เสียงเรียกจากหลังเขา

“ถอยไปข้างหลัง...ริน!” เสียงคำรามต่ำในลำคอของศิลาทรงพลังพอจะกดทับเสียงแหบพร่าของวิญญาณในมุมมืดให้เงียบกริบลงทันที เขาขยับกายบังร่างภรรยาไว้มิดชิด มือขวาที่หยาบกร้านจากการจับปืนเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ส่วนมือซ้ายคว้าเอาฝาหม้อแกงกะทิสายบัวที่รินรดาเพิ่งปรุงเสร็จขึ้นมาถือไว้ต่างโล่ ผมไม่ได้ยืนเฉย ผมขยับนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กเครื่องจิ๋วที่ดัดแปลงมาเป็นอุปกรณ์ล่าผี หน้าจอสีเขียวมรกตแสดงผลโค้ดรหัสอาคมที่วิ่งเป็นสายน้ำ พลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในครัวเริ่มบิดเบี้ยว หลอดไฟนีออนสั่นระริกเหมือนคนเป็นไข้จับสั่น “เปิดกล่องให้แล้วไงครับ จะเอาอะไรอีก? ของในนั้นมันหมดอายุไปตั้งแต่ยุคคุณยังสาวแล้วนะยายผีแก่” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามคุมสติไม่ให้สั่น “ถ้าจะมาขอส่วนบุญ ก็ไปต่อแถวหน้าวัดนู่น อย่ามาทำตัวเป็นหัวขโมยบุกรุกเคหสถานคนอื่นแบบนี้” ร่างในเงามืดค่อยๆ เผยให้เห็นโครงหน้าผุพัง ดวงตาโบ๋ลึกจ้องมองไปที่รินรดาด้วยความอาฆาต เธอไม่ได้ตอบคำถามผม แต่ปากที่ไร้ริมฝีปากนั้นขยับพูดชื่อหนึ่งออกมา... ชื่อที่ทำให้รินรดาชะงักไปชั่วครู่ “...ลูก... คืนลูกข้ามา...” รินรดาเลิกคิ้วขึ้น สายตาดุดันของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนลุก เธอไม่ได้กลัวผี แต่มองผีเป็นแค่ ‘ศัตรูทางธุรกิจ’ ที่กำลังขวางทางทำมาหากินของเธอ “ถ้าอยากได้ลูกนัก ก็ไปตามหาเอาเองที่หลังเขาโน่น อย่ามางอแงแถวนี้ เพราะตอนนี้ข้าวในหม้อฉันกำลังเดือด ถ้ามันไหม้ขึ้นมา ฉันจะตบให้วิญญาณแตกกระเจิงจนจำทางกลับบ้านไม่ได้เลยเชียว!” บรรยากาศในครัวเปลี่ยนจากความสยองขวัญเป็นความตึงเครียดทันที รินรดาเดินอาดๆ เข้าไปหาเงามืดนั้นโดยไม่สนคำทัดทานของศิลา เธอหยิบยันต์สายฟ้าที่ผมจารึกโค้ดไว้แปะฉับเข้าที่หน้าผากของร่างนั้นทันที แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ร่างนั้นกรีดร้องโหยหวนจนแก้วน้ำในครัวแตกร้าว ก่อนจะสลายตัวกลายเป็นไอสีดำพุ่งทะลุหน้าต่างหายออกไปทางป่าชุมชนหลังบ้าน “มันไม่ใช่ผีธรรมดา” ผมพึมพำ พลางเช็กค่าพลังงานบนหน้าจอ “รอยประทับที่หน้าผากมัน... เป็นลายเซ็นของ ‘คน’ ที่เลี้ยงมันไว้” ศิลาเก็บปืนแล้วเดินมาโอบไหล่ภรรยา “ดูท่าทางป่าหลังเขาจะคึกคักกว่าที่คิดนะเมียจ๋า” “คึกคักหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ วันนี้ข้าวเย็นจืดสนิทเพราะไอ้ผีนั่นมันทำให้อารมณ์เสีย” รินรดาบ่นอุบก่อนจะหันมามองผม “ธันวา เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะเข้าป่า ถ้าใครกล้าส่งผีมาป่วนบ้านฉัน ฉันจะถอนรากถอนโคนมันถึงบ้าน ไม่ว่าจะเป็นคนหรือเป็นวิญญาณ!” คืนนั้นเรากินข้าวกันท่ามกลางความเงียบ ผมใช้เวลาจดจ่อกับการแกะโค้ดจากไอสีดำที่ทิ้งไว้บนพื้นโต๊ะ มันไม่ใช่แค่ไสยศาสตร์ทั่วไป แต่มันคือ ‘ซอฟต์แวร์วิญญาณ’ ที่ถูกโปรแกรมให้จดจำพิกัด รินรดานั่งขัดปืนคู่ใจของเธอด้วยท่าทางใจเย็น มือของเธอหยิบเอาสมุนไพรจากมิติลับออกมาตำจนกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน มันเป็นกลิ่นที่พวกผีร้ายเกลียดชังเป็นที่สุด เช้าวันรุ่งขึ้น หมอกหนาทึบปกคลุมป่าชุมชนจนมองไม่เห็นทางเดิน ศิลาเดินนำหน้าด้วยความระมัดระวัง ส่วนผมถือเครื่องตรวจจับคลื่นวิญญาณที่ประยุกต์มาจากวิทยุสื่อสารเก่าๆ เราเดินลึกเข้าไปจนถึงจุดที่ต้นไม้ใหญ่ถูกพันด้วยสายสิญจน์เก่ากรัง “หยุด...” ศิลาชูมือขึ้น “ได้ยินไหม?” เสียงเหมือนคนกระซิบกระซาบดังมาจากใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงผี แต่มันเป็นเสียงเครื่องจักรทำงาน! ผมรีบเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาดูค่าสัญญาณทันที กราฟสีแดงพุ่งสูงจนน่าตกใจ “ข้างล่างนั่น...” ผมกลืนน้ำลาย “ไม่ใช่สุสาน แต่มันเป็น ‘เซิร์ฟเวอร์ยักษ์’ ที่ฝังอยู่ใต้ดิน” รินรดาขมวดคิ้ว เธอใช้เท้าเตะกิ่งไม้ที่ปิดทับพื้นดินออก เผยให้เห็นฝาเหล็กกล้าที่มีลวดลายอักขระแปลกประหลาด “ผีตัวเมื่อคืนถูกกักขังไว้เพื่อเป็นแหล่งพลังงานให้กับไอ้เครื่องนี้งั้นเหรอ?” “น่าจะใช่ครับ แต่มันไม่ได้ใช้ไฟฟ้า... มันใช้ ‘จิตอาฆาต’ ของวิญญาณเป็นพลังงานขับเคลื่อนระบบ” ผมอธิบายพลางเหงื่อตก ในวินาทีที่ผมกำลังจะเสียบสายเคเบิลเพื่อเจาะระบบเข้าไปดูข้างใน เสียงเคาะเหล็กจากด้านล่างก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* จังหวะการเคาะนั้นรวดเร็วและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด มันเป็นรหัสมอร์สที่ใช้สื่อสารกันในกองทัพสมัยที่ศิลายังเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ ศิลาหน้าถอดสี “ริน... ถอยออกไป! นั่นไม่ใช่ผี!” ฝาเหล็กค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยกลไกที่ซับซ้อน ร่างของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากหลุมลึก เขาสวมชุดพรางที่คุ้นตา มือถือแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วแบบเดียวกับที่ผมใช้เป๊ะๆ เขายิ้มให้พวกเราด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น “สวัสดี... หมอผีไอทีรุ่นน้อง... ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคนคุ้นเคยที่นี่” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับผมนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!