เมื่อยันต์สู้กับไวรัส

"ฆ่า... ฆ่าให้หมด..." เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายเบอร์หยาบถูกลากผ่านแผ่นเหล็กดังลอดออกมาจากลำคอของรินรดาตัวปลอม ดวงตาคู่สวยที่เคยเป็นประกายอบอุ่น ตอนนี้กลับฉายแสงสีแดงก่ำเป็นรหัสเลขฐานสอง `01000011 01010011 01010101` วิ่งวนอยู่ในม่านตาอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นเก่าบนโต๊ะทำงานกะพริบวับแวม รังสีความอาฆาตพุ่งทะยานออกมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าของฮาร์ดดิสก์ที่ถูกเผาไหม้ด้วยแรงอาถรรพ์ ธันวาไม่รอช้า เขาสบถเบาๆ ในลำคอ มือซ้ายคว้ากระป๋องเบียร์วุ้นที่เพิ่งเปิดกินไปครึ่งหนึ่งสาดใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที เสียง *ซ่า* ดังสนั่นพร้อมกับฟองเบียร์ที่ช่วยลดความร้อนของคาถาชั่วคราว แต่ร่างเงาของภรรยาอีกคนยังคงพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วแสง กรงเล็บที่ยาวเฟื้อยทำจากสายแลนถักทอด้วยเส้นผมมนุษย์พุ่งตรงเข้าหมายจะควักหัวใจของเขา "บังอาจนักนะมึง! เมียกูสวยและมือหนักจะตายห่า มึงเป็นตัวปลอมเกรดต่ำมาจากไหน ถึงกล้าปลอมเป็นยอดพธูประจำใจผมวะ!" ธันวาคำรามลั่น เขาสะบัดข้อมือ ขว้างแผ่นซีดีรอมที่จารอักขระยันต์นะปัดตลอดผสมโค้ดภาษาซีพลัสพลัสออกไปปักเข้าที่กลางหน้าผากของร่างเงาเต็มแรง *เปรี้ยะ!* เสียงกระแสไฟฟ้าลัดวงจรดังสนั่นลั่นห้อง ร่างเงาชะงักกึก ปากอ้าค้างส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาเป็นเสียงสัญญาณ Dial-up ของอินเทอร์เน็ตยุค 90 ในจังหวะนั้นเอง ประตูมิติลับสีทองอร่ามก็เปิดผางขึ้นด้านหลังของธันวา รินรดาตัวจริงในชุดผ้าซิ่นปักลายประณีตแต่สวมถุงมือหนังสำหรับบู๊มือฉกาจ ก้าวออกมาพร้อมกับกระทะเหล็กเคลือบเทฟลอนหนาเตอะในมือซ้าย และปืนลูกซองสั้นแฝดในมือขวา *ปั้ง!* กระสุนอาคมบรรจุดินปืนผสมผงพุทธคุณและแผ่นปริ้นท์คอมพิวเตอร์ระเบิดเข้าที่ไหล่ซ้ายของร่างปลอมจนกระเด็นทะลุกำแพงห้องไปอย่างไม่1ไว้หน้า รินรดาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด ใบหน้าสวยคมบิดเบี้ยวด้วยความโมโห "บังอาจจริงๆ หน้าฉันออกจะแพงและเนียนกริบขนาดนี้ แกเอาตาหมาที่ไหนมามองว่านี่คือฉันยะ! หน้าซีดเป็นปลาทูแม่กลองตากแดดแบบนั้น ฉันไม่มีทางไว้ทรงนี้แน่ๆ พี่ธันวาคะ... เอ๊ย พี่ธันวาครับ! จัดการมันให้ราบคาบ อย่าให้เหลือแม้แต่โปรแกรมขยะ!" "รับทราบครับที่รัก!" ธันวาฉีกยิ้มกวนประสาท มือขวารัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเรืองแสงที่ดึงออกมาจากมิติลับ ยันต์กระดาษสาแปดสิบทิศถูกโปรแกรมให้วิ่งชนกับไวรัสคุณไสยในระบบอย่างดุเดือด หน้าจอคอมพิวเตอร์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวอักษรโค้ดสีเขียวและแดงตีกันนัวเนียในอากาศราวกับสนามรบไซเบอร์สเปซ "คิดเหรอว่าส่งไวรัสสายพันธุ์เขมรต่ำมาเจาะระบบบ้านกูแล้วกูจะยอมแพ้ง่ายๆ กูมันสายไอทีพันธุ์ผสมหมอผีรุ่นใหญ่โว้ย!" ธันวาตะโกนก้อง กดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความสะใจ *ตูม!* หน้าจอคอมพิวเตอร์ระเบิดเป็นประกายไฟดวงเล็กๆ ร่างเงาของรินรดาปลอมกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแตกสลายกลายเป็นฝุ่นผงสีดำปลิวหายไปกับสายลมยามค่ำคืน ห้องนอนกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นไหม้จางๆ ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่พังคามือ รินรดาลดปืนลง เก็บเข้ามิติลับอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหันมามองสามีด้วยสายตาดุๆ แต่แฝงด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "คอมพิวเตอร์เครื่องนี้สั่งมาจากร้านไหนนะพี่ ถึงมีไสยศาสตร์แถมมาด้วยแบบนี้ คราวหน้าถ้าเจอแม่ค้าออนไลน์คนไหนส่งของผีๆ มาอีก ฉันจะเอาสากกะเบือไปทุบหน้าร้านมันให้ดู" "ใจเย็นครับเมียรัก เดี๋ยวพรุ่งนี้เราค่อยเอาซากฮาร์ดดิสก์นี่ไปฝังดินแล้วสวดบทธัมมจักกัปปวัตตนสูตรย้อนหลังให้มันสักเจ็ดจบดีกว่า" ธันวาหัวเราะร่า เดินเข้าไปโอบไหล่ภรรยาเข้ามาซบด้วยความรักใคร่ "แต่ตอนนี้... ผมเริ่มได้กลิ่นหอมแปลกๆ ลอยมาจากในครัวแล้วล่ะครับ" รินรดายิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับ "ก็ตะกี้ระหว่างที่พี่กำลังพิมพ์โค้ดไล่ผี ฉันแอบใช้เวลาว่างในมิติลับเคี่ยว 'แกงเขียวหวานเนื้อน่องลายใส่ยอดมะพร้าวอ่อน' กับ 'ปลาช่อนยเกลือเผาเตาถ่าน' รอไว้แล้วน่ะสิคะ... เอ๊ย ครับ!" กลิ่นหอมเข้มข้นของเครื่องแกงกะทิเคี่ยวจนแตกมัน ผสมผสานกับกลิ่นใบโหระพาและพริกชี้ฟ้าแดงสดลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วบ้านไม้เก่า ท้องของธันวาและรินรดาส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ทั้งสองเดินจูงมือกันลงจากชั้นสองมุ่งหน้าสู่ห้องครัวด้วยความหิวโหย บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองกลับคืนสู่บ้านหลังน้อยอีกครั้ง ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานเคลือบลายดอกส้มอยู่นั้น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ธันวาขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลาเที่ยงคืนตรงพิกัดพอดี ใครกันที่จะมาเคาะประตูบ้านกลางดึกสงัดในคืนที่เพิ่งผ่านพ้นศึกหนักจากไวรัสคุณไสยมาหมาดๆ รินรดาวางทัพพีในมือลง ชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบปืนลูกซองจากมิติลับมาถือไว้อย่างระแวดระวัง เมื่อธันวาเอื้อมมือไปบิดกลอนประตูแล้วดึงบานไม้ให้เปิดออก ลมหนาวพัดกรรโชกวูบใหญ่เข้าปะทะใบหน้าจนขนลุกซู่ และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า... กลับไม่ใช่ชาวบ้านผู้หลงทาง แต่เป็นชายชราท่าทางคุ้นตา สวมเสื้อคอกลมสีขาวเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าส่งให้ธันวาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสองสามีภรรยาเย็นเฉียบ "ช่วยด้วย... ลูกชายฉันถูกโปรแกรมในแฟ้มนี้กินวิญญาณไปแล้ว และไอ้คนสร้างมัน... ก็กำลังยืนอยู่หลังพวกคุณตอนนี้ไงล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ