลายมัน ข้อมูลที่ฉันรวบรวมมาทั้งชีวิตในลูปนี้จะสูญสิ้นไปตลอดกาล!" เสียงของดร.เอเลน่าสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของนักวิทยาศาสตร์ผู้สุขุมที่ผมเคยรู้จัก แต่เป็นเสียงของมนุษย์ที่กำลังหวาดกลัวต่อการสูญเสียตัวตน ร่างของเธอถูกตรึงอยู่กับแผงวงจรแม่เหล็กไฟฟ้าใจกลางหอคอยแห่งกาลเวลา ประกายไฟแลบแปลบปลาบผ่านชุดแล็บสีขาวที่ขาดวิ่นไปครึ่งหนึ่ง เธอกำลังถูกดูดกลืนโดยอัลกอริทึมที่ผิดพลาด ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากข้อมูลดิบในไดรฟ์ที่ผมถืออยู่ในมือ หน้าต่างโฮโลแกรมตรงหน้าผมแสดงผลค่าความน่าจะเป็นที่เด้งขึ้นมาราวกับพายุ—*โอกาสรอดของดร.เอเลน่า: 0.03%* แต่หากผมอัปโหลดรหัสแก้บั๊กนี้เข้าสู่ระบบหลัก ข้อมูลลับเรื่อง 'จุดเริ่มต้นของลูป' จะถูกลบทิ้งอย่างถาวรแลกกับการหยุดการทำลายล้างสถานีวิจัยแห่งนี้ ผมกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน มือที่ถือไดรฟ์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความหนักอึ้งของการตัดสินใจที่ไม่มีใครสอนผมมาก่อน "อาจารย์ครับ..." ผมเค้นเสียงออกมา "ถ้าผมเลือกข้อมูล... ผมจะไขความลับของจักรวาลได้สำเร็จอย่างที่ผมฝันไว้ แต่ผมจะต้องเสียอาจารย์ไป และถ้าผมเลือกอาจารย์... ผมก็จะเป็นแค่นักเรียนที่เดินหลงทางอยู่ในเขาวงกตแห่งเวลาที่ไม่มีคำตอบ" "รินทร์... ฟังฉันนะ" เอเลน่าพยายามฝืนยิ้มแม้เลือดจะไหลซึมออกมาจากขมับ "ความรู้ที่ไม่มีมนุษย์เหลืออยู่ให้แบ่งปัน มันก็เป็นแค่ขยะในอวกาศ เลือกสิ่งที่จะทำให้เธอเป็น 'มนุษย์' ไม่ใช่เครื่องจักรคำนวณ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้นจนหายใจลำบาก ระบบป้องกันสถานีประกาศเตือนด้วยเสียงสังเคราะห์ที่เย็นชา *[คำเตือน: ความเสถียรของมิติเหลือ 15% จะทำการรีเซ็ตระบบในอีก 60 วินาที]* ในวินาทีนี้นัยน์ตาของผมไม่ได้มองแค่แผงควบคุม แต่มองลึกลงไปในอัลกอริทึมของชีวิตที่ผ่านมาสิบตอน ผมจำแววตาที่อาจารย์สอนให้ผมแก้สมการควอนตัมบนกระดานไวท์บอร์ดที่บ้านพัก จำความอบอุ่นของกาแฟที่เธอชงให้ในคืนที่ผมนอนไม่หลับเพราะไล่ล่าหาความจริง นี่ไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือความทรงจำที่เราสร้างร่วมกัน ผมตวัดนิ้วผ่านอินเตอร์เฟซอย่างรวดเร็ว ป้อนคำสั่งย้อนกลับ (Reverse Sequence) ซึ่งเป็นวิธีที่เสี่ยงที่สุดในตำราที่เคยศึกษามา มันไม่ใช่การเลือกระหว่างข้อมูลหรือชีวิต แต่มันคือการ 'หลอมรวม' "ผมจะไม่เสียทั้งสองอย่าง" ผมพึมพำกับตัวเอง "ถ้าอัลกอริทึมนี้ฉลาดนัก งั้นลองคำนวณ 'ค่าความปรารถนาของผม' ดูหน่อยเป็นไง!" ผมเสียบไดรฟ์ลงในช่องว่างของแผงควบคุม แรงกระแทกจากกระแสไฟฟ้ามหาศาลตีกลับเข้าที่ร่างกายผมจนรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นกำลังจะแตกสลาย เอเลน่ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นผมเลือกที่จะเชื่อมต่อ 'กระแสประสาท' ของตัวเองเข้ากับข้อมูลดิบที่กำลังคลุ้มคลั่ง เพื่อใช้สมองของผมเป็นตัวประมวลผลแทนระบบหลักที่พังทลาย แสงสีครามสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องจนมองไม่เห็นสิ่งใด ผมรู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่นลงไปในมหาสมุทรแห่งตัวเลขและรหัสไบนารีที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในห้วงเวลานั้น ผมเห็นภาพอดีต อนาคต และความทรงจำที่อาจารย์เอเลน่าพยายามปิดบังไว้... มันคือภาพของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ในสถานที่แห่งนี้ แต่เขามีอายุมากขึ้น และในมือของเขาไม่ได้ถือไดรฟ์ แต่ถือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น เสียงเตือนระดับ SSS ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของผม ไม่ใช่จากระบบสถานี แต่มันดังมาจาก 'ระบบของตัวผมเอง' ที่ถูกปลดล็อกโดยไม่คาดคิด *[ตรวจพบผู้บุกรุกจากเส้นเวลาคู่ขนาน: ยืนยันรหัสประจำตัว... รินทร์ (จากลูปที่ 999)]* ร่างเงาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่ผมเพิ่งเปิดออก เขาคนนั้นมีใบหน้าเดียวกับผมเป๊ะ แต่ดวงตานั้นว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ราวกับว่าเขาได้ละทิ้งความเป็นมนุษย์ไปทั้งหมดเพื่อแลกกับอำนาจในการบงการเวลา "การตัดสินใจของเธอในครั้งนี้" ชายในชุดคลุมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "มันคือสิ่งที่ทำให้ฉันต้องกลายเป็นปีศาจ... รินทร์" เขายื่นมือออกมา ประกายไฟสีแดงฉานลุกโชนขึ้นรอบปลายนิ้ว ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบที่ไม่มีวันสิ้นสุดนะ... ตัวฉัน" และในเสี้ยววินาทีก่อนที่แสงสีแดงจะปะทะกับม่านพลังงานที่ผมสร้างไว้ ผมก็เห็นเอเลน่าที่ถูกปลดปล่อยจากการจองจำ... แต่เธอกลับหันกระบอกปืนเลเซอร์ในมือ มาเล็งตรงมาที่หัวใจของผมแทนที่จะเป็นผู้บุกรุก ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับผมนะครับ – ควอนตัมคอร์