ผู้กองครับ ยิงหัวผีที!

"สวัสดีครับน้องธันวา... พี่กลับมาทวงสัญญาที่ดินแปลงนี้แล้วนะ" เสียงแหบพร่าเย็นยะเยือกดังขึ้นแทรกผ่านคลื่นความถี่วิทยุสื่อสารไอคอมที่ธันวาเพิ่งดัดแปลงแผงวงจร ภายในห้องทำงานเล็ก ๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดใหม่ ๆ และกลิ่นอายดินชื้นยามค่ำคืน ตัวอักษรโค้ดอาคมสีเขียวเรืองแสงบนหน้าจอโน้ตบุ๊กกระพริบถี่รัว ฟ้องเตือนถึงพลังงานรบกวนระดับอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดแนวเขตบ้าน ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏบนมุมปาก เขานิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังเล่นเปียโน บรรทัดคำสั่งโค้ดไสยศาสตร์ผสานภาษา C++ ถูกรันผ่านโปรแกรมเฉพาะกิจที่เขาพัฒนาขึ้นเองเพื่อตรวจจับคลื่นความถี่ของพวกสัมภเวสีเร่ร่อน "ทวงสัญญาอะไรครับพี่... สัญญาจะซื้อจะขายอะไรเขาก็จ่ายเงินครบไปตั้งแต่สมัยปู่ย่าโน่นแล้ว อยากได้คืนก็ไปฟ้องศาลยมโลกโน่นครับ แถวนี้เขาใช้ระบบดิจิทัลบล็อกเชนยันต์กันผีเข้าแล้วนะ" ธันวาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กวนประสาทไม่เบา สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกหน้าต่างออกไปยังความมืดมิดเบื้องนอก เงาสะท้อนจากกระจกเผยให้เห็นร่างของรินรดาภรรยาคู่ชีวิต ที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าสวยคมฉายแววเย็นชาไร้ความกลัว ในมือเรียวของเธอถือ "ทัพพีเหล็กกล้าผสมอาคม" ที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับ แสงสีทองเรืองรองจาง ๆ สะท้อนบนใบหน้าของเธอ ช่างเป็นภาพที่ผสมผสานระหว่างความงดงามและความดุดันได้อย่างลงตัว "ปากดีนักนะไอ้หนุ่ม..." เสียงนั้นเปลี่ยนเป็นคำรามต่ำในลำคอ พร้อมกับเงาดำทะมึนขนาดมหึมาที่พุ่งทะยานผ่านพุ่มไม้รกทึบเข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นสาบสางและกลิ่นโคลนเน่าตีตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ มันคือผีป่าอาฆาตที่ถูกปลุกชีพขึ้นมาด้วยเดรัจฉานวิชา เพื่อหวังจะมาขับไล่ครอบครัวของพวกเขาออกจากผืนดินทำกินอันอุดมสมบูรณ์นี้ รินรดาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ "กล้าดียังไงมาทำลายบรรยากาศตอนสามีภรรยากำลังจิบกาแฟดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้ยะ!" สิ้นเสียงของเธอ รินรดาก็ก้าวเท้าฉับ ๆ ออกไปที่ระเบียง มิติลับในอากาศเปิดวูบออก ปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง เธอยกทัพพีเหล็กในมือขึ้นเตรียมพร้อม หากไอ้ผีตัวนี้กล้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตบ้านแม้แต่ก้าวเดียว เธอจะจัดการฟาดให้วิญญาณแตกกระซับไม่ให้ผุดให้เกิดเลยคอยดู ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ภรรยาจอมสตรองจะได้ออกโรงสั่งสอน ร่างสูงใหญ่ของร้อยเอกศิลา สามีหนุ่มนายทหารผู้คลั่งรักและซื่อสัตย์ ก็ก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็ว ใบหน้าครั่นเนื้อครั่นตัวที่มักจะอ่อนโยนเสมอเวลาอยู่กับภรรยา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองตรงไปยังเงาดำที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ศิลาไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าปืนพกคู่กายที่บรรจงลงอักขระอาคมยันต์เกราะเพชรทุกนัดกระสุนขึ้นมาตั้งลำกล้องอย่างแม่นยำ เขาก้าวเท้าสืบไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังร่างของรินรดาไว้มิดชิด แม้จะรู้ดีว่าภรรยาของเขามือหนักแค่ไหน แต่ในฐานะสามี หน้าที่ปกป้องคนที่รักคือสิ่งเหนืออื่นใด "ถอยไปก่อนนะที่รัก เดี๋ยวเขม่าควันมันจะติดเสื้อผ้าสวย ๆ ของเธอ" ศิลาเอ่ยบอกภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนใจละลาย แต่สายตากลับไม่ละไปจากเป้าหมายเบื้องหน้าแม้แต่น้อย "ผู้กองค่ะ... เอ้ย! ผู้กองครับ จัดการมันให้หนัก ๆ เลยนะคะ... เอ๊ย! นะครับ!" รินรดาแกล้งแซวสามีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้จะเปลี่ยนคำลงท้ายไม่ทันใจนัก แต่แววตาที่มองสามีเต็มไปด้วยความชื่นชมและเชื่อใจ "รับทราบครับผม!" สิ้นคำประกาศิต ศิลาก็กระทืบเท้าลงกับพื้นไม้ระเบียงจนเสียงดังสนั่น กล้ามเนื้อแขนปูดโปนด้วยพละกำลังมหาศาล เขาเหนี่ยวไกปืนออกไปสามนัดซ้อนอย่างไม่ลังเล! *ปัง! ปัง! ปัง!* กระสุนอาคมพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง หัวกระสุนเปล่งแสงสีแดงฉานเจิดจ้าพร้อมกับอักขระยันต์ที่หมุนวนรอบตัวกระสุนราวกับสว่านเจาะเกราะ มันพุ่งตรงเข้าเป้าหมายกลางหน้าผากของผีป่าอาฆาตตัวนั้นอย่างแม่นยำราวนับจับวาง! เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า พลังงานสีดำที่ห่อหุ้มร่างของผีป่าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ แรงระเบิดจากกระสุนอาคมแผดเผาร่างของมันจนกลายเป็นจุลในพริบตา กลิ่นหอมของสมุนไพรไสยศาสตร์ลอยฟุ้งกลบกลิ่นสาบสางจนหมดสิ้น ธันวาที่นั่งดูอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ถึงกับผิวปากหวิว ยกมือขึ้นตบโต๊ะเบื้องหน้าเบื้องต้นด้วยความทึ่ง "โอ้โห... แม่นยำระดับโอลิมปิก ยิงแบบนี้ผีไม่ทันได้สั่งเสียเลยนะครับพี่ศิลา" ศิลาเก็บปืนเข้าซองอย่างใจ1เย็น ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มกว้างให้ภรรยาด้วยแววตาประกายระยิบระยับคลั่งรัก "พี่บอกแล้วว่าเรื่องบู๊ปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่เองครับ ที่รักเข้าไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมเคลียร์พื้นที่ต่อเอง" รินรดายิ้มรับอย่างพึงพอใจ เธอกำลังจะเก็บทัพพีเหล็กกลับเข้ามิติลับตามเดิม ทว่าจู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างบ้านตีปิดกระแทกเสียงดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอคอมพิวเตอร์ของธันวาที่ควรจะปลอดภัย กลับรันข้อความประหลาดขึ้นมาเองโดยไม่มีใครกด หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเลือดสดพร้อมกับพิกัด GPS ที่กำลังนับถอยหลังพุ่งตรงมายังใต้ถุนบ้านของพวกเขาอย่างรวดเร็ว "เอえ... พี่ศิลาครับ... ริน..." ธันวาหันไปมองพี่สาวและพี่เขยด้วยสีหน้าเปลี่ยนสี รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปกับตา "สัญญาณชีพจรเมื่อกี้นี้... ไม่ใช่ของผีป่าตัวเดียว แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจาก 'คลังแสงโบราณ' ใต้บ้านเรา... ที่ตอนนี้... มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นมาแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความมันส์นี้นะครับ