ยันต์แอนดรอยด์ ล้างบางวิญญาณ

"ถ้าพวกคุณยังไม่อยากโดนรีเซ็ตความจำจนกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ค่าในระบบบล็อกเชน กรุณาก้าวถอยหลังไปสามก้าวแล้วนั่งลงพับเพียบเรียบร้อยซะนะครับ ผู้กองศิลาไม่ได้พกปืนมาเพื่อเล่นเกมยิงปืนแจกตุ๊กตาในงานวัดนะเว้ยเห้ย!" เสียงตวาดห้าวปนกวนประสาทของธันวา ดังแหวกลมหนาวในยามวิกาล ท่ามกลางบรรยากาศที่อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวขุ่น รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกวาดมองไปที่เงาดำนับสิบชีวิตที่ยืนอยู่ด้านหลังของผู้กองศิลา ซึ่งต่างพากันส่งยิ้มกว้างจนถึงใบหูท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าของพวกมันบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลงไร้แววตา มีเพียงความอาฆาตมาดร้ายและกลิ่นอายความตายที่โชยมาเตะจมูกจนแสบขั้วหัวใจ แต่แทนที่ภรรยาสายสตรองอย่างเธอจะกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว รินรดากลับตวัดแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือเรียวงามที่สวมกำไลหยกโบราณ ซึ่งเชื่อมต่อโดยตรงกับมิติลับในจิตวิญญาณ "ธันวา จัดการพวกมันให้ไว ฉันหิวข้าวเหนียวมะม่วงที่เพิ่งเก็บมาจากมิติเมื่อกี้จนแสบไส้หมดแล้วนะ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร มือเรียวคว้าเอา "กระบองเหล็กกล้าผสมนิวเคลียร์จิ๋ว" ที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับด้วยความเร็วสูงสะบัดดัง *วูบ* จนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาษ ผู้กองศิลา สามีหนุ่มนายทหารผู้คลั่งรักและกลัวเมียยิ่งกว่าอะไรในโลก ขยับกายยืนบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมตามไรผม แต่กระบอกปืนพกคู่ใจในมือกลับนิ่งสนิทราวกับแท่งเหล็กกล้า สายตาคมกริบกวาดมองเป้าหมายทั้งสิบอย่างแม่นยำ "ที่รัก อยู่ข้างหลังผมนะครับ ไอ้พวกผีเปรตพวกนี้ท่าทางจะเก๋า เดี๋ยวผมขออนุญาตเป่ากบาลพวกมันสักสองนัดให้หายซ่าก่อนที่คุณจะใช้กระบองตบนะคะ... เอ๊ย! ใช้กระบองฟาดพวกมันนะฃรับ" ผู้กองศิลาเกือบหลุดปากใช้คำพูดผิดประเภท รีบแก้คำลงท้ายแทบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นหางตาพิฆาตของภรรยา "พูดมากน่าผู้กอง เล็งให้ดีๆ ทางซ้ายกำลังขยับ!" รินรดาร้องเตือน ทันใดนั้น เงาดำตนที่อยู่ใกล้ที่สุดก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงราวกับพายุหมุน มันคือผีร้ายที่สิงอยู่ในจอโทรทัศน์โบราณยุค 80 ในห้องรับแขกนี้ ร่างกายของมันโปร่งแสงแต่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำคล้ำที่เต้นตุบๆ ส่งเสียงกรีดแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ปัง! เสียงปืนจากผู้กองศิลาคำรามลั่นบ้าน กระสุนอาคมเคลือบยันต์ทองคำพุ่งทะลุกลางหน้าอกของเงาดำจนมันชะงัก ร่างโปร่งแสงเซถอยหลังไปสามก้าว แต่ทว่า... มันกลับแย้มยิ้มกว้างขึ้นจนปากฉีกถึงใบหู ร่างกายที่ถูกยิงสมานเข้าหากันอย่างรวดเร็วด้วยพลังงานไอทีและคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากทีวีเก่าๆ เครื่องนั้น! "ฮ่าๆๆๆ พวกแกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก อาคมโบราณมันตกยุคไปแล้ว!" เสียงแหบพร่าดังก้องออกมาจากลำอากาศ ฟังดูน่าสะพรึงกลัว ธันวาแค่น "หึ" ออกมาเบาๆ แว่นตากรอบหนาของหมอผีไอทีสะท้อนแสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดอยู่บนโต๊ะไม้ไผ่ มือซ้ายถือแผ่นยันต์กระดาษสาลงอักขระโบราณ มือขวาถือปากกาเพนซิลสไตลัสที่เชื่อมต่อระบบเขียนโค้ดภาษา C++ และคาถาอาถรรพ์เข้าด้วยกัน "ไอ้ผีจอแก้ว แกคิดว่ายุคนี้เขาใช้แค่ยันต์แปะหน้าผากแบบโบราณเหรอวะ? โลกมันหมุนไปถึงยุค AI และ 5G แล้วเว้ย!" ธันวาตะโกนก้อง นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์บนอากาศด้วยความเร็วสูงราวกับโปรแกรมเมอร์มือฉกาจที่กำลังแก้บั๊กครั้งใหญ่ในระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก บนแผ่นยันต์กระดาษสา ปรากฏตัวอักษรเรืองแสงสีทองพุ่งพล่านออกมาเป็นโค้ดโปรแกรมขนาดยาวเหยียด *for (int i=0; i<100; i++) { Exorcism_Spell_v2.1(); }* ธันวาตวัดข้อมือครั้งสุดท้ายด้วยความเฉียบคม ก่อนจะกดปุ่ม 'Enter' ในจินตนาการอย่างแรง! "รับไปซะ! ยันต์แอนดรอยด์ ล้างบางวิญญาณ เวอร์ชั่นอัปเดตล่าสุด ไม่มีไวรัส แต่มีสปิริตพิฆาตเต็มสูบ!" พรึบ! แผ่นยันต์พุ่งแหวกอากาศออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ มันพุ่งตรงเข้าแปะติดกับหน้าผากของผีจอทีวีตนนั้นอย่างแม่นยำ ทันทีที่สัมผัส โค้ดโปรแกรมอักขระทองคำก็สطวตระดานสว่างวาบราวกับหน้าจอคอมพิวเตอร์รันระบบปฏิบัติการใหม่ เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังโหยหวนขึ้น ร่างของผีร้ายสั่นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับไฟฟ้าลัดวงจร ตัวอักษรโค้ดวิ่งพล่านไปทั่วร่างของมัน ก่อนที่เสียงระบบจะดังขึ้นในหัวของทุกคน *[System Error: Malicious Spirit Detected. Formatting... 3... 2... 1... Done!]* เปรี้ยง! ร่างของผีจอทีวีระเบิดออกเป็นกลุ่มควันสีขาวบริสุทธิ์ พร้อมกับเศษฝุ่นละอองที่ค่อยๆ สลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาสู่ห้องรับแขกอีกครั้ง รินรดาเป่าลมออกจากปากเบาๆ เธอเก็บกระบองเหล็กกล้าเข้าสู่มิติลับด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ก่อนจะหันไปมองสามีที่ยืนถือปืนค้างอยู่ "เก่งนี่ผู้กอง ยิงแม่นใช้ได้เลยนี่" ผู้กองศิลาลดปืนลง ยิ้มร่าเริงจนตาหยี รีบเดินเข้าไปหาภรรยาพร้อมกับทำความเคารพแบบทหาร "เพื่อความปลอดภัยของยอดดวงใจผม ยิงแค่นี้สบายมากครับที่รัก ว่าแต่... ปราบผีเสร็จแล้ว หิวข้าวหรือยังครับ ผมเห็นในครัวมีหม้อตุ๋นยาจีนซี่โครงหมูตุ๋นเห็ดหอมที่คุณทำทิ้งไว้ในมิติลับ กลิ่นหอมฟุ้งทะลุมิติออกมาเตะจมูกผมตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะครับ" ธันวาถอดแว่นตาออกแล้วใช้ชายเสื้อเช็ดเบาๆ พลางบิดขี้เกียจ "นั่นสิครับ กลิ่นหอมนี่เล่นเอาซะผมเขียนโค้ดแทบไม่ทันเหมือนกัน ว่าแต่... เมื่อกี้ที่เราจัดการไปแค่ 'ตัวลูกข่าย' นะครับ..." หมอผีวัยรุ่นชะงักคำพูดไปชั่วขณะ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยความตึงเครียดที่ฉายชัดขึ้นในแววตา นิ้วมือของธันวาเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่หน้าจอแล็ปท็อปบนโต๊ะจู่ๆ ก็กระพริบแสงสีแดงวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครกดสั่งการ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ— *[Warning: Mainframe Host Connected from Basement. Unknown IP Address: 198.85.0.X]* ทั้งสามคนหันขวับไปมองที่ประตูไม้เก่าแก่ซึ่งนำไปสู่ 'ห้องใต้ดิน' ที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีทันที ในความเงียบสงัดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้ากำลังดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง... *กึก... กึก... กึก...* ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังคลานขึ้นมาจากขุมนรกเพื่อมาทวงคืนพื้นที่ของมัน ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านผลงานของ "หมอผีวัยรุ่น" และขอให้สนุกกับการเดินทางในโลกไสยศาสตร์สายไอทีนี้นะครับ