ความลับใต้ฐานรากบ้าน

“ลายมือนี่... มันไม่ได้เพิ่งเขียนเมื่อสามปีก่อนนะครับริน แต่มันถูกเขียนขึ้นในวันที่พวกเรากำลังตอกเสาเข็มต้นแรกของบ้านหลังนี้ต่างหาก” ผมวางจดหมายแผ่นเก่าลงบนโต๊ะไม้สัก กลิ่นไอของกระดาษสาที่อบอวลไปด้วยความอับชื้นและมนตราบางอย่างทำให้ขนแขนของผมลุกชัน ธันวาอย่างผมที่คุ้นเคยกับคำสั่งภาษา C++ ยังต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะภาษาที่เขียนบนกระดาษแผ่นนี้ไม่ใช่แค่ตัวหนังสือ แต่มันคือ ‘คำสั่งเงื่อนไข’ (Logical Condition) ทางไสยศาสตร์ที่ซ่อนเอาไว้ รินรดาภรรยาผม ขมวดคิ้วแน่น มือเรียวสวยของเธอที่เพิ่งวางตะหลิวจากการผัดกะเพราหมูสับกลิ่นหอมฟุ้งลอยละล่องไปทั่วครัว บัดนี้กำแน่นจนเห็นเส้นเลือด เธอไม่ได้ดูตกใจ แต่เธอดู ‘โมโห’ มากกว่าที่ถูกใครบางคนเล่นตลกกับที่ดินทำกินของเรา “ธันวา... ถ้าแม่สามีคนเก่าเสียไปแล้ว แล้วใครเป็นคนเขียนจดหมายฉบับนี้ แล้วทำไมมันถึงมาโผล่ใต้ฝ้าเพดานที่พี่รินเพิ่งรื้อออกมาซ่อมล่ะคะ... อ้อ ขอโทษทีครับ ผมเผลอติดนิสัยพูดแบบสุภาพสตรีมานิดหน่อย แต่ประเด็นคือ... ใครกล้าฝังคำสาปไว้ใต้บ้านเรา!” เธอโพล่งออกมา ดวงตาคมกริบของเธอมันวาวด้วยความเด็ดขาด ผู้กองศิลาที่เพิ่งเดินกลับมาจากตรวจตราเขตสวนหลังบ้าน วางปืนพกคู่ใจลงบนโต๊ะก่อนจะกระชับเสื้อเครื่องแบบทหารให้เข้าที่ เขาเดินตรงเข้ามาประชิดตัวเรา สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากใต้พื้นบ้าน “ริน... ธันวา... เมื่อกี้ตอนที่ผมเดินวนรอบฐานรากฝั่งตะวันออก ผมรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลัง ‘ขยับ’ อยู่ใต้ดิน” ไม่ต้องรอให้ใครสั่ง ผมหยิบแท็บเล็ตคู่ใจที่ติดตั้งโปรแกรม ‘Ghost-Scanner’ ซึ่งผมปรับแต่งเองด้วยการเขียนโค้ดผสานยันต์แปดทิศขึ้นมาทันที หน้าจอแสดงสัญญาณความร้อนสีแดงฉานใต้ตำแหน่งที่เรากำลังยืนอยู่ มันไม่ใช่พลังงานของผีทั่วไป แต่มันคือพลังงานจาก ‘วัตถุโบราณ’ ที่มีกระแสจิตอาฆาตพยาบาทหนาแน่น “ศิลา เอาชะแลงมา!” รินรดาสั่งเสียงเฉียบขาด เธอไม่ต้องพึ่งมิติลับในตอนนี้ เพราะความเดือดดาลในฐานะเจ้าของบ้านมันพุ่งพล่าน พวกเราทั้งสามคนช่วยกันรื้อพื้นไม้กระดานแผ่นหนาออก กลิ่นดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดจางๆ พุ่งปะทะจมูกทันทีที่ช่องโหว่เปิดออก ภายใต้หลุมลึกประมาณหนึ่งเมตร ผมเห็นกล่องไม้ลงรักปิดทองสภาพเก่าคร่ำคร่าถูกฝังอยู่ มันไม่ได้ฝังไว้เฉยๆ แต่มันถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากตะปูโลงศพเจ็ดตัวตอกตรึงเป็นรูปดาวห้าแฉก “นี่มันพิธี ‘ถ่วงอาถรรพ์’...” ผมพึมพำขณะควักมือถือออกมาส่องไฟ “ใครที่ทำแบบนี้ตั้งใจจะให้บ้านหลังนี้กลายเป็น ‘คุก’ ของวิญญาณ ไม่ใช่ที่อยู่อาศัยของคนเป็น” “ช่างหัวมันสิครับ!” ผู้กองศิลาคำราม ลุยลงไปในหลุมแบบไม่กลัวเกรง มือหนาคว้าเข้าที่ตัวกล่องไม้โดยไม่สนคำเตือนของผม “ถ้าใครกล้ามาแช่งบ้านผม หรือพยายามจะสูบพลังชีวิตของภรรยาผม ผมจะถอนรากถอนโคนมันให้หมด!” ทันทีที่เขาสัมผัสกล่องไม้ เสียงหวีดหวิวเหมือนคนกำลังร้องไห้โหยหวนดังระงมไปทั่วบริเวณ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงลม แต่มันคือเสียงจากมิติที่ซ้อนทับอยู่ รินรดารีบดึงมิติลับของเธอออกมาสร้างเกราะป้องกันอาคมไว้รอบตัวเราทั้งสามคน ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองหนึ่งทีแล้วหยิบ ‘ยันต์ตบเกรียน’ ที่เธอเพิ่งจารึกเสร็จเมื่อเช้าแปะลงไปบนกล่อง “จะออกไปเองดีๆ หรือจะให้ฉันงัดมิติเอาไปขังไว้ในคุกขี้ไก่กันคะ!” เธอกล่าวเสียงเรียบ แต่ทรงพลัง กล่องไม้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนดินรอบข้างทรุดตัวลง ศิลากระชากกล่องขึ้นมาได้สำเร็จ ทันใดนั้น ฝากล่องก็เปิดออกเอง เผยให้เห็นวัตถุที่อยู่ข้างใน... มันไม่ใช่รูปปั้นผีสางที่ผมคาดการณ์ไว้ แต่มันคือ ‘ตุ๊กตาดินเผาหน้าตาเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมจำได้แม่น’... ใช่แล้ว มันคือใบหน้าของแม่สามีคนเก่าที่เสียชีวิตไปแล้ว! ตุ๊กตานั้นไม่ได้ว่างเปล่า ในมือของมันกำม้วนกระดาษที่เขียนด้วยเลือดสดๆ ว่า *‘ข้าจะกลับมาทวงคืนทุกอย่าง... โดยเฉพาะหลานชายที่เจ้ากำลังตั้งท้องอยู่’* รินรดาหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้กลัว แต่เธอเอามือกุมหน้าท้องตัวเองโดยสัญชาตญาณ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเย็นยะเยือกที่น่ากลัวยิ่งกว่าผีตนใด “ธันวา... ศิลา... ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้ต้องการแค่บ้าน แต่พวกมันต้องการ ‘ร่างใหม่’ ของลูกเรา” ในจังหวะนั้นเอง ไฟฟ้าในบ้านทั้งหลังก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ค่อยๆ เดินขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน ซึ่งเราทุกคนรู้ดีว่าใต้ถุนบ้านของเรา ‘ไม่มีทางเข้าออกนอกจากช่องนี้ที่เปิดอยู่’ และเสียงของผู้หญิงที่ดังขึ้นจากมุมมืดในครัวก็ทำให้พวกเราต้องหยุดหายใจ... “ขอบใจนะที่เปิดกล่องให้... สะใภ้รัก” ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "หมอผีวัยรุ่น" นะครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับผม