แต่งงานวันแรก ผีหลอกเครื่องซักผ้า

"ถ้ามึงยังกล้ากวนวงจรไฟฟ้าเครื่องซักผ้าฝาหน้าของเมียกูอีกรอบเดียว กูจะเอาสายสิญจน์ชุบน้ำมนต์เก้าวัดพันคอแล้วยัดมึงลงหม้อแปลงไฟฟ้ารangเสียให้เข็ดไอ้ผีเปรต!" เสียงทุ้มห้าวแต่เจือความหงุดหงิดของธันวา ดังสะท้อนก้องห้องซักล้างหลังบ้านพักสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอล นิ้วเรียวยาวที่ปกติเคยเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เขียนโค้ดซอฟต์แวร์ระดับพันล้าน ตอนนี้กำลังคีบแผ่นยันต์กระดาษสีเหลืองหมึกจีนสะท้อนแสงสีแดงฉานไว้ระหว่างนิ้ว ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนจากการออกกำลังกายและงานช่าง ยืนจ้องหน้าจอแสดงผลดิจิทัลของเครื่องซักผ้าที่กระพริบเป็นรหัส Morse ซ้ำไปซ้ำมาอย่างกวนประสาท นี่คือวันแรกของการใช้ชีวิตคู่ร่วมกันระหว่างเขากับรินรดา หญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งความสวยและความดุเดือดระดับสตรีเหล็ก แทนที่ค่ำคืนนี้ควรจะเป็นบรรยากาศหวานชื่นของการฮันนีมูนใต้แสงจันทร์ แต่ทว่า... ทันทีที่รินรดาโยนกองผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดลงไปในถังซักเพื่อเตรียมทำความสะอาดเรือนหอ กระแสไฟฟ้าในบ้านก็เกิดอาการกระชากวูบวาบ มอเตอร์เครื่องซักผ้าส่งเสียงคำรามครืดคราดราวกับมีใครเอาประแจไปขัดเฟืองไว้ แถมหน้าจอยังแสดง Error Code ที่ไม่มีอยู่ในคู่มือการใช้งาน เป็นอักษรโบราณขอมยึกยือที่อ่านได้ความว่า *'คืนนี้กูจะเอาเมียมึงไปนอนด้วย'* ให้มันได้อย่างนี้สิครับ... ผีสมัยนี้มันกล้าหาญชาญชัยถึงขนาดกล้ามาแย่งเมียหมอผีไอทีผู้ผ่านศึกสงครามไซเบอร์และอาคมมาโชกโชน "พี่ธันวาคะ... ผ้าปูที่นอนผืนนี้หนูเพิ่งซักรีดมาหอมๆ ทำไมมันถึงมีคราบรอยมือดำๆ โผล่ขึ้นมาล่ะคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกของรินรดา ดังแว่วมาจากห้องแต่งตัว ร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูอ่อนกำลังยืนกอดอก ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววคุกกรุ่นอย่างเห็นได้ชัด ในมือเรียวของเธอกำไม้แขวนเสื้อสแตนเลสแน่นจนงอ ธันวากวาดสายตามองรอยมือสีดำคล้ำที่ประทับอยู่บนผ้าปูที่นอนผืนเก่ง มันไม่ใช่รอยมือธรรมดา แต่มันส่งกลิ่นเหม็นอับชื้นของซากศพจมน้ำและกลิ่นไหม้ของฉนวนไฟฟ้าโชยออกมาเตะจมูก "มันไม่ได้มาแค่กวนเครื่องซักผ้าแล้วล่ะครับที่รัก..." ธันวาเดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาสาวเบาๆ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยคลายความตึงเครียดในบรรยากาศลงได้บ้าง "ดูท่าทางเจ้าที่เจ้าทางแถวนี้ หรือไม่ก็สัมภเวสีเร่ร่อนที่ถูกรีไซเคิลวิญญาณมาผิดวิธี จะยังไม่ยอมรับพวกเราในฐานะเจ้าของบ้านคนใหม่" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย "ไม่ยอมรับเหรอคะ? บ้านหลังนี้เราซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรง ถูกต้องตามโฉนดและกฎหมายทุกประการ แถมฉันยังทำบุญตักบาตรอุทิศส่วนกุศลให้ตั้งแต่ก่อนย้ายเข้าเสียอีก ถ้าพวกมันยังหน้าด้านหน้าทนกล้ามาลองดีกับเครื่องใช้ไฟฟ้าและทรัพย์สินของฉันล่ะก็..." หญิงสาวสะบัดข้อมือเบาๆ แสงสีทองเรืองรองวาบขึ้นที่ฝ่ามือ มิติลับขนาดมหึมาที่ซ่อนอยู่ภายในจิตวิญญาณเปิดอ้าออกเล็กน้อย เผยให้เห็นสรรพาวุธสารพัดชนิดตั้งแต่กระบองเหลกลาย พร้าด้ามทอง ไปจนถึงปืนลูกซองสั้นติดลำกล้องอาคมที่ผู้กองศิลา—เพื่อนสนิทดีกรีทหารหนุ่มผู้คลั่งรักและบ้าพลัง—เคยฝากไว้ให้ป้องกันตัว "ริน... ใจเย็นก่อนครับที่รัก อย่าเพิ่งเอาปืนลูกซองมายิงผนังบ้านตัวเอง มันเปลืองค่าปูนฉาบซ่อมแซม" ธันวารีบยกมือห้ามปรามภรรยาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ เขารู้ดีว่าภรรยาคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมตกเป็นเหยื่อของความกลัว มีแต่วิญญาณนั่นแหละที่จะต้องกลัวจนวิญญาณแตกซ่าน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมอผีสายไอทีคนนี้ดีกว่าครับ ผมเพิ่งอัปเดตเฟิร์มแวร์ให้ยันต์ไล่ผีรุ่น Gen-4 เสร็จเมื่อตอนบ่ายพอดี" ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนรุ่นเรือธงขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันเฉพาะกิจที่เขาพัฒนาขึ้นเอง หน้าจอแสดงผลแผนผังบ้านแบบ 3D และตำแหน่งที่ปล่อยคลื่นพลังงานวิญญาณหนาแน่นที่สุด ซึ่งพิกัดนั้นก็คือ... *ท่อระบายน้ำใต้เครื่องซักผ้า* "เจอตัวแล้ว..." ธันวาพึมพำ ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ "บังอาจมาทำลายระบบซักผ้าของภรรยาผม มึงเตรียมตัวโดนลงทัณฑ์ด้วยระบบดิจิทัลสตรีมing ได้เลย" เขากดหน้าจอโทรศัพท์มือถือส่งคำสั่งรัวเร็ว พร้อมกับร่ายคาถาภาษาขอมโบราณผสมผสานกับภาษาโปรแกรมมิ่ง C++ ออกมาเบาๆ แผ่นยันต์สีเหลืองที่หนีบไว้ระหว่างนิ้วพลางเรืองแสงวาบสีฟ้าคราม ก่อนจะถูกดีดพุ่งทะยานลงไปในช่องใส่ผงซักฟอกของเครื่องซักผ้าอย่างแม่นยำ *เปรี้ยง! ซ่า! ฟรึบ!* กระแสไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วตัวเครื่อง เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดออกมาจากท่อระบายน้ำ กลิ่นเหม็นเน่าถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของน้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรเข้มข้นที่ธันวาแอบหยอดเพิ่มเข้าไปเป็นกรณีพิเศษ มอเตอร์เครื่องซักผ้ากลับมาหมุนวนด้วยความเร็วรอบสูงตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รินรดาลอบมองสามีด้วยความชื่นชม มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ใช้ได้นี่คะ... ฝีมือพัฒนาขึ้นจากตอนจีบกันใหม่ๆ เยอะเลย" "เพื่อความสุขสบายของภรรยา หมอผีไอทีอย่างผมต้องพัฒนาตัวเองตลอดเวลาครับ" ธันวาหัวเราะร่วน ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดแนบอกอย่างอบอุ่น "หมดเรื่องกวนใจแล้วครับคืนนี้ เราไปนอน... เอ๊ย ไปพักผ่อนกันเถอะนะ" ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาหวานซึ้ง เสียงเคาะประตูกระจกใสบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวนหลังบ้านก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งสองคนชะงัก รินรดากระชับไม้แขวนเสื้อในมือแน่นขึ้นทันที ส่วนธันวาหันขวับไปมองที่นอกกระจกด้วยสายตาดุดัน ภายใต้เงาสลัวของแสงไฟสวนหลังบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยับเยินเปื้อนโคลนกำลังยืนพิงกระจก ใบหน้าซีกหนึ่งอาบไปด้วยหยาดเลือดสีแดงฉาน ดวงตาเบิกโพงไร้แววชีวิต และที่สำคัญ... เขากำลังยกมือขึ้นเคาะกระจกเรียกซ้ำๆ พร้อมกับส่งเสียงแหบพร่าลอดเข้ามา "ธันวา... รินรดา... เปิดประตูให้ฉันที... ฉัน... ฉันหิวข้าวเหลือเกิน..." ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด "ผู้กองศิลา? ตาบ้าวนี่... ไม่ใช่ว่ามันควรจะไปเข้าเวรอยู่ที่ค่ายทหารรึไง ทำไมถึงมาสภาพนี้ได้วะเนี่ย..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกวาดมองไปที่เงาดำนับสิบชีวิตที่ยืนอยู่ด้านหลังของผู้กองศิลา ซึ่งต่างพากันส่งยิ้มกว้างจนถึงใบหูท่ามกลางความมืดมิด ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ