เมียสั่งลุย ผีถอยกรูด

"ไอ้คนสร้างมัน... ก็กำลังยืนอยู่หลังพวกคุณตอนนี้ไงล่ะ" ประโยคสุดท้ายจากบทที่แล้วยังคงแขวนค้างอยู่กลางอากาศราวกับเศษแก้วคมกริบที่บาดลึกโสตประสาท เสียงลมหายใจเฮือกใหญ่สะดุดกึก ธันวาหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณหมอผีไอทีร้องเตือนภัยระดับสีแดง สมองประมวลผลเร็วจี๋ยิ่งกว่าการรันโค้ดภาษาซีพลัสพลัส มือขวาควานหาแผ่นยันต์โค้ดดิ้งในกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ผู้กองศิลาก้าวเท้าขวาถอยหลังสัญชาตญาณทหารตื่นตัวเต็มที่ กระบอกปืนพกในซองข้างลำตัวถูกปลดล็อกเซฟอย่างไร้เสียง ความเย็นเยียบเยือกแผ่ซ่านจากกลางหลังพุ่งตรงขึ้นสู่ท้ายทอย บรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานเก่าคร่ำคร่าราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมผสานกับกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพจางๆ ลอยคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ "หึ... คิดว่าสร้างโค้ดผีดิบกระจอกๆ ขึ้นมาแล้วจะควบคุมเกมได้หมดหรือไงครับคุณโปรแกรมเมอร์ตกอับ" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเพื่อทำลายความกดดัน มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยตามวิสัยทัศน์ของคนที่ไม่เคยกลัวผีหน้าไหน ยกเว้นผีเมียเวลาโกรธ ทว่า ก่อนที่เงาร่างมหึมาที่ยืนอยู่ด้านหลังจะทันได้ขยับตัวจู่โจม รินรดาภรรยาสายสตรองก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว ใบหน้างามสะอางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาภูตผีปีศาจยังต้องหนีบหางจุกตูด "รังแกเด็กและชาวบ้านมันบาปนะ... รู้ตัวไหมไอ้พวกเศษสวะวิญญาณ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนผนังห้องสั่นสะเทือนเล็กน้อย ทันใดนั้น เงาดำทะมึนเบื้องหลังก็แปรสภาพเป็นกลุ่มก้อนควันสีดำสนิท ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย มันอ้าปากกว้างส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก โค้ดไวรัสในแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะเริ่มเรืองแสงสีเลือด มันกำลังจะดึงวิญญาณของทุกคนในห้องเข้าไปสู่โลกดิจิทัลมืดมิด "ที่รัก ระวังครับ!" ผู้กองศิปลาตะโกนลั่น พร้อมชักปืนเล็งตรงไปยังจุดกลางหน้าอกของเงาดำ ทว่ากระสุนปืนธรรมดากลับทะลุผ่านร่างไร้ตัวตนนั้นไปอย่างไร้ผล เงาดำหัวร่อเยาะเย้ย มันพุ่งทะยานเข้าใส่รินรดาด้วยความเร็วแสง แต่รินรดากลับไม่หลบ เธอรอจังหวะนี้อยู่แล้ว มือเรียวบางควักเข้าไปในอากาศว่างเปล่า—**มิติลับ**ถูกเปิดออกอย่างเฉียบพลัน แสงสว่างวาบสีทองอร่ามสาดส่องขับไล่ความมืดมิด กลิ่นออมของสมุนไพรโบราณและพริกไทยดำคั่วใหม่ๆ โชยออกมาจากมิติลับราวกับเป็นอาวุธลับสุดยอด "รับนี่ไปหน่อย เป็นไง... สูตรพิเศษจากครัวตระกูลริน!" รินรดาคว้าเอา "กระทะเหล็กหล่อโบราณ" ที่เคลือบด้วยน้ำมันพืชหนาเตอะและผ่านการปลุกเสกคาถาปราบมารจากปู่ย่าตายายออกมาจากมิติลับในพริบตา ด้วยพละกำลังของสะใภ้สายสตรองที่กินข้าว กินแกง และออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เธอเหวี่ยงกระทะเหล็กวงใหญ่สุดแรงเกิด ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่กลางใบหน้าของผีตัวแม่เต็มรัก! *เพล้งงงง!* เสียงคล้ายกระจกแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการฟาดกระทะเหล็กผสานพลังลมปราณและอาคมศักดิ์สิทธิ์ ทำให้เงาดำกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างหาที่สุดมิได้ ร่างของมันกระเด็นไปอัดติดกับผนังห้องจนปูนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม โค้ดไวรัสในแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะคอมพิวเตอร์พังทลายลงในพริบตา กลายเป็นเศษผงสีเทาร่วงกราวลงพื้น "แฮ่ก... แฮ่ก..." เสียงหอบหายใจดังขึ้น ธันวาปรบมือแปะๆ ด้วยความชื่นชมระคนหมั่นไส้ "ภรรยาผม... มือหนักใช้ได้เลยนะครับเนี่ย แบบนี้สงสัยคราวหน้าผมคงต้องหาหมวกกันน็อกมาใส่เวลาคุยเรื่องซีเรียสซะแล้วล่ะมั้ง" ธันวาแซวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ผู้กองศิลาเก็บปืนเข้าซอง มองภรรยาด้วยสายตาคลั่งรักประกายระยิบระยับ "ยอดเยี่ยมมากครับที่รัก มือปราบผีมือหนึ่งแห่งกองพันต้องยกให้คุณเลย" รินรดาเก็บกระทะเหล็กกลับเข้ามิติลับอย่างคล่องแคล่ว ปัดมือเบาๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอก้มลงมองแฟลชไดรฟ์ที่แตกละเอียดบนพื้น ก่อนจะหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ดับสนิทลงแล้ว ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะกลับคืนมา หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องเดิมกลับติดขึ้นมาเองอีกครั้ง ไม่มีข้อความโค้ด ไม่มีภาพสยองขวัญ มีเพียงข้อความสั้นๆ ตัวอักษรสีแดงฉานพิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *“ขอบคุณที่ช่วยกำจัดตัวปลอมให้... แต่น้องสะใภ้จ๋า อาหารมื้อค่ำที่เธอฝากไว้ในตู้เย็นบ้านแม่สามี... ฉันจัดการกินจนหมดเกลี้ยงแล้วนะจ๊ะ อร่อยเหาะจริงๆ เลย”* รินรดาหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ธันวาและผู้กองศิลาหันขวับมามองหน้ากันทันทีเมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นของแกงป่าปลาดุกย่างที่คุ้นเคย ลอยทะลุกำแพงมิติเข้ามาเตะจมูกอย่างจัง ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่ได้เปิดเตาทำอะไรเลยในตอนนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อย่างอบอุ่นเสมอนะครับ