จำลองความเป็นไปได้

หน้าจอโฮโลแกรมสีครามสะท้อนบนม่านตาของผม ภาพจำลองความเป็นไปได้นับล้านเส้นสายกำลังพุ่งชนกันราวกับฝูงปลาเรืองแสงในห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง เสียงคำนวณของควอนตัมโปรเซสเซอร์ดังระรัวอยู่ในโสตประสาท คล้ายจังหวะชีพจรของเครื่องจักรที่เร่งเร้าให้ผมต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางที่ถูกต้องที่สุด “รินทร์ ความน่าจะเป็นในการหลบหนีผ่านจุดอับสัญญาณทิศใต้ลดลงเหลือร้อยละสิบสองแล้วนะครับ ถ้าคุณยังลังเลอยู่แบบนี้ เราทั้งคู่คงต้องติดอยู่ในลูปเวลาที่สามสิบเจ็ดนี้ไปตลอดกาล” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดของ ดร.เอเลน่า ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนสีส้มกะพริบถี่เตือนถึงระดับพลังงานสำรองที่กำลังวิกฤต เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นโลหะยังคงจดจ่ออยู่กับการควบคุมแนวสนามแม่เหล็กที่กำลังบิดเบี้ยวเพื่อซื้อเวลาให้เรา ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปล่อยให้สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากเหตุการณ์ในลูปก่อนหน้า ความผิดพลาดครั้งก่อนสอนให้ผมรู้ว่า การพึ่งพาดวงหรือสัญชาตญาณดิบมีแต่จะนำพาความพินาศมาสู่ความพยายามทั้งหมด การคำนวณความน่าจะเป็นไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข แต่มันคือการเข้าใจ ‘เจตจำนง’ ของกาลเวลาที่พยายามจะแก้ไขความผิดเพี้ยนของตัวมันเอง นิ้วเรียวยาวของผมขยับพิมพ์คำสั่งลงบนแป้นพิมพ์ลอยตัวอย่างรวดเร็ว โค้ดชุดที่สามสิบสองถูกป้อนเข้าสู่ระบบหลักเพื่อสร้างภาพลวงตาทางความร้อน เบี่ยงเบนเซ็นเซอร์ตรวจจับของกองกำลังพิทักษ์มิติที่กำลังปิดล้อมอาคารแห่งนี้ “อาจารย์ครับ ผมไม่ได้กำลังลังเล… ผมกำลังรอให้ความน่าจะเป็นที่สมบูรณ์ที่สุดปรากฏต่างหาก” ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น สายตาจับจ้องตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่กระโดดจากสิบสองเปอร์เซ็นต์พุ่งทะยานขึ้นเป็นแปดสิบเก้าจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์ในเสี้ยววินาทีที่กระแสลมวนทางควอนตัมเปลี่ยนทิศทาง นี่คือความงดงามของตรรกะที่ผมหลงใหล เมื่อปัจจัยทุกอย่างถูกจัดวางอย่างแม่นยำ ปาฏิหาริย์ก็เป็นเพียงแค่ผลลัพธ์ทางคณิตศาสตร์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ปึง! ประตูเหล็กกล้าทางด้านเหนือถูกแรงระกระแทกจากภายนอกจนยุบตัวลงมา รอยร้าวรานกระจายตัวเป็นใยแมงมุมพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งเข้ามา กลิ่นอายของสนามพลังงานพลาสม่าอบอวลไปทั่วบรรยากาศ ความกดอากาศในห้องลดฮวบลงจนแก้วหูอื้ออึง ดร.เอเลน่าไม่รอช้า เธอสะบัดมือขวาเบาๆ อุปกรณ์ชิ้นเล็กรูปทรงวงแหวนบนข้อมือของเธอปลดปล่อยลำแสงเลเซอร์สีฟ้าครามออกเป็นม่านพลังงานกั้นขวางทางเดินไว้ชั่วคราว “ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงของพวกมันกำลังรีบูต คุณมีเวลาอีกสามสิบวินาทีในการพาตัวเราออกไปจากที่นี่ รินทร์ ทำให้ผมเห็นหน่อยสิว่าสมองอัจฉริยะของคุณคุ้มค่ากับความไว้วางใจที่ผมมอบให้หรือเปล่า” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ เธอก็ยังคงรักษาความสงบและบุคลิกที่น่าค้นหาเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองต้องไม่ทำให้เธอผิดหวัง ผมกวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันพิกัด “คำนวณเสร็จสิ้น… เส้นทางหลบหนีผ่านท่อระบายความร้อนชั้นใต้ดินระดับสามเปิดใช้งานแล้วครับ เชิญครับอาจารย์” ผมคว้าข้อแขนเรียวของดร.เอเลน่าแล้วออกวิ่งนำหน้าพุ่งตรงไปยังช่องระบายความร้อนที่ถูกเปิดออกด้วยแรงระเบิดควบคุมทิศทาง ลมร้อนพัดสวนขึ้นมาปะทะใบหน้าพร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังระάอไปทั่วตึกระฟ้าแห่งนี้ ทว่า ในวินาทีที่ตัวผมกำลังจะก้าวพ้นขอบหน้าต่างกระจกนิรภัยเพื่อทิ้งดิ่งลงสู่เบื้องล่าง เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ผมไม่ได้ตั้งค่าไว้กลับดังขึ้นในระบบโฮโลแกรมส่วนตัวของผมเอง— *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ตรวจพบโปรแกรมแปลกปลอมเข้าสู่ระบบหลัก... ภารกิจลับระดับ SSS: ‘ผู้สังเกตการณ์ที่แท้จริง’ ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ* หน้าจอสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที พร้อมกับข้อความตัวอักษรวิ่งผ่านสายตาที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก: *“ยินดีด้วย รินทร์... คุณคำนวณการหนีรอดสำเร็จ แต่คุณลืมคำนวณไปว่า ใครคือผู้ที่สร้างลูปเวลานี้ขึ้นมาตั้งแต่แรกเริ่มกันแน่”* ดร.เอเลน่าที่วิ่งตามหลังมาหยุดชะงักลงทันที เธอมองหน้าผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่ปราศจากความอบอุ่น แต่มันคือสายตาของคนที่รู้ทุกความเคลื่อนไหวของผมมาตลอดตั้งแต่จุดเริ่มต้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในตอนนี้มากๆ นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ