ญาติขี้สูบ กับมิติลับหลังบ้าน

*กึก... กึก... กึก...* เสียงฝีเท้าจากเบื้องล่างห้องใต้ดินไม่ได้ทำให้ธันวาตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยังคงเคี้ยวลูกชิ้นปิ้งน้ำจิ้มรสเด็ดตุ้ยๆ มือข้างหนึ่งจิ้มสมาร์ทโฟนรัวเร็วเพื่ออัปเดตโค้ดแอนتیไวรัสที่ผสานเข้ากับยันต์เก้าเฮี๊ยบ ขณะที่ผู้กองศิลายืนกอดอกนิ่ง สีหน้าของนายทหารหนุ่มผู้คลั่งรักและซื่อสัตย์ไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวต่อภูตผีปีศาจ หากแต่กำลังมองประตูไม้เก่าแก่ด้วยสายตาราวกับมันเป็นแค่กองขยะชิ้นหนึ่งที่เกะกะสายตา ทว่า เสียงนั้นยังไม่ทันได้ทำให้ใครขยับตัว บานประตูหน้าบ้านกลับถูกถีบกระเด็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษไม้ผุพังกระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง พร้อมกับร่างท้วมของป้าสำอางและลุงสมชาย สองสามีภรรยาญาติผู้พี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องการสูบเลือดสูบเนื้อคนในตระกูลเดินดุ่มเข้ามาด้วยสีหน้าฮึกเหิม กลิ่นน้ำหอมราคาถูกปะปนกับกลิ่นเหงื่อโชยมาเตะจมูกจนธันวาต้องขมวดคิ้ว "ไอ้ธันวา! นังริน! พวกแกสองคนผัวเมียรวยเงียบไม่บอกญาติพรรคพวกเลยนะ!" ป้าสำอางเท้าสะเอวแผดเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ดวงตาหรี่เล็กกวาดมองไปรอบบ้านที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ไอทีและลังสินค้าเกษตรแปรรูป "ขายน้ำพริกหมูกระจกกับเปิดเซิร์ฟเวอร์ไล่ผีจนเงินล้นมือ ป้าได้ยินมาว่าเดือนนี้พวกแกกวาดกำไรไปหลายแสน... ส่งเงินมาแสนนึง! ถือว่าเป็นค่าบรรณาการให้ญาติผู้ใหญ่ ไม่งั้นฉันจะไปประจานพวกแกให้เสื่อมเสียทั้งอำเภอ!" ลุงสมชายพยักหน้ารับลูกสมุน เสริมด้วยท่าทางกร่างสุดขีด "ใช่! ลูกชายฉันต้องเอาเงินไปดาวน์กระบะแต่งซิ่ง แกเป็นน้อง เป็นหลาน ต้องกตัญญูรู้คุณ เอาเงินมาซะดีๆ อย่าให้ฉันต้องลงมือรื้อค้นเองนะโว้ย!" บรรยากาศในห้องรับแขกอึมครึมลงทันตาเห็น เสียงฝีเท้าจากห้องใต้ดินที่ยังคงดัง *กึก... กึก...* เป็นจังหวะ ยิ่งขับเน้นให้ความโลภของสองสามีภรรยาคู่นี้ดูน่าสมเพชเวทนายิ่งขึ้นไปอีก รินรดาที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องค่อยๆ วางตะหลิวในมือลง หญิงสาวสายสตรองผู้มีรอยยิ้มหวานแต่แววตาดุดั่งพญาเสือโคร่งก้าวออกมาข้างหน้า ร่างอรชรในผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย เธอมองหน้าญาติจอมสูบทั้งสองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำเอาศิลาถึงกับอมยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในความใจกล้าของภรรยา "อยากได้เงินเหรอครับ... เอ้ย... อยากได้เงินหรอคะ?" รินรดาแกล้งเอ่ยแซวตัวเองเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเสียงเป็นเข้มข้นจริงจัง "เงินหยาดเหงื่อแรงกายที่พวกเราตากตรำทำมาหากินกันจนดึกดื่นค่อนคืน พวกคุณมีหน้ามาแบินมือขอเฉยๆ โดยไม่เคยช่วยอะไรเลยเนี่ยนะ หน้าด้านกว่าหนังหน้าผีในห้องใต้ดินซะอีกมั้งครับ" "นังนี่! ปากดีนักนะ! แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน!" ป้าสำอางปรี่เข้ามาหมายจะง้างมือตบสั่งสอน แต่ความเร็วนั้นหรือจะสู้ผู้กองศิลา นายทหารหนุ่มก้าวเท้ามาขวางกั้นไว้เพียงเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตจากสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนลุงสมชายและป้าสำอางผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวา "อย่าแตะต้องภรรยาผมครับ" ผู้กองศิลากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่กดดันจนหายใจไม่ออก "ถ้าไม่อยากให้กระดูกแหลกคามือ เชิญไสหัวออกไปจากบ้านเราซะ" "โอ้โห! ผัวเมียคู่นี้มันสมรู้ร่วมคิดกันรังแกผู้ใหญ่เว้ยเฮ้ย! ช่วยด้วย! ใครก็ได้มาดูความอกตัญญูของมัน!" ป้าสำอางแกล้งร้องโอดครวญลงไปดิ้นกับพื้นบ้าน ส่งเสียงโหยหวนน่ารำคาญราวกับหมูถูกตอน ขณะที่ลุงสมชายทำท่าจะหยิบแจกันราคาแพงบนโต๊ะปาทำลายข้าวของ ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือรัวคีย์บอร์ดบนหน้าจอแท็บเล็ตสามทีซ้อน พึมพำคาถาบทผสมผสานระหว่างไอทีและอาคม "รันสคริปต์กักขัง... execute มิติลับหลังบ้าน ณ บัดนี้!" พริบตาเดียว พื้นบ้านบริเวณที่ป้าสำอางกำลังดิ้นพล่านก็เกิดรอยแยกเป็นแสงสีฟ้าเรืองรอง วงเวียนอักขระโบราณหมุนวนด้วยความเร็วสูง รินรดาไม่รอช้า เธอสะบัดมือเพียงครั้งเดียว มิติลับขนาดเท่าห้องขังใต้ดินที่เธอใช้เก็บของและลงโทษคนเลวก็อ้าปากกว้างดูดร่างของป้าสำอางและลุงสมชายตกลงไปทันที! *หวืออออ! โครม! อ๊ากกก!* เสียงกรีดร้องโหยหวนเงียบหายไปในพริบตา เมื่อรินรดาแตะหน้าจอโฮโลแกรมสั่งปิดมิติลับอย่างเด็ดขาด บรรยากาศในบ้านกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ทว่าในมิติลับนั้น ธันวาแอบตั้งโปรแกรมปรับทัศนคติพิเศษไว้ให้ ทั้งสองคนคงต้องไปนั่งสำนึกผิดร่วมกับพวกสัมภเวสีฝึกหัดในนั้นสักสามวันเจ็ดวันเป็นอย่างน้อย "จัดการเรียบร้อยครับที่รัก" ธันวาหันไปยิ้มกริ่มให้ภรรยา "ทีนี้บ้านเราก็ไร้เสียงแมลงหวี่แมลงวันมารบกวนการทำมาหากินแล้วล่ะนะ" รินรดาพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนที่กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดจะลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว ข้าวคลุกน้ำพริกปลาทูทอดกรอบฝีมือเธอส่งกลิ่นยั่วยวนน้ำลายสอจนผู้กองศิลาต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาเตรียมตักข้าว ทว่า ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังจะหันไปมีความสุขกับมื้อค่ำอันแสนอบอุ่น เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากด้านนอกบ้านก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ธันวาขมวดคิ้ว เหลือบมองหน้าจอระบบตรวจจับความร้อนที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดหน้าบ้าน หน้าจอไม่ได้แสดงภาพของมนุษย์เดินดิน หากแต่ปรากฏร่างเงาสูงโปร่งสวมชุดสูทโบราณยืนยิ้มกว้างจนถึงใบหู ดวงตาสสีแดงก่ำจ้องมองทะลุกระจกเข้ามาตรงๆ และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปากทักทาย ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—บุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อน กลับก้าวทะลุกระจกเข้ามาในห้องรับแขกราวกับอากาศธาตุ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยจนน่าขนพองสยองเกล้า "สวัสดีครับน้องธันวา... พี่กลับมาทวงสัญญาที่ดินแปลงนี้แล้วนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับความสนุกสนานแสบสันในตอนนี้นะครับ