อาคมตัดสัญญาณ

เสียงหัวเราะแหบแห้งราดด้วยน้ำมันสนเก่าๆ ดังลอดออกมาจากซอกฟันของร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงเสาเรือนไม้สักทอง น้ำเสียงนั้นแหבריบและบาดหูราวกับกระดาษทรายเบอร์หยาบที่กำลังขัดสีฉวีวรรณอยู่บนโสตประสาท "สวัสดี... หมอผีไอทีรุ่นน้อง... ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคนคุ้นเคยที่นี่" ธันวาหรี่ตามองชายแปลกหน้าผู้สวมเสื้อหมอผีโบราณปักลายยันต์เปื้อนคราบเขม่าควัน แสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือของเขา สะท้อนเข้ากับแววตาดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นตากลมโต สมองส่วนหน้าของอดีตโปรแกรมเมอร์หนุ่มคำนวณความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็วดั่งการรันโค้ดภาษาซีพลัสพลัส "คุ้นเคยเหรอครับ? แต่ผมจำได้ว่าหน้าตาแบบคุณ... ต่อให้หมาข้างบ้านมองยังต้องส่ายหัวเพราะนึกว่าถังขยะเปียกเดินได้เลยนะครับ" ธันวาตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก มือซ้ายเคาะหน้าจอแท็บเล็ตเบาๆ เพื่อเปิดใช้งานระบบสแกนคลื่นพลังงานไสยศาสตร์ที่เขาเขียนโปรแกรมดัดแปลงขึ้นมาเองกับมือ รินรดาก้าวเท้าเข้ามาขนาบข้างสามี ร่างเพรียวบางในชุดผ้าปาเต๊ะทะมัดทะแมงตวัดสายตาคมกริบมองผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวสวยแอบซ่อนอยู่ในกระเป๋ามิติลับ เตรียมพร้อมที่จะหยิบ "กระทะเหล็กอาคม" หรือไม่ก็ "ไม้หน้าสามลงคาถา" ออกมาฟาดกบาลไอ้พวกชอบทำตัวน่ารำคาญได้ทุกเมื่อหากมันขยับตัวเข้าใกล้เกินระยะปลอดภัย "ปากกล้าดีนี่... ธันวา แกคิดจริงๆ หรือว่าการเอายันต์ไปแปะไว้ตามเสาไฟแล้วเขียนโค้ดภาษาประหลาด จะช่วยให้แกต้านทาน 'อาคมตัดสัญญาณ' ของสำนักเราได้" ชายปริศนากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม ควักตะปูตอกโลงศพขึ้นมาสามดอกในมือ พลางท่องคาถาพึมพำจนอากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* แท็บเล็ตในมือธันวาแผדเสียงเตือนดังลั่น หน้าจอแสดงผลกราฟฟิกรูปยันต์เกราะเพชรที่เคยเขียวขจี บัดนี้กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และมีเส้นสีดำหนาทึบพุ่งเข้ามากัดกินโค้ดคำสั่งทีละบรรทัดราวกับฝูงตั๊กแตนลงนาข้าว "ชิ... มันเล่นมุก 'ดีดีอส' (DDoS Attack) ใส่คาถาอาคมเราเว้ยเฮ้ย!" ธันวาขมวดคิ้วแน่น เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายตามไรผม เมื่อระบบป้องกันไสยศาสตร์ไอทีที่เขาใช้เวลาเขียนถึงสามวันสามคืนกำลังจะล่มสลายลงในพริบตา "ธันวา ถอยไป!" เสียงทุ้มห้าวทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ผู้กองศิลาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับปืนลูกซองยาวคู่ใจ ประทับบ่าแล้วเล็งตรงไปที่หน้าผากของไอ้หมอผีเฒ่าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย สายตาของนายทหารหนุ่มดุดันและนิ่งสงบดั่งผืนน้ำในบึงลึก "ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว กระสุนอาคมบรรจุเกลือเสกและตะปูอาถรรพ์นัดนี้ จะส่งวิญญาณแกไปรายงานตัวกับยมบาลแบบไม่ต้องรอคิว" ไอ้หมอผีเฒ่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นกระปากกระบอกปืนดำมืด แต่มันกลับหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆๆ ผู้กองศิลา... นายคิดว่าปืนทางโลกจะทำอะไรคนฝึกวิชาสายดำอย่างกูได้รึวะ!" มันสะบัดมือขว้างตะปูตอกโลงศพทั้งสามดอกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือหัวใจของธันวา! "ระวัง!" รินรดาร้องเตือนพร้อมกับตวัดมือวาบ มิติลับสีนิลเปิดออกกว้างในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวบางคว้า "ฝาชีสเตนเลสลงยันต์สะท้อนกลับ" ออกมาปัดปะทะกับตะปูอาถรรพ์อย่างแม่นยำ *เคร้ง! เปรี้ยง!* ประกายไฟสีเขียวมรกตแตกกระจายไปทั่วบริเวณ แรงกระแทกทำให้รินรดาก้าวถอยหลังไปสองก้าว แต่ดวงตากลับเปล่งประกายความดุดันยิ่งกว่าเดิม "บังอาจนักนะมึง! บุกมาถึงบ้านกูแถมยังกล้าปาของสกปรกใส่สามีกูอีก แบบนี้ต้องโดนตบด้วยส้นตีนสักทีสองทีถึงจะหายซ่า!" ธันวาเห็นจังหวะนั้น ดวงตาก็เป็นประกายไอทีขึ้นมาทันที "ที่รัก! รอแป๊บนะ ผมรีคอมไพล์โค้ดแก้ทางแป๊บ!" นิ้วเรียวยาวรัวบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยความเร็วแสงเพื่อส่งชุดคำสั่งยันต์ดิจิทัลสวนกลับไปยังคลื่นพลังงานของอีกฝ่าย ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมฉุยของ "แกงไตปลาปักษ์ใต้รสจัดจ้าน" ที่เคี่ยวไว้ในหม้อดินบนเตาถ่านหลังบ้าน ก็ลอยตามสายลมโชยมาปะทะจมูกของทุกคนในรัศมีร้อยเมตร กลิ่นหอมของข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกไทยดำที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดของการปะทะกันระหว่างไสยศาสตร์และเทคโนโลยีอย่างสิ้นเชิง ไอ้หมอผีเฒ่าสูดดมกลิ่นนั้นเข้าไปโดยไม่รู้ตัว สีหน้าที่เคยเหี้ยมเกรียมพลันชะงักกึก ท้องไส้เกิดอาการปั่นป่วนขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับมีกองทัพมดมาเดินขบวนอยู่ข้างใน ธันวาที่กด Enter ส่งโค้ดชุดสุดท้ายเสร็จพอดี เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มกวนประสาทให้มัน "เสร็จพิธี! ทีนี้มาดูกันซิว่า อาคมตัดสัญญาณของแก จะสู้กับ 'ไวรัสแกงไตปลาเผ็ดสะใจ' ของเมียผมได้รึเปล่า!" ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวสดใส พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นว่า *[System Restored & Counter-Attack Successful!]* แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่คลื่นยันต์ดิจิทัลจะพุ่งเข้ากระแทกใส่ร่างของหมอผีเฒ่า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสเภียรก็ดังขึ้นจากหน้าประตูรั้ว พร้อมกับร่างเงาปริศนาอีกสามร่างที่ก้าวทะลุผ่านม่านอาคมเข้ามาอย่างง่ายดาย และหนึ่งในนั้น... คือใบหน้าของคนที่ธันวาและรินรดาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "หมอผีวัยรุ่น" เสมอนะครับ