รินรดาโหมดแม่ทัพ

"ถ้าคืนนี้พวกมันยังกล้าเดินเก้ๆ กังๆ ผ่านแปลงผักออร์แกนิกของฉันอีก... ฉันจะเอาไม้หน้าสามเคลือบน้ำมนต์ฟาดให้จิตวิญญาณแตกเป็นเสี่ยงๆ เรียงตัวเป็นไบต์เลยคอยดู!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยแรงกระแทกของถาดหลุมสแตนเลสที่บรรจุข้าวขาหมูพะโล้สีเข้มข้น น้ำราดฉ่ำเยิ้มส่งกลิ่นหอมของพะโล้เครื่องเทศจีนลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงบัญชาการชั่วคราว รินรดาในชุดกางเกงวาสกรูเนื้อหนากับเสื้อยืดสีดำรัดรูปเผยสัดส่วนกระชับกระเฉง ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์มอนิเตอร์สามจอที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า บนหน้าจอนั้นแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดไอพีแคมเมราที่เชื่อมต่อกับเซนเซอร์จับความร้อนและพลังงานวิญญาณรอบฟาร์ม ธันวาผู้เป็นสามีและหมอผีไอทีมือหนึ่งแห่งยุค รีบยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบแก้เขินพลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้ภรรยาสุดที่รัก มือข้างหนึ่งยังคงรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกเสียงดังคลิกๆ เพื่ออัปเดตเฟิร์มแวร์ของ "ยันต์ดิจิทัลกระแสไฟฟ้าแรงสูง" ที่เขาเพิ่งเขียนโค้ดภาษาซีพลัสพลัสผสานกับคาถากันผีพรายรุ่นเก๋า "ใจเย็นก่อนครับคุณริน ผีพวกนี้มันก็แค่วิญญาณเร่ร่อนตกงานที่หลงกลิ่นอายปุ๋ยหมักชีวภาพที่เราหมักไว้เมื่อวานเท่านั้นเองครับ... อีกอย่าง ยันต์เกราะเพชรเวอร์ชัน 4.2 ที่ผมอัปเดตลงเซิร์ฟเวอร์เสา 5G ริมรั้วเมื่อกี้ น่าจะช็อตจนพวกมันหัวฟูไปถึงชาติหน้าแล้วล่ะครับ" ธันวาเอ่ยกลั้วหัวเราะ พยายามผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียดด้วยความกวนประสาทตามสไตล์ ทว่า ผู้กองศิลา สามีทหารหนุ่มกล้ามโตผู้คลั่งรักและบ้าพลัง กลับไม่ได้มองแบบนั้น นัยน์ตาคมกริบของนายทหารรบพิเศษหรี่ลงเล็กน้อย มือหนาวางปืนพกสั้นประจำกายกล็อก 19 ลงบนโต๊ะไม้ใกล้จานข้าวขาหมูอย่างเบามือ เขากวาดสายตามองแผนที่ยุทธศาสตร์ของฟาร์มที่รินรดากางไว้บนโต๊ะ "ประมาทไม่ได้หรอกครับธันวา" ผู้กองศิลากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง "คืนนี้ดาวเหนือดับผิดปกติ แถมลมพัดกลิ่นศพเน่ามาจากทิศบูรพา... ผมส่งโดรนติดกล้องอินฟราเรดออกไปลาดตระเวนแล้ว พบกลุ่มเงาดำนับสบายนอกเขตอาคม พวกมันไม่ได้มาแค่ลอยไปลอยมาเหมือนผีเปรตทั่วไป แต่มีรูปขบวนเคลื่อนพล เหมือนมีใครบางคนในตระกูลฝั่งแม่สามีตัวแสบของคุณส่ง 'คุณไสย' หรือ 'ผีรับจ้าง' มาเปิดแนวรบใหม่กับเรา" คำว่า 'แม่สามีตัวแสบ' ทำให้รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก สตรีผู้เคยสั่งสอนญาติจอมสูบและตบเกรียนสารพัดเดรัจฉานวิชาจนราบคาบมาแล้วล่ะหรือจะกลัวผีปลายแถว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบผ้ากันเปื้อนลายหมีพูห์ออกแล้วตวัดสวมเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ตัวเก่ง "หึ! คิดว่าส่งผีรับจ้างมาแล้วฉันจะกลัวเหรอคะ? ส่งมาให้เปลืองค่าจ้างเปล่าๆ เสียเวลาทำมาหากินหมด" รินรดากวาดตามองรอบวงสนทนาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว "ในเมื่อพวกมันกล้าลองดี ส่งผีมาป่วนเขตทำมาหากินของเรา... คืนนี้แหละ เราจะล้างบางจัดระเบียบผีในเขตฟาร์มให้หมดจด ใครขยับ ใครเดินพล่าน ไม่ยอมเข้าแถวสวดมนต์แต่โดยดี... ฉันจะจับยัดลง 'มิติลับ' แล้วเอาไปแปรรูปเป็นปุ๋ยอินทรีย์ชีวภาพส่งขายตลาดมืดซะให้เข็ด!" ธันวาถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปตบไหล่ภรรยาเบาๆ อย่างนับถือ "โอโห คุณรินครับ... ไอเดียแปรรูปผีเป็นปุ๋ยหมักนี่รักษ์โลกแถมสร้างมูลค่าเพิ่มได้ดีเยี่ยมจริงๆ ครับ สมเป็นซีอีโอฟาร์มร้อยล้านของผม เดี๋ยวผมจะเขียนสคริปต์ AI ควบคุมหุ่นยนต์ตัดหญ้าติดใบมีดอาคมคอยสกัดขาพวกมันให้คุณรินสับปรับทัศนคติได้สะดวกขึ้นนะครับ" ผู้กองศิลาพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน "ส่วนผมจะคุมแนวหลังและซุ่มยิงสกัดพญายมหรือหัวหน้าโขลงผีที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เองครับ ไว้ใจผมได้เลย" บรรยากาศในห้องบัญชาการเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความฮึกเหิม ทว่า ท่ามกลางเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยเฉื่อยและความมืดมิดยามวิกาลนอกหน้าต่าง กล้องวงจรปิดตัวที่เจ็ดซึ่งติดตั้งไว้บริเวณโรงเก็บปุ๋ยท้ายฟาร์ม กลับส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักกะพริบเป็นสีแดงฉาน ภาพจากกล้องแสดงให้เห็นร่างของหญิงชราหลังค่อมคนหนึ่ง กำลังยืนถือไหกระดูกโบราณพึมพำคาถาอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กของฟาร์ม และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ หญิงชราคนนั้นไม่มีเงาสสะท้อนในกระจก...แถมใบหน้าเหี่ยวย่นนั่นกำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู หันมาจ้องมองตรงมาที่เลนส์กล้องวงจรปิด ราวกับรู้ว่าพวกเขากำลังนั่งดูอยู่! รินรดาหรี่ตามองหน้าจอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าสวยคม เธอยื่นมือไปหยิบกระบองไม้ตะเคียนทองอาคมที่พิงไว้ข้างฝาขึ้นมาควงเล่นอย่างคล่องแคล่วว่องไว "หึ... มาถึงหน้าบ้านเองเลยเหรอคะเนี่ย งั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาออกไปตามหา..." รินรดาพูดค้างไว้แค่นั้น ก่อนที่เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องบัญชาการจะดังขึ้นสามครั้งติดๆ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ดังลอดเข้ามาจากรอยแตกใต้ประตู *"...เปิดประตูให้ยายหน่อยสิลูก...ยายเอาโชคลาภมาให้..."* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ