คืนหลอนในเตาอบขนม

"บอกผมทีว่าจมูกผมไม่ได้เพี้ยนไปเอง... กลิ่นใบยี่หร่ากับพริกแกงป่าโขลกหยาบๆ แบบนี้ มันกำลังลอยออกมาจากช่องลมของเตาอบขนมปังฝรั่งเศสตัวโปรดของผมใช่ไหมครับคุณริน" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแห้งผาก นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เพื่อเขียนโค้ดปราบผี ตอนนี้กลับถือประแจเหล็กขนาดพอเหมาะไว้มั่น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องเขม็งไปยังเตาอบสเตนเลส 2 ชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องครัว รินรดาหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวที่เพิ่งวางตะกร้าใส่แป้งสาลีลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง ถึงกับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสูดกลิ่นที่ลอยมาเตะจมูกเข้าเต็มรัก มันไม่ใช่แค่กลิ่นแกงป่าธรรมดา แต่มันคือ "แกงป่าปลาดุกย่างใบยี่หร่า" สูตรเด็ดที่เธอเพิ่งทำให้ญาติฝั่งสามีจอมสูบกินไปเมื่อกลางวันแ일을ชัดๆ และที่สำคัญที่สุด... ในห้องครัวตอนนี้ ไม่มีใครจุดเตา ไม่มีใครตั้งหม้อ และไม่มีแม้แต่เศษปลาดุกสักชิ้นเดียว! ผู้กองศิลา สามีหนุ่มผู้มีกล้ามเนื้อแน่นหนาตามแบบฉบับทหารผ่านศึก ไม่รอช้ารีบก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าภรรยาและน้องชายไว้ มือหนากำด้ามปืนพกประจำกายที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่น ดวงตาคมกวาดมองรอบห้องครัวด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ถูกปลุกเร้า "ถอยไปก่อนครับคุณริน ธันวา... เจ้าเตานั่นมันมีอาการแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วตอนที่ผมเดินผ่าน มันสั่น... สั่นเหมือนมีแรงกระแทกจากด้านใน ทั้งๆ ที่ข้างในนั้นควรจะมีแค่ความว่างเปล่า" ผู้กองศิลาเอ่ยเตือนเสียงต่ำ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแต่ประสาทสัมผัสตื่นตัวถึงขีดสุด บรืน... ปลุก! เสียงโลหะบิดตัวดังสนั่นจนน่ากลัว เตาอบสเตนเลสราคาแพงที่รินรดาสั่งตรงมาจากกรุงเทพฯ เพื่อใช้ทำเบเกอรี่ขายสร้างรายได้เสริม เริ่มสั่นกระפูงอย่างรุนแรงจนขาตั้งเหล็กครูดไปกับพื้นห้องเกิดเสียงแสบแก้วหู รอยต่อของฝาเตาที่มีซีลยางกันความร้อนค่อยๆ อ้าออกทีละน้อย พร้อมกับควันสีเทาอมเขียวที่พวยพุ่งออกมาแทนที่จะเป็นไอร้อนของเตาอบ แต่มันกลับเป็นกลิ่นหอมฉุนของเครื่องแกงที่เผ็ดร้อนจนแสบจมูก ธันวาขยับแว่นตาเล็กน้อย สมองอัจฉริยะประมวลผลด้วยความเร็วสูง มือซ้ายล้วงหยิบแผ่นยันต์ดิจิทัลที่ลงอักขระด้วยหมึกพิมพ์พิเศษจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก "เวรเอ๊ย... พลังงานวิญญาณระดับนี้ มันไม่ใช่แค่สัมภเวสีเร่ร่อนแล้วครับพี่ศิลา ไอ้วิญญาณตัวนี้มันมีความอาฆาตมาယ်แฝงมากับความหิวโหย มันกำลังใช้ความร้อนของเตาอบเป็นสื่อกลางในการ 'ปรุง' สิ่งแปลกปลอมเข้ามาในมิติของเรา!" "แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะน้องชายปล่อยให้มันพังเตาอบไม่ได้นะ นั่นทุนการทำมาหากินของผมกับคุณรินเขาเลยนะเว้ย!" ผู้กองศิลาคำรามในลำคอ พร้อมจะเหนี่ยวไกใส่ทุกสิ่งที่ขยับเขยื้อน "ใจเย็นๆ ครับผู้กอง ยิงสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ วิญญาณพวกนี้ถ้าใช้กระสุนธรรมดามันจะไม่ตาย แต่มันจะกระจายตัวแล้วสิงเข้าข้าวของเครื่องใช้ในบ้านจนกลายเป็นบ้านผีสิงจริงๆ นะครับ" ธันวาหันไปสบตารินรดาที่ตอนนี้แววตาไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความดุดันแบบ "ภรรยาสายตบ" ที่พร้อมจะซัดหน้าผีให้หมอบคาตีน รินรดาแค่น 1 เสียงในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ มือเรียวเอื้อมไปหยิบ "ไม้บรรทัดเหล็กหนา" ความยาวสองฟุตที่ใช้สำหรับวัดขนาดแป้งโดขึ้นมาถือไว้แทนอาวุธคู่กาย ดวงตากลมโตหรี่ลงมองเตาอบที่กำลังพ่นควันสีเขียวออกมาราวกับปากปล่องภูเขาไฟ "กล้าดียังไงมาใช้เตาอบของฉันทำอาหารเรี่ยราดแบบนี้... เตาเครื่องนี้ผ่อนหมดยังไม่ทันจะครบปี แกเป็นใครมาจากไหนถึงกล้ามาทำครัวรกในบ้านฉัน!" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด เธอเกลียดที่สุดคือคน (หรือผี) ที่มาทำความสะอาดบ้านและครัวที่เธอเพิ่งเช็ดถูจนเงาวับให้สกปรก ทันใดนั้น ฝาเตาอบก็กระเด็นหลุดออกด้วยแรงระเบิดเบาๆ ร่างเงาสลัวสีดำทะมืดโครงร่างบวมฉุราวกับคนจมน้ำตาย รูปร่างสูงใหญ่พุงพลุ้ยและส่งกลิ่นเน่าเหม็นคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเครื่องแกงป่าอย่างน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับถ่านไฟในเตาถ่าน อ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยวยาวโง้ง น้ำลายสีดำหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นกระเบื้องจนเกิดควันพุ่ง วิญญาณหิวโหยตนนั้นส่งเสียงคำรามแหบพร่า "หิว... ข้าหิว... ทำไมมึงถึงทำอาหารอร่อยขนาดนั้นแล้วไม่แบ่งกู... อาหารพวกนี้ต้องเป็นของกู!" มันพุ่งพรวดออกจากเตาอบด้วยความเร็วสูง เป้าหมายไม่ใช่ผู้กองศิลาที่มีรังสีอำมหิต แต่เป็นตะกร้าขนมปังและถาดแป้งที่รินรดากำลังจะอบขายในวันพรุ่งนี้ มันอ้าปากกว้างเตรียมจะกลืนกินทุกอย่างลงท้องเพื่อดับความหิวโหยอันเป็นนิรันดร์ของมัน "อย่าหวังเลยไอ้ผีเปรต!" รินรดารวดเร็วยิ่งกว่าความคิด ร่างเพรียวบางพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าตะกร้าขนมปัง พร้อมกับสะบัดมือขวาเรียก "มิติลับ" ออกมาในพริบตา แสงสีฟ้าครามวาบขึ้นที่ฝ่ามือ ก่อนที่เธอจะตวัดไม้บรรทัดเหล็กฟาดเข้าใส่ใบหน้าบวมฉุของวิญญาณร้ายอย่างเต็มแรง! เพียะ! เสียงฟาดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน แรงเหวี่ยงอันทรงพลังของภรรยาสายสตรองทำเอาวิญญาณหิวโหยถึงกับหน้าหัน เคาะกระเด็นลอยไปชนตู้เก็บจานจนถ้วยชามเซรามิกตกลงมาแตกกระจาย "บังอาจมากนะที่กล้าเข้ามาทำครัวฉันรก! แกคิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหนถึงมาแย่งพื้นที่ทำมาหากินของฉันห๊ะ!" รินรดาไม่รอให้มันตั้งตัว เธอพุ่งตามไปติดๆ ง้างมือเตรียมตบซ้ำอีกชุดใหญ่ด้วยความโมโห ธันวาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปตบไหล่พี่ชายตัวเองเบาๆ "ผมว่า... ผีตนนี้คงไม่ได้ไปผุดไปเกิดแน่ๆ ครับผู้กอง ถ้ามันยังกล้ามาหาเรื่องผิดคนแบบนี้" ผู้กองศิลายิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจในตัวภรรยา พร้อมกับเล็งกระบอกปืนสั้นที่บรรจุกระสุนอาคมไว้พร้อมสรรพไปที่เงาดำนั้น "ภรรยาผม... มือหนักกว่าตีนช้างอีกครับน้องชาย เดี๋ยวผมช่วยยิงสกัดทางหนีทีไล่ให้เอง" วิญญาณหิวโหยกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มันล้มลุกคลานคลุกคลาน พยายามจะหนีกลับเข้าไปในช่องเตาอบ แต่ทว่า... เมื่อมันเอื้อมมือไปแตะที่ขอบเตาอบอีกครั้ง ร่างกายของมันกลับเกิดปฏิกิริยาประหลาด ขนมปังดิบและแป้งที่อยู่ข้างในเตากลับกลายเป็นสีดำสนิท ส่งกลิ่นเหม็นไหม้และกลายเป็น "ของแสลง" ที่พุ่งย้อนกลับมาพันธนาการร่างของมันไว้จนขยับไม่ได้ ธันวาหรี่ตาลงมองความผิดปกตินั้นทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เดี๋ยวก่อน... พี่ศิลา... คุณริน... หยุดมือแป๊บหนึ่งครับ! ดูที่มือของมันสิครับ นั่นมันรอยสักยันต์โบราณของตระกูล... อ้าวเฮ้ย!" ยังไม่ทันที่ธันวาจะพูดจบ ร่างของวิญญาณหิวโหยก็ระเบิดออกเป็นละอองสีดำ แต่ละอองเหล่านั้นไม่ได้กระจายหายไปไหน แต่มันกลับรวมตัวกันใหม่กลายเป็น "จดหมายผนึกครั่งสีแดงสด" ตกลงมาบนโต๊ะทำขนมตรงหน้าของรินรดาอย่างแม่นยำ รินรดาก้มลงมองจดหมายฉบับนั้นด้วยความสงสัย เธอยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ขณะที่ธันวาและผู้กองศิลาขยับเข้ามาล้อมกรอบเพื่อดูให้ชัดเจน เมื่อรินรดาแกะผนึกครั่งออกแล้วกางกระดาษด้านในออกอ่าน ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้นทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตกตะลึงพรึงเพริดอย่างถึงที่สุด ธันวาชะโงกหน้าเข้าไปอ่านข้อความในกระดาษนั้นด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาของเขาจะหรี่แคบลงด้วยความแปลกใจระคนหวาดหวั่น "พี่ริน... นี่มันลายมือของ... คุณแม่สามีคนเก่าที่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อนนี่ครับ! แล้วทำไมในจดหมายถึงเขียนไว้ว่า..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ "หมอผีวัยรุ่น"