แผนซ้อนแผน ของหมอผีวัยรุ่น

"เคาะสามครั้งแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ไปรษณีย์ตกยุค ก็คงเป็นพวกวิญญาณเร่ร่อนที่สอบตกวิชามารยาททางสังคมมาสินะครับคุณริน" ธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถง แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนสะท้อนกับหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เต็มไปด้วยโค้ดอักขระโบราณผสมผสานกับภาษาไพธอนวิ่งพล่านเป็นทางยาว นิ้วเรียวยาวของหมอผีไอทีหนุ่มยังคงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังเล่นเปียโนในงานคอนเสิร์ตใหญ่ เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอมอนิเตอร์สำรองที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดอินฟราเรดรอบตัวบ้าน ภาพที่ปรากฏบนจอทำเอาคนที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ถึงกับมุมกระตุกขึ้นเล็กน้อย รินรดากวาดสายตาคมกริบมองไปยังบานประตูกระจกฝ้าที่ยังคงมีร่องรอยความเย็นยะเยือกเกาะเป็นฝ้าขาว เธอยกมือขึ้นลูบแขนเสื้อยืดสกรีนลายกวนๆ ของตัวเองเบาๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด "ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังอุตส่าห์มาเคาะเรียกหาความซวยให้ถึงหน้าบ้าน สงสัยญาติฝั่งคุณแม่สามีตัวดีคงจะส่งสเกาท์หน้าตาอัปลักษณ์มาสำรวจตรวจตราความเป็นอยู่ของเราอีกตามเคย... เดี๋ยวเถอะ ถ้ามันยังไม่ยอมไปผุดไปเกิดในสามวินาทีนี้ ฉันจะควักเอา 'กระทะเหล็กกล้าเคลือบเพชร' ออกมาจากมิติลับแล้วหวดให้กะโหลกหลุดกระเด็นไปถึงปากซอยเลยคอยดู" น้ำเสียงของนางเอกสายสตรองไม่ได้พูดเล่นแม้แต่น้อย รินรดาก้าวเท้าฉับๆ ไปหยิบไม้กวาดอาคมที่พิงไว้มุมห้องขึ้นมาถือเตรียมพร้อม ขณะที่ผู้กองศิลา สามีหนุ่มนายทหารกล้ามโตผู้คลั่งรักรีบก้าวเข้ามาขวางภรรยาด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันตามสัญชาตญาณนักรบ "ที่รักครับ ใจเย็นๆ ก่อน อย่าเพิ่งใช้กำลัง เดี๋ยวบ้านเราจะเปื้อนคราบเมือกผีอีก... เรื่องจัดการแขกไม่ได้รับเชิญปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมกับธันวาเถอะครับ คุณไปต้มน้ำรอทำ 'หมูสามชั้นผัดพริกเกลือ' ร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งเรียกน้ำลายดีกว่า เผื่อพวกมันหิวโซจะได้กินแล้วรีบไสหัวไปไกลๆ" ธันวาพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้องพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "เห็นด้วยอย่างยิ่งครับพี่ศิลา... แหม อาหารฝีมือคุณรินนี่แหละคืออาวุธลับขั้นสุดยอด ใครได้กลิ่นเป็นอันต้องตบะแตกทุกรายไป แต่ก่อนอื่น... เรามาต้อนรับแขกวีไอพี (Very Important Phi) ค่ำคืนนี้ด้วยระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่ผมเพิ่งอัปเกรดแพץช์ใหม่ล่าสุดกันดีกว่าครับ" สิ้นคำพูดของหมอผีวัยรุ่น นิ้วมือของเขาก็กดปุ่ม 'Enter' บนแป้นพิมพ์เสียงดังสนั่น! *เปรี้ยง!* ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส แสงไฟ LED สีฟ้าอมม่วงที่ฝังอยู่ตามขอบหน้าต่างและกรอบประตูกระจกก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันเป็นตาข่ายดิจิทัล อาคมยันต์แปดทิศถูกแปลงรหัสเป็นชุดคำสั่งบิตและไบต์พุ่งทะยานออกไปกลางอากาศ เกิดเป็นเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดเข้ามาในบ้านทันที ร่างโปร่งแสงของสัมภเวสีตนหนึ่งที่กำลังเงื้อมมือจะเคาะประตูกระจกซ้ำเป็นรอบที่สี่ ถูกคลื่นพลังงานไอทีล็อกเป้าหมายตรึงเอาไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิตยสารฉบับเดียว! "อ้าวๆ จะรีบไปไหนล่ะครับคุณผี ยืนคุยกันก่อนสิครับ บรรยากาศกำลังเป็นใจเลยนะ" ธันวาเดินผิวปากสบายใจเฉิบเข้าไปใกล้ประตูกระจก มือถือแท็บเล็ตควบคุมระบบบ้านอัจฉริยะเอาไว้มั่น สายตาสสำรวจตรวจตราร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน "อืม... คราบไคลดิจิทัลแบบนี้ ยันต์สะกดวิญญาณรุ่นเบต้าที่ผมเขียนเมื่อสัปดาห์ก่อนทำงานได้ดีเกินคาดแฮะ สงสัยต้องอัปเกรดเป็นเวอร์ชัน 2.1 เสียแล้วกระมัง" รินรดายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยความหมั่นไส้ เธอก้าวเข้ามาใกล้กระจกแล้วเคาะเบาๆ สองทีเชิงเยาะเย้ย "ไหนดูหน้าตาหน่อยซิว่าลูกน้องสมุนของใครส่งมา... หน้าตาอัปลักษณ์พอกับนิสัยคนจ้างไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะเนี่ย รสนิยมต่ำตมจริงๆ" ในขณะที่สถานการณ์กำลังอยู่ในความควบคุมของผู้ครอบครองบ้าน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดก็ดังแว่วมาจากทางถนนลูกรังหน้าบ้าน ผู้กองศิฬาลอบสังเกตการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดตัวนอกสุด ก่อนจะหันมาสบตากับธันวาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันตาเห็น "ธันวา... ทางด้านทิศเหนือของหมู่บ้าน มีกลุ่มคนจำนวนเกือบสิบคนกำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้ พวกมันถือคบเพลิงและมีกระถางธูปโบราณมาด้วย... ดูเหมือนว่าการส่งผีมาเคาะประตูบ้านเราเป็นแค่การเบี่ยงเบนความสนใจ เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือการทำพิธี 'ปิดปาก' และสาปแช่งแปลงที่ดินแปลงนี้ของเราให้กลายเป็นป่าช้าสาธารณะต่างหากล่ะครับ!" คำพูดของผู้กองหนุ่มทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที รินรดาลดไม้กวาดลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "บังaอาจนักนะ! ฉันเพิ่งจะปรับปรุงดินทำแปลงเกษตรอินทรีย์ปลูกมะนาวกับพริกขี้หนูสวนได้ผลผลิตงอกงามดีแท้ๆ พวกมันกล้าดียังไงถึงคิดจะมาพังแปลงทำมาหากินของฉัน!" นางเอกสายสตรองกัดฟันกรอด เปิดมิติลับของตนเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แสงสีทองเรืองรองวาบขึ้นพร้อมกับปรากฏวัตถุบางอย่างอยู่ในมือเธอ "ธันวา ศิลา... คืนนี้เรามาเปิดปฏิบัติการ 'ล้างบางศัตรูสายมู' ให้ราบคาบกันดีกว่า ใครกล้าส่งผีมาลองดีกับบ้านเรา ฉันจะจัดหนักด้วยส้นสูงปนกระสุนเกลือเสกให้จำไปจนวันตาย!" ธันวาหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างชอบใจ ดวงตาหลังกรอบแว่นตาสะท้อนแสงไฟหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นประกายวับวับวาววาว "ใจเย็นๆ ครับคุณริน ของดีเรายังมีสำรองไว้ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญอีกเพียบ... ในเมื่อพวกมันอยากเล่นของนัก ผมก็จะจัด 'กับดักดิจิทัลเซิร์ฟเวอร์นรก' ให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติความบันเทิงชนิดที่เรียกว่า วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนจนหาทางกลับบ้านไม่เจอเลยทีเดียวเชียวครับ" หมอผีไอทีหนุ่มรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นแผนที่ดาวเทียมแสดงตำแหน่งของกลุ่มคนที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้รั้วบ้านทุกที รัศมีสีแดงฉานแผ่ขยายออกไปล้อมรอบอาณาเขตไร่นาและตัวบ้านเอาไว้ทั้งหมด รินรดากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอหยิบขวดโหลบรรจุน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ผสมพริกขี้หนูสวนบดละเอียดขึ้นมาเขย่าเบาๆ "ศิลา เตรียมกระสุนยางเคลือบยันต์กันผีของคุณให้พร้อม... ส่วนธันวา ปล่อยไวรัสไสยศาสตร์ตัวล่าสุดลงไปในระบบตาข่ายอาคมได้เลยครับท่านหมอผี" "รับทราบครับผม!" ธันวาเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดกับสถานการณ์รอบตัว นิ้วชี้กดปุ่มEnterครั้งสุดท้ายพร้อมรอยยิ้มพิฆาต "ระบบกับดักดิจิทัล เริ่มต้นทำงาน ณ บัดนี้!" ทว่า... ในวินาทีที่ตาข่ายอาคมและไวรัสไสยศาสตร์กำลังจะพุ่งเข้าประสานงานกับกลุ่มคนที่เดินมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกวงเดิมก็ดังขึ้นซ้ำอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่สามครั้งเบาๆ เหมือนตอนแรก! *ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบกระจกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาพยายามพังทะลวงเข้ามาจากด้านในห้องรับแขก ทั้งๆ ที่ร่างโปร่งแสงตนแรกยังคงถูกตรึงติดไว้ที่หน้าต่างอีกด้านหนึ่งอย่างไร้การเคลื่อนไหว! ธันวาชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด ผู้กองศิลาชักปืนพกประจำกายขึ้นมาขึ้นลำกล้องด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ส่วนรินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม ก่อนที่ลมหายใจของทุกคนจะต้องสะดุดกึก เมื่อเงาสูงใหญ่ทาบทับลงบนกระจกหน้าต่างห้องนอนชั้นสอง... ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่มีทางขึ้นมาจากภายนอกได้อย่างแน่นอน! "เอ๊ะ..." ธันวาขยับแว่นตาเล็กน้อย สีหน้าที่เคยสนุกสนานกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแปลกใจระคนสงสัย "แปลกจัง... เซนเซอร์ความปลอดภัยของผมไม่ได้ตรวจจับสิ่งมีชีวิตหรือพลังงานวิญญาณดวงอื่นนอกจากกลุ่มคนหน้าบ้านเลยนี่นา แล้วไอ้เงาที่กำลังยืนเคาะกระจกห้องนอนเราอยู่ข้างบนนั่น... มันคือตัวอะไรกันล่ะเนี่ย?" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองบันไดทางขึ้นชั้นสองที่มืดสนิท เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบ 'กระทะเหล็กกล้า' ออกมาจากมิติลับจนเกิดประกายแสงวาววับ พร้อมเอמהนเสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด "ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไร... กล้าดีมากที่บุกรุกเข้ามาในบ้านตอนที่ฉันกำลังจะตั้งวงกินหมูสามชั้นผัดพริกเกลือร้อนๆ แบบนี้... คืนนี้ฉันจะสับมันให้เละคาตีนแล้วเอาไปทำเป็นปุ๋ยหมักใส่ต้นมะนาวหลังบ้านให้ดู!" ขณะที่ทั้งสามกำลังตั้งท่าเตรียมรับมือกับปริศนาซ้อนปริศนาที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว ประตูห้องนอนชั้นสองก็ค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังลอดลงมาตามซอกบันได— "ฮìฮึ... หมอผีไอทีกับภรรยาสายตบฝีมือดีอย่างพวกแก... คิดจริงๆ หรือว่ารอดพ้นเงื้อมมือของ 'เจ้าของที่ตัวจริง' คนนี้ไปได้แล้วล่ะฮึ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความสนุกสุดแสบสันนี้ไปด้วยกันเสมอนะครับ!