คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

“ค่าความหนาแน่นของอนุภาคในมิติที่สี่กำลังพุ่งสูงขึ้น รินทร์... ขยับไปทางซ้ายสามองศา เดี๋ยวนี้!” เสียงของ ดร. เอเลน่า เฉียบขาดและแหบพร่าผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่ติดอยู่หลังใบหู ผมไม่รีรอที่จะทิ้งตัวลงหมอบกับพื้นเย็นเยียบของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลคล้ายกับแผ่นดินไหวระดับแปดริกเตอร์สั่นคลอนโครงสร้างเหล็กกล้าจนเกิดเสียงครางโหยหวน ประกายไฟสีน้ำเงินจัดจ้าพุ่งผ่านเหนือหัวผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นโอโซนและไอความร้อนที่เกิดจากการฉีกขาดของมิติฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ผมหอบหายใจถี่ สายตาของผมจ้องมองไปยัง ‘รอยแยก’ กลางอากาศที่กำลังขยายตัวราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหยุดทำงาน สิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... คือตัวผมเอง ชายคนนั้นสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่ขาดวิ่นและเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าของเขาดูแก่กว่าผมราวสิบปี รอยแผลเป็นลากยาวจากหางคิ้วลงมาถึงโหนกแก้ม แววตาที่จ้องมองมาทางผมไม่ได้มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความเวทนา และความลับที่หนักอึ้งเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะแบกรับไหว “ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันในไทม์ไลน์นี้” ร่างนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาต่ำและสั่นเครือคล้ายกับแก้วที่กำลังจะแตกกระจาย “รินทร์... ฟังให้ดี ถ้ายังอยากให้ทุกอย่างจบลงโดยไม่พินาศไปกว่านี้ จงอย่าเชื่อในสิ่งที่เธอกำลังคำนวณอยู่” “อาจารย์เอเลน่า...” ผมเรียกชื่ออาจารย์ผ่านอุปกรณ์สื่อสารด้วยน้ำเสียงที่ควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะปั่นป่วนราวกับพายุ “คุณเห็นเขาไหม? อีกตัวตนหนึ่ง... มันเกิดอะไรขึ้น?” ไม่มีเสียงตอบกลับจาก ดร. เอเลน่า มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวทิ้งตัวลงปกคลุมห้องปฏิบัติการ ผมสังเกตเห็นไฟที่หน้าจอโฮโลแกรมของผมดับวูบลง อัลกอริทึมที่ผมออกแบบมาเพื่อคำนวณความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ในอนาคตหยุดทำงานโดยสิ้นเชิง รหัสสีแดงฉานกระพริบถี่อยู่บนหน้าจอแทนที่ตัวเลขสถิติ: *[SYSTEM ERROR: PARADOX DETECTED]* “เลิกพยายามเชื่อมต่อเถอะ” ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว ฝีเท้าของเขาไร้ซึ่งเสียง “เธอกำลังอยู่ในวงจรที่ถูกออกแบบมาให้หลงทาง รินทร์ เธอคิดว่าความฉลาดของเธอคือพรสวรรค์ แต่จริงๆ แล้วมันคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดให้เธอเดินตามรอยเท้าของพวกมัน” “พวกมัน?” ผมยันตัวลุกขึ้นยืน มือขวาเอื้อมไปแตะที่กระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบอุปกรณ์ตัดสัญญาณมิติที่ผมประดิษฐ์ขึ้นเอง “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? และถ้าคุณคือตัวผมจริง คุณต้องรู้ว่าผมไม่มีทางยอมให้ใครมาชี้นำถ้าผมยังไม่เห็นตรรกะที่พิสูจน์ได้” ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูสมเพชตัวเอง “ตรรกะงั้นเหรอ? ในโลกของคนตาย ตรรกะมันไม่มีค่าหรอก” เขาหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือนาฬิกาทรายขนาดจิ๋วที่บรรจุทรายสีดำสนิท ซึ่งกำลังไหลย้อนจากล่างขึ้นบนอย่างผิดธรรมชาติ ทันใดนั้น ร่างของเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว ภาพลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปสลับกับภาพเงาของคนที่ตายไปแล้วนับร้อยนับพัน นี่ไม่ใช่แค่การข้ามเวลา แต่นี่คือร่องรอยของคนที่เป็น ‘ผู้ถูกลบ’ ออกจากประวัติศาสตร์ “รินทร์!” เสียงของ ดร. เอเลน่า ดังแทรกเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนผมไม่เคยได้ยินมาก่อน “ถอยห่างจากมัน! นั่นไม่ใช่ตัวคุณ... นั่นคือกับดักที่ถูกสร้างขึ้นโดย ‘สภาผู้สังเกตการณ์’ เพื่อล่อให้คุณเปิดเผยตำแหน่งของ ‘คอร์’ (Core)!” ผมชะงัก สายตาหันกลับไปมองร่างเบื้องหน้าที่เริ่มแผ่รังสีพลังงานสีม่วงเข้มออกมา พลังงานนั้นรุนแรงจนเครื่องจักรทุกอย่างรอบข้างระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ “เสียใจด้วยนะรินทร์” ร่างนั้นกล่าวพร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายเป็นใบหน้าของชายไร้หน้าที่มีเพียงรอยยิ้มที่วาดขึ้นอย่างบิดเบี้ยว “แต่ในไทม์ไลน์นี้ เธอคือตัวหมากที่เดินทางมาไกลที่สุดแล้ว” เขาก้าวผ่านรอยแยกเข้ามาประชิดตัวผมในพริบตา ความเย็นยะเยียบแทรกซึมเข้าสู่ไขสันหลัง ราวกับว่ากฎฟิสิกส์ทั้งหมดถูกสั่งระงับลงในวินาทีนั้น ผมพยายามถอยหนี แต่ทว่าขาทั้งสองข้างกลับขยับไม่ได้ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งกาลเวลาที่มองไม่เห็น มือที่หยาบกร้านของเขาคว้าเข้าที่คอเสื้อของผม แววตาไร้หน้าคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาผม พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในสมองเหมือนเสียงกรีดร้อง “คำนวณดูสิรินทร์... ความน่าจะเป็นที่เธอจะรอดไปได้ในวันนี้ คือศูนย์เปอร์เซ็นต์” ในจังหวะที่ผมกำลังจะตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้ายที่ผมซ่อนไว้ ระบบปฏิบัติการในสมองของผมก็ส่งเสียงเตือนยาวติดต่อกันด้วยโทนเสียงที่รุนแรงและบีบคั้นที่สุดเท่าที่เคยมีมา *‘[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนระดับพระเจ้า – การคงอยู่ของมิตินี้กำลังล่มสลาย]* *‘[ทางเลือกของคุณ: 1. ยอมรับการสลายตัวเพื่อรักษาความเสถียรของจักรวาล 2. ทำลายทฤษฎีบทสุดท้ายเพื่อปิดประตูมิติด้วยชีวิตของคุณ]* นิ้วของผมสั่นระริกขณะวางอยู่บนแผงควบคุมการระเบิดมิติที่ผมเตรียมไว้เป็นแผนสำรอง แต่ก่อนที่ผมจะกดลงไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... เป็นเสียงที่คุ้นเคยที่สุด เสียงที่ผมหวังว่าจะได้ยินมากที่สุดในเวลานี้ “รินทร์... อย่ากด!” ผมหันกลับไปมอง... และสิ่งที่เห็นก็ทำให้โลกทั้งใบของผมหยุดหมุนไปโดยสิ้นเชิง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คืออาจารย์เอเลน่าที่กำลังถือปืนลำแสงจ่อไปที่ขมับของ ‘ตัวผมอีกคน’ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือที่ข้างหลังอาจารย์... มีผมอีกสามคนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ – ควอนตัมคอร์