พันธมิตรที่น่าสงสัย

“ข้อเสนอของเธอมีความเสี่ยงสูงเกินไปที่จะเรียกว่าทางเลือก, วาเลนิน” น้ำเสียงของรินทร์ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยเศษซากแผงวงจรควอนตัม แสงไฟสีแดงฉานกะพริบเป็นจังหวะกระชั้นชิดราวกับชีพจรของเครื่องจักรที่กำลังจะดับสูญ บนจอภาพโฮโลแกรมเบื้องหน้า ปรากฏข้อมูลพิกัดความน่าจะเป็นของการล่มสลายของไทม์ลูปที่เขากำลังคำนวณอยู่ ซึ่งตัวเลขสีแดงเหล่านั้นกำลังขยับเข้าใกล้ศูนย์เข้าไปทุกที ชายหนุ่มในชุดโค้ตกันหนาวสีเข้มปักลายวงจรขยับแว่นตากรอบโลหะเล็กน้อย สายตาคมกริบจดจ้องร่างของชายหนุ่มเรือนผมสีเงินยวดยอดที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังบรรจุอุปกรณ์พลังงานสูง วาเลนิน—ศัตรูคู่อาฆาตที่เคยพยายามลบข้อมูลความทรงจำของเขากลับมานั่งอยู่ที่นี่ ยิ้มเยาะด้วยมุมปากที่เต็มไปด้วยเลศนัย “ความเสี่ยงมักมาคู่กับผลตอบแทนเสมอไม่ใช่หรือครับ, คุณนักคำนวณ” วาเลนินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาโยนแท่งข้อมูลไทเทเนียมสีดำสนิทลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *กริ๊ก* “เธอเองก็รู้ดีว่า หากไม่มีกุญแจถอดรหัสนี้ อาจารย์เอเลน่าของเธอจะไม่สามารถออกจากมิติซ้อนทับได้ทันก่อนที่เกลียวเวลาจะดีดตัวกลับ ทางเลือกเดียวที่จะช่วยเธอได้... คือการร่วมมือกับคนที่เธอเกลียดที่สุด” รินทร์นิ่งเงียบ สมองของเขาประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ความน่าจะเป็นที่วาเลนินจะหักหลังอยู่ที่ร้อยละแปดสิบเจ็ดจุดสี่ แต่ความน่าจะเป็นที่เอเลน่าจะสูญหายไปในห้วงเวลาหากเขาปฏิเสธนั้นสูงถึงร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้า มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ กลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ความตึงเครียดนี้แทบจะเฉือนผิวหนังได้ ในขณะเดียวกัน ที่มุมห้องมืดสนิท ร่างเพรียวบางในชุดกราวน์สีขาวคุ้นตาค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงาสลัว ดร.เอเลน่าไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสีอำพันของเธอยังคงสงบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนล้าจากการข้ามมิติซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก้าวเข้ามายืนเคียงข้างรินทร์ มือเรียวแตะเบาๆ ที่ไหล่ของเขาเพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง “อย่าตัดสินใจด้วยอารมณ์นะ, รินทร์” เอเลน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ระบบคำนวณของเธออาจบอกความน่าจะเป็นได้ทุกอย่าง ยกเว้น... เจตจำนงเสรีของมนุษย์” “แต่อาจารย์ครับ...” รินทร์หันไปสบตา เธอเห็นความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของเด็กหนุ่มที่เธอเฝ้าฟูมฟักมาตลอดการเดินทางข้ามเวลา “ฉันเชื่อในการคำนวณของเธอ แต่ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอมากกว่า” เอเลน่ากล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ถ้าเขาอยากเล่นเกมนี้ เราก็แค่ต้องเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ใหม่” รินทร์หันกลับมามองวาเลนินอีกครั้ง แววตาของนักคำนวณอัจฉริยะเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว เขาหยิบแท่งข้อมูลสีดำขึ้นมาพิจารณา นิ้วเรียวเคาะลงบนพื้นผิวโลหะเบาๆ เป็นจังหวะรหัสผ่านที่เชื่อมต่อกับระบบ AI ส่วนตัว “ตกลง... เราจะร่วมมือกัน” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “แต่วาเลนิน ถ้าคุณคิดจะตลบหลังเราแม้แต่ก้าวเดียว ระบบป้องกันอัตโนมัติจะส่งพิกัดตำแหน่งของคุณไปยังกองกำลังพิทักษ์กาลเวลาก่อนที่สมองของคุณจะทันได้ประมวลผลเสร็จเสียอีก” รอยยิ้มบนใบหน้าของวาเลนินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาของอีกฝ่ายหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกสนุก “เธอเติบโตขึ้นมากจริงๆ นะ... รินทร์ น่าสนใจดีนี่ เอาล่ะ เปิดใช้งานแท่งข้อมูลนั้นซะ แล้วเราไปดูจุดจบของลูปนี้กัน” แสงสีฟ้าจากแท่งข้อมูลสว่างวาบขึ้นเมื่อเชื่อมต่อเข้ากับแผงควบคุมหลัก เสียงเตือนของระบบคอมพิวเตอร์ดังขึ้นรัวเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่เริ่มเดินเครื่องอย่างรวดเร็ว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่รหัสผ่านกำลังถูกถอด 100% หน้าจอหลักกลับปรากฏข้อความแปลกปลอมที่ไม่ได้มาจากระบบของวาเลนิน หรือแม้แต่ฐานข้อมูลของเอเลน่า *[Warning: Unknown Entity Detected - กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เครือข่ายภายนอก]* *[System Override: ตรวจพบการแทรกแซงจากอนาคต... บทที่ 21 กำลังเริ่มต้นขึ้น]* *[เงื่อนไขภารกิจระดับ SSS: ผู้มาเยือนจากมิติที่ศูนย์ได้ลืมตาตื่นแล้ว]* รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาจากด้านหลังของห้องควบคุม พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ—เสียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้ด้วยกันนะครับ