สายแลนเชื่อมวิญญาณ

“อยู่นิ่งๆ ครับคุณ... อย่าเพิ่งขยับตัว” เสียงกระซิบของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นแกงเขียวหวานไก่ที่ควรจะชวนน้ำลายสอ กลับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาของความกดดันเมื่อรินรดาตัดสินใจวางทัพพีลงบนขอบหม้อ เสียงโลหะกระทบดินเผาดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่ในวินาทีนี้ มันชัดเจนยิ่งกว่าเสียงปืน ธันวาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แล่นผ่านข้อเท้าไป มันไม่ใช่ลม แต่มันคือแรงกดทับของมวลวิญญาณหลายสิบตนที่กำลังบีบวงล้อมเข้ามาใกล้ตัวบ้าน ชายหนุ่มไม่ได้คว้าพระเครื่องขึ้นมาคล้องคอเหมือนหมอผีรุ่นปู่ แต่เขากลับคว้าสายแลน (LAN Cable) ที่เขาสะสมไว้ในกล่องเครื่องมือไอทีขึ้นมาแทน “คุณรดาครับ ถือยันต์อักขระขอมที่ผมเตรียมไว้ให้แน่นๆ นะครับ ถ้าพวกมันข้ามแนวกันชนเข้ามา ให้ตบด้วยส้นสูงมิติลับของคุณได้เลย ผมขอนุญาตใช้ระบบเน็ตเวิร์กบ้านเราเป็นเครื่องดักฟังพวกมันหน่อย” ธันวาเชื่อมสายแลนเข้ากับพอร์ตสวิตช์ฮับที่ดัดแปลงด้วยยันต์ “ข่ายดักวิญญาณ” เขาใช้จังหวะที่ผู้กองศิลากำลังประทับปืนลูกซองยาวเล็งไปยังหน้าต่างบานเกล็ดอย่างแม่นยำ ปลายนิ้วของธันวารัวบนคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์พกพาที่ทำงานด้วยพลังงานแบตเตอรี่สำรอง ผิวจอแสดงกราฟฟิกคลื่นเสียงที่เปลี่ยนไปตามการเคลื่อนไหวของสิ่งที่อยู่ภายนอก “พวกมันไม่ได้เดินมาด้วยเท้าเปล่า แต่มันกำลังสั่นสะเทือนผ่านคลื่นความถี่ต่ำ” ธันวาพึมพำ ดวงตาจ้องมองบรรทัดคำสั่งโค้ดที่รันผ่านหน้าจอสีเขียวมรกต เขาไม่ได้แค่เขียนโปรแกรม แต่เขากำลัง 'เขียนยันต์ด้วยภาษา C++' ในขณะเดียวกัน ที่หน้าบ้าน ผู้กองศิลาไม่ได้มีความหวาดหวั่นอยู่ในแววตา เขาคือทหารที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ความมืดไม่ใช่ศัตรู แต่คือสนามล่า “คุณรดาครับ... ถ้าพวกมันพังประตูกระจกเข้ามา ผมจะคุมพื้นที่ตรงนี้เอง คุณเตรียมตัวรับมือกับพวกที่จะมุดเข้ามาผ่านมิติมืดก็พอ” “ไม่ต้องห่วงค่ะคุณพี่” รินรดาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาของนางไม่ได้มีความตระหนกแม้แต่น้อย นางกำลังรวบรวมพลังปราณไว้ที่ฝ่ามือมิติลับ ความเย็นจากแกงเขียวหวานในหม้อยังคงหอมหวนจนน่าประหลาดใจ ราวกับกลิ่นของมันคือกับดักที่ล่อให้วิญญาณเหล่านั้นคลุ้มคลั่ง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าภายนอกก็หยุดชะงักลงพร้อมกัน เสียงกระซิบกระซาบภาษาถิ่นที่ฟังไม่ได้ศัพท์เริ่มดังขึ้นผ่านลำโพงคอมพิวเตอร์ของธันวา มันไม่ใช่เสียงจากภายนอกบ้าน แต่เป็นเสียงที่ถูกดักจับผ่านสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าที่ระบบของเขาไปแตะต้องเข้า ธันวาปรับเกนเสียงให้คมชัดขึ้น เขาสอดส่องไปตามฟีดข้อมูล “พวกมันไม่ได้มาเพื่อขอส่วนบุญครับ แต่มันถูกจ้างมา... มีคนใช้คุณไสยปล่อยผีผ่านคลื่นสัญญาณไอทีที่เราใช้อยู่” “ไอ้พวกคนในตระกูลนั้นใช่ไหมครับ” ผู้กองศิลากัดฟันกรอด นิ้วชี้ขยับเข้าใกล้ไกปืน “ใช่ครับ แต่มันล้ำกว่านั้น มันพยายามใช้บ้านเราเป็นเซิร์ฟเวอร์กระจายผีเข้าหมู่บ้าน” ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งคว้าเครื่องดักฟังคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ส่วนอีกข้างกดเอนเทอร์รัวเพื่อยิงโปรโตคอลยันต์สวนกลับไปยังพิกัดของคลื่น บรรยากาศในบ้านพุ่งถึงขีดสุดเมื่อหน้าต่างห้องครัวถูกกระแทกอย่างแรงจนกระจกสั่นสะเทือน รินรดาไม่รอช้า นางเหวี่ยงฝ่ามือมิติลับเปิดออกกว้าง ดูดกลืนเอาไอเย็นที่พยายามรุกล้ำเข้ามาหายวับไปในชั่วพริบตา ก่อนจะเหวี่ยงส้นสูงที่อัดแน่นด้วยพลังอาคมตบเข้าใส่ 'เงาดำ' ที่เกาะอยู่บนกระจกจนมันกรีดร้องโหยหวน “คิดจะมาลองของกับภรรยาผมเหรอครับ? เกินไปหน่อยมั้ง” ผู้กองศิลาลั่นไกปืน เสียงปืนดังสนั่นก้องทั่วบริเวณ กระสุนอาคมพุ่งทะลุเงาดำจนแตกกระจายกลายเป็นควันจางๆ ทว่า ในขณะที่ธันวากำลังจะปิดงานด้วยการตัดวงจรวิญญาณนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เคยอยู่รอบบ้านกลับเงียบสนิทลงโดยฉับพลัน ลำโพงที่เคยมีเสียงกระซิบ กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเตือน 'ติ๊ด... ติ๊ด...' เป็นจังหวะที่คุ้นเคย ธันวาหน้าถอดสีทันทีที่เห็นเลขไอพีแอดเดรสบนหน้าจอ ซึ่งมันไม่ใช่ไอพีจากภายนอก แต่มันคือไอพีที่เชื่อมต่อมาจาก 'เราเตอร์' ภายในห้องนอนของเขาเอง “รดา... ศิลา...” ธันวาเรียกชื่อภรรยาและเพื่อนร่วมรบด้วยเสียงสั่นพร่า “เราเตอร์ในห้องนอนเรา... มันกำลังพยายามเชื่อมต่อกับมิติลับที่คุณเก็บของไว้” ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ขยับตัว ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะชีพจรของคนใกล้ตาย และสิ่งที่ก้าวพ้นขอบประตูออกมานั้น... ไม่ใช่ผีที่ไหน แต่มันคือร่างของรินรดาอีกคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่เป็นรหัสไบนารีสีแดงฉาน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของหมอผีไอทีและภรรยาสายตบในตอนนี้นะครับ